Wiolonczela

[Gość]

Jak on ją kochał ogromnie;
tulił do piersi, głaskał jej szyję...
Ludzie przyszli na salę tłumnie,
posłuchać jak jej serce bije.
A on zamknął swe oczy
i pieścił z wielką czułością,
ramieniem całą otoczył
i obejmował z miłością.
Gdy ręką dotknął jej struny,
jej dusza wzruszona śpiewała,
tęskne nucąc nokturny,
drżąca, pragnąca czułości cała.
A gdy dotykał jej wdzięki
z rozpaczy rzewnie płakała,
bo oddać dotyk jego ręki,
sama bez ręki, nie umiała.
Skończył się koncert o brzasku
pewnej smutnej niedzieli,
burzliwą owacją oklasków,
jego ukłonem i wiolonczeli.





Dzień dobry, jestem nowym na forum. Wykształcenie techniczne, dlatego trzymam się logiki słownej i dyscypliny, przynajmniej rymów. Wiek podeszły ale serce młode i romantyczne. Ten wiersz, to mój ostani, po pewnym koncercie. Mam jeszcze pełny kuferek innych. Dziękuję za uwagi, które pomogą mi "rozwijać się".

[Ela_Ale]

Bardzo mile i rzewnie wypadła inauguracja. Lubię, jak już napisałam wcześniej, rytm w wierszu, a Twój śpiewa dźwięcznie strunami. Wyrzuć inne z kuferka, jak i ja czynię od niedawna i wiem, jak potrzebne dobre słowo. Pozdrawiam świątecznie. Elaale