Ante poetae natum

[cynamonowe_papierosy]

nic nie płynie
stoję jak opoka, marmurowy klaun
pomiędzy latami, zimami, dniami
kałuże krwi deszczu hojnego
manny z siebie szczerze
daję –

słucha mnie czerwone niebo
w zgniłozielone oczy wpatruj
słuchaj –

nic nie płynie
rozpływam się – jedyny ruch
zanim ruszysz słowem
szumem grzmotem wrzaskiem

[Judyt]

hmm..przeczytałam i wcześniej, ale się nie wpisałam pod...
zdaje się, że to rozpływanie się- dawanie siebie- jest jednym,
(może brakami w otrzymywaniu), darmo dajecie nie znaczy
otrzymujecie,
zatem z cierpieniem też ludzkim, tak jakby tylko w człowieku
i jeszcze poza nim, tak poczytałam, J. serdecznie(:

[Baba_Izba]

Przeczytałam, nie umiem skomentować wiersza,
zaznaczam obecność, pozdrawiam
- baba