człowiek który stał pod ścianą

[dawid suchy]

Stoi pod ścianą
młody, przystojny, nie w cienię bity
przed nim jeszcze całe życie
próby, wzloty i upadki
za chwilę ktoś zwolni go z tego obowiązku
danego zaraz na życia początku

Stoi pod ścianą
złota łza spływa mu po policzku
człowiekowi który od dawien dawna nie używał tego gruczołu
nie chce jeszcze odchodzić
chce jeszcze zasmakować
nieznanej a obiecanej przez kogoś kiedyś miłości

Stoi pod ścianą
modli się do boga o ratunek
choć wie że że on nigdy nie odpowie
słyszy dziwny dźwięk
obcy,a za razem tak znajomy
który nie pierwszy raz zaistnił w jego życiu
choć wcześniej nie był tak głośny

Stoi pod ścianą
patrzy się na czerwoną cegłe
która na twarz mu się wylewa
jak krew z ciała niebieskiego ptaka
myśli o rodzinie
i słyszy jak ktoś odlicza z sarkazmem w głosie

TRZY
wierzy, że jeszcze go ktoś uratuje
i pozwoli spełnić skryte głęboko marzenie

Dwa
ma jeszcze nadzieje
która pozostanie z nim
bądz z nim odejdzie

jeden
upada na ziemie
i ostatni raz napełnia swoje szmaragdowe płuca
a potem wyzionął młodego jeszcze ducha

[Nikodem_Ópatowski]

za długie, trzeba dużo siły, żeby to przeanalizować. Wiersz trzeba przeczytać kilka razy, więc, żeby ten dokładnie poznać, potrzeba wiele czasu. Mnie po pierwszym przeczytaniu nie zainteresował.

mocno razi mnie rym obowiązku-początku i gruczoł... i można jeszcze dopisywać

pozdrawiam

[dawid suchy]

dziękuję za poświęcony czas i cenne uwagi. pozdrawiam