ornamenty wiary

[Krzymo Krzysinski]

twarze o wypłakanych oczodołach
gdzie bogobojność łamliwa jak drewno
w nieczytelnych arkuszach papieru
nieustannie wznieca ogień
i początek drogi u wzniesień świadomości
zanika pod wpływem światła

gdzie tlą się miasta pomrukując w ciszy
zdziecinniałe myśli na czarnych kartkach
lśnią jak szare tęcze
a ziemia obiega słonce kolejny raz
i sznur ptaków jak korowód
w zaniedbanym kalendarzu powtarza się
i ślepo wypatruje wyspy...

[Ryszard Kisiel]

Witaj Krzymo, nawet interesujacy, dość poprawnie napisany wiersz. Życzę dalszych sukcesów, serdecznie pozdrawiam.

[Ela_Ale]

Spróbujmy odjąć spójniki "i" z początków wersów. Jak by było? Podobają mi się mruczące ciszą miasta. Pozdrawiam. Elaale