Sonnet klasyczny

[Marcin Sońko]

W tym teatrze niebieskich marzeń sennych,
W tym sowich łez nocnym mocy padole,
W tym braku zdarzeń własnych, bezimiennych,
Krążę jak rym po swoim ziemskim kole.

Gdy ptasie bezkształtne rozłożę skrzydła,
Bezwstydnym słowem piewając na piasku
Bezznane czarowne, rżące marzydła,
I śpiewam na dnie pradawnej doliny,

Nie śpiewaj Ty ze mną, nie znasz nadziei,
Gdy w srebrzystych lustrach człowiek się mieni,
Że znajdzie się wśród tych naszych kolei
Iskra, co jedna wieczyste rozmieni.

Nie proszę o pomoc,bo o nią nie prosi
Astrale skrzydło, co ku niebu mnie nosi.

[Judyt]

ciekawy wiersz taki gwiaździsty, J. serdecznie

[Baba_Izba]

Przeczytałam, nie umiem pisać sonetów,
nie będę się wymądrzać - mnie się podoba.
Pozdrawiam
- baba