Układanka z pragnienia

[Magdalena_Pianistka]

Moje ciało łączy się z Twoim niczym układanka
Rozrzucone puzzle po całym pokoju
Odnalezione fragmenty dziecięcej zabawy
Ja w kącie , Ty przy szafie
Nagle razem
Czuję , że jestem w odpowiednim miejscu
Dodajesz , że w odpowiednim czasie
Znowu razem
Twoja ręka sunie po moim wyczulonym uchu
Twój szept zamienia się w szum wiatru
Słyszę szum , piękny szum
Dawno go nie słyszałam
Możesz tak szeptać już zawsze
Przyjdź tylko trochę wcześniej niż dzisiaj
Będziemy mogli poszeptać nieco dłużej

[Oxyvia]

To właściwie jest proza... gdyby nie te puzzle. Ale to oklepana metafora, prawie tak oklepana, jak szept zmieniający się w szum wiatru.
Dwa pozostałe Twoje wiersze są lepsze. Ten taki sobie. Tylko ładnie się kończy.
Ale to proza. :-)