Zgłoś

@Poet Ka   Uczony z Sorbony, choć wielce zdziwiony, Bo krem w owej urnie był przypieczony, Zjadł ptysie te całe, Choć niezbyt wspaniałe, Uznał, że takiej urnie jest przeznaczony!

@Berenika97 dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Niepoprawny (pod względem politycznym) wiersz, ale dość wymowny w obecnych czasach. Takie lubię. Gratuluję pomysłu nawiązania do wiersza pana Herberta. Myślę, że na swój sposób byłoby mu miło. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

@Poet Ka   W Twoim wierszu wielka historia brutalnie wkracza w intymny świat dwojga ludzi. Tekst sugeruje fatalistyczną wizję, w której zmiany ustrojowe i polityczne zawirowania niszczą międzyludzkie więzi. Zamiast radości z końca „systemu” - bohaterowie stają się dla siebie obcy: „nie poznamy się na ulicy”. Słowa spazieren gehen tracą swoje radosne, początkowe znaczenie. Zmieniają się w wedrówkę ku samotności. Oczy, które kiedyś patrzyły na siebie, teraz „będą patrzeć już w inną stronę”. Czasami nietrwałe jest ludzkie szczęście w obliczu mechanizmów historii. Znam to z historii rodzinnej. Podoba mi się ten filmowy, nieco deszczowy stylu noir.

@Poet Ka   Piękne, ciepłe wspomnienia i wielość smaków, zapachów, bliskich osób - tak cudownie budują obraz beztroski. To wręcz sensualny zapis dzieciństwa, który uruchomił we mnie własne wspomnienia. Ale to dwie ostatnie strofy nadają całości głęboki, egzystencjalny wymiar. Tytułowe "Et in Arcadia ego" przypomina o nieuchronnym upływie czasu. Śliczny utwór!