Dziewiczy wąs

[Kamil Ostroga]

Dziewiczy wąs

Na twarzach postchłopców i premężczyzn,
w rozpiętej koszuli cały wilgotny ślizga się po oczach,
chciwy spojrzeń i zerknień, umiejscowił się wąs dziewiczy,
rozpostarty na wardze, rozpostarciem krzyczy.
Śpiewa raczej, śpiewa o swoim wardzanym padole,
nuci o trądziku, nieśmiałości i pryszczach na czole,
melodię układa o rzucanych ukradkiem spojrzeniach,
o dumie z wąsianego dziedzictwa swojego dziewictwa.

Rodzi ten wąs dziewiczą epopeję,
zdradza właściciela i podle się śmieje,
bo warga i reszta co do niej przytwierdzona,
cała twarz trądzikiem jeszcze oszpecona,
całe jestestwo umęczone młodością ,
co zerwać chce z fatalną niezręcznością,
i stawia pierwsze, wciąż pokraczne kroki,
i już, już się wydaje, że pewność zaćmi dojrzewania mroki,
Gdy, deus ex machina, wąs w swojej całej wąsiatości,
zaćmiewa wszystkie chłopca walory i wartości.
Już na naszą niekorzyść przechylona szala.
Jak tu zaprzeczać gdy fakt twardy jak skała?
Wąs w chytrości własnej siebie deklaruje,
twarz już wynika z tego co zdobi wargę.
Jak wisieńka na szczycie tortu,
która sama przez się znaczy - tort.

Miękkością swoją rozmiękcza całe roczniki,
on jeden władny jest więcej niż wszystkie przytyki,
nie próbuj się walczyć nie próbuj się układać,
z tym typem nie da się wprost gadać,
jednak dziewiczy wąs tę jedną ma zaletę,
że można go zgolić z pomocą zwykłych żyletek,