Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zaczekanie w prozy szklance

odpływ dotknął rantu
dnem do góry brzeg owalu
na spodku z wody odrobiną
zwilżony w proszku cukru
zanurzony

próżnia szkło wypełniła
gdzieś na stole kromka chleba
zamieniła się w sucharek
masło w lodówce jakieś takie
osełkowe

czy chcieć to móc nie mając odwagi
czy brak łącza zaufanego
pomijając ciekawość zmysłów
umysł zniekształcony posądzeniem
o halucynacje


a odwrócenie ról fascynujące
przebieg w połowie poznany
tylko czy pragnienie może
dopełnić się w nieznanym
co jest co nie jest pytaniem

z konfabulacji

Opublikowano

Stasiu dzięki,
w pierwszej też mi coś nie tak

zaczekanie w prozy szklance

upływ nowiu dotknął rantu
dnem do góry brzeg owalu
na spodku w odrobinie wody
zwilżony zanurzony w cukrze
proszku

w próżni szklanej oto Meridian gdzieś na stole kromka chleba
zamieniła się w sucharek
masło w lodówce jakieś takie
osełkowe

czy chcieć to móc nie mając odwagi
czy brak połączy zaufaniem
pomijając ciekawość zmysłów
umysł zniekształcony posądzeniem
o halucynacje


a odwrócenie ról fascynujące
przebieg w połowie poznany
tylko czy pragnienie może
dopełnić się w nieznanym
co jest co nie jest pytaniem

z konfabulacji


poprawiłam, do uwag się przychyliłam
i bardziej mi to :) tak.
pozdrawiam

Opublikowano

jako astronom z wykształcenia mogę odpowiedzieć, że jest to /chyba bardzo stary/ przyrząd astronomiczny do pomiaru wysokości słońca na niebie,
może są tez inne znaczenia tego słowa, ale to już tylko autorka, może odpowiedzieć,
jacek

Opublikowano

Póki jestem, nie wiem jak się tutaj z tego wytłumaczyć.
Ma to związek z cielesnością inaczej skórą, jej receptorami i reagowaniem
komórek nerwowych na dotyk. Nie jestem fachowcem bodajże :)
w tej dziedzinie. Duże znaczenie znajomości tego pojęcia i tematu odniosło
skutki dobre w akupunkturze.
Tak to rozumuję i przenoszę peelkę w szklankę tej próżni od meridiany.
A może Dianę w morze ...
Dziękuję za zainteresowanie utworem moim skromnym.
Czy to coś wyjaśnia ?

Opublikowano

mnie wyjaśnia bardzo dobrze, doskonale,
może coś kręcę ale pamiętam też takie określenie
z medycyny chińskiej,
punkty energetyczne zwane meridianami,
ale może mi się coś poplątało,

Opublikowano

Dziękuję, dziekuję panom za zainteresowanie wierszem i tym wrażliwym nie tylko
teoretycznie przecież tematem.
W efekcie tłumaczenia pojęcia, które panów wzrok przykuło,
może i powstać w wierszu przenośnia ... kryjąca w sobie,
coś jak południki człowieka, czy to przenośnia tylko
czy tajemnica? W wierszu się znalazła, toteż jej tłumaczenie
wzbogaca lub powoduje napięcie. Za pomysłem pana Janusza
nawet zrobię małą zmiankę, na korzyść tłumaczenia
w jego dowolności.
Pozdrawiam Panów Ja serdecznie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...