Wspomnienie Zimy

[makowiec]

Spoglądając przez okno ujrzałem
Płatki śniegu swobodnie opadające
Okrywały świat swym białym szalem
A na nim sanki i dzieci się bawiące

Zima w całej swej okazałości
Łyse korony drzew pokryte lodem
Wracają wspomnienia z młodości
I Mikołaj co siwą ma brodę

Czasy kuligów i hokejowych meczy
Na zamarzniętym jeziorze
Całe mnóstwo zabawnych zajęć i rzeczy
W końcu gorąca kąpiel o wieczornej porze

Szkolne wygłupy nie znały granic
Wojny na śnieżki i nacierane dziewczyny
Pamiętam, że skarżyły się naszej pani
My i tak mieliśmy uśmiechnięte miny

Lepiliśmy ogromne bałwany
Zawody urosły do rangi osiedlowej
Nasz pagórek wodą był polewany
Rywalizacja w formie wyścigowej

Brakuję mi bardzo tych dni
Dziś wybieram cichy spacer
A w nocy to wszystko mi się śni
Smutne że coraz bardziej to tracę

Już się nie cofnę do przeszłości
Zapadłem w sen zimowy
Radość sprawię moim dzieciom w przyszłości
Dla nich to będzie klimat całkiem nowy...

[Ewelina Kocur]

Twój wiersz przeniósł mnie w czasie do zim dzieciństwa. Przypomniał mi zmarznięte dłonie i nieznośnych chłopców, którzy uwielbiali rysować śniegiem czerwień policzków dziewczyn. Myślę, że to atut Twojej obecnej zimy. Nie malujesz już na czerwono policzków dziewczynom, ale malujesz w ich głowach wspomnienia. :)
Życzę Ci abyś mógł kiedyś przy kominku wspominać jak to było pięknie w zimowe wieczory pisać dedykacje na własnym tomiku poezji rozpromienionym kobietom, co w kolejce po autograf stały.
Pozdrawiam serdecznie.