Zgłoś

Pierwszy krok - rausz   Klucz drży w palcach jak niezdecydowanie.   Nic się nie otwiera. Tylko sprawdzanie…   Ciche jak oddech szkła. Czy jeszcze pasuje…   Krok drugi — kac   Cień zamiast drzwi. Ukrywasz się w nim.   Liczysz, żeby pamiętać.   Słońce rozświetla powieki mimo zamkniętych oczu.   Nic nie zamykasz. Tkwisz.   Krok trzeci - trzeźwość   Odkładasz klucz na brzeg, żeby nie uruchomił jutra.   Świat rozsypuje się od środka.   Pełno połamanych kluczy. Pełno drzwi, które nie podołały.  

@Berenika97 Ktoś już je gdzieś wycisnął, mi pasowały właśnie na końcu tytułu. ;) Taki zabieg zespolenia.    @Poet KaDziękuję :)

@Berenika97 dzięki za komentarz. Właśnie to miałam na celu pokazać. Życie ludzkie ma coraz mniejsze i mniejsze znaczenie. Jak pisałam wczesniej w odpowiedzi na komentarz wiedzmy...jesteśmy tak przebodźcowani negatywnymi informacjami, że obojętniejemy. Niestety

@Poet Ka   Uwielbiam to zderzenie "odurzenia różami" z kulinarną prozą życia. Przez żołądek do serca to w końcu najbardziej stabilna forma miłości.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Świetne! 

@Starzec   Głowy nie ścinaj, to krok dość drastyczny, bez głowy twój wygląd będzie komiczny! Kto będzie zjadał pyszności w niedzielę? Niech lepiej głowa zostanie przy ciele.