strach

[andrius]

Róża piękna i spokojna
Pełna dobroci i uroku
Nad nią ręka szalona
Nie bojąca się zerwać tego
owocu.

Góry białe- doskonałe,
Dumne i skromne
mogły by być wyżej.
Są jednak
zgodne.
Nie można żyć w strachu.
Rany się zagoją
a pamięć przeminie- się zatrze
Lecz człowiek pozostanie
zawsze.

Przystań jak woda
W jesiennej kałuży
Nie bój się słońca
Nie bój się burzy.

Bo zmienia się świat i zmieniają się ludzie
Lecz pozostaniesz ty i herbata
Zostanie nam życie i pewne ozdoby
A najważniejsze żeby nie ulec...

[Baba_Izba]

Wiersz powinien trafić o pięterko niżej, do "BEZ LIMITU
Warsztat - gdy utwór jeszcze nie gotowy", może po zmianach
byłby do zaakceptowania. Za dużo patosu: "Nad nią ręka szalona",
"Zostanie nam życie" i sloganów: "Nie można żyć w strachu",
"Bo zmienia się świat i zmieniają się ludzie", "Nie bój się słońca"
Nie bój się burzy", niezbyt dobrze ujęte:
"Nie bojąca się zerwać tego owocu.", "i pewne ozdoby".
Róża bardziej się kojarzy z kwiatem, niż z owocem, ale owoce ma też ładne.
Jeśli tylko chcesz, będziesz pisać coraz lepiej, dużo czytaj, próbuj
dalej pisać, każdy miał swoje początki trudne! Życzę powodzenia
i wytrwałości
- baba