Uśmiech Księzyca

[Sol Aris Vivano]

Księżyc się dzisiaj do mnie usmiechnął,
daję słowo, pierwszy raz w życiu,
I promieniem srebrzystym do mnie machnął...
- Wejdź na te swiatło, mała, nie siedź w ukryciu.

Srebrzyste oczko do mnie puścił,
aż się zaiskrzyły szyby w oknie,
na srebrnych ustach uśmiech zagościł,
a księżycowy pył, opadł na mnie.

Stałam w tym oknie jak zaczarowana,
srebrzysta poświata kładła mi się u stóp.
Lunatycznym spojrzeniem, zahipnotyzowana,
rwała się dusza, by przekroczyć ten próg.

Wtem chmurka się pojawiła znikąd.
Księzyc brew zmarszczył, nos na kwinte spuścił.
Granatową nocą wróciła ma dusza stamtąd,
czasem tylko wspomina, jak ją Księżyc pieścił.

[H.Lecter]

Lunatycznym spojrzeniem, zahipnotyzowana,
rwała się dusza, by przekroczyć ten próg.

Obecność " duszy " w wierszu, gwarantuje duszność w czasie lektury...
To nie jest słabe, to jest po prostu bardzo początkujące - proponuję odpowiedni dział.

[Bernadetta1]

uwielbiam rymowane, ale niestety:::::::(pozdr.

[janusz_pyzinski]

"-Wejdź na te światło,mała,nie siedź w ukryciu"-próbowałem odkryć "te" światło,które w połączeniu z fatalną interpunkcją podkreśla tylko fatalność wiersza i "granatową nocą wróciła ma dusza stamtąd"- niestety pomyłenie działów

[jacekdudek]

czasem nam się wydaje,potrzeba, wręcz mus, by dać światu "Coś", czytałaś to forum wcześniej, a,jednak wkleiłaś rymowany, więc spodziewałaś się takich reakcji na tekst, tylko po co? no chyba, że to jakieś game, pozdrawiam

[Agata_Lebek]

Słabo :(
Pozdr.