Plaże snu

[Mateusz Kielan]

Znowu gdzieś z kurzu w kącie wypełza niepokój,
wydłuża się i wije w kierunku butelki,
która w ciemnej zieleni uwięziła tęczę
znad dębów, pól jęczmięnnych i dymów torfowisk.

Przysiadłeś mi się smutku do szklanki z herbatą.
Mógłbym cię łatwo spławić flaszką okowity,
ale się łasisz mrużąc bursztynowe ślepia,
więc obejrzyjmy razem wybór miss śmietników.

Patrz, jak prężą muskuły, przybierają pozy,
jak mataczą, dziwaczą, iskają i szczypią.
Czoła sędziów zmarszczone parują w słów deszczu,
wreszcie jest jedna z wielu żebraczek w orszaku.

Wystarczy. Zostaw szklankę i odejdź w pokoju.
Nie wracaj dziś, bo znowu sięgnę po truciznę
i, żeś mnie nie oszczędzał, pożałujesz kiedyś,
gdy cię zimny rzemieślnik kopniakiem odpędzi.

Trzeźwy, z dziką odwagą, tą siostrą rozpaczy,
snem pijanym popłynę w łupinie orzecha
czerwone jabłka zrywać na wysepkach białych,
ślady stóp ukochane z piasku plaż wyzbierać.

[Witek_Zaborniak]

Tak dojrzałe myśli nieoczekuj że on zrozumie... Podoba się.

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zbyt niedopracowany - niestety
pozdrawiam
r