przyjaciele

[Sole Italia]

Gdzie są oni? Gdzie są ci, którzy tu powinni być?

Tańczą taniec, taniec wojny, taniec wielce niespokojny
Rozrywają czerwień matni i budują domki z waty

Wilkołaki i drapieżcy wszyscy moi sprzymierzeńcy
W wielkim pędzie dzikich żądz mkną przed siebie wciąż i wciąż

Nie chcą słyszeć, widzieć, wiedzieć
Nie chcą mieć świadomości siebie

Więc rozgrywa się od nowa ta sodoma i gomora
Puste oczy, grymas twarzy, rysa w sercu i brak marzeń

Te potwory ludojady zbudowane z ludzkiej skazy
Ekonomii się oddają i handlują swoje ciało

Te wydmuszki bez honoru za to w kolorowym stroju
Zapomnieli dawno już czym jest wartość prostych słów

Nadaremnie, bez nadziei szukam wśród nich przyjaciela
Szukam prawdy, zrozumienia, odważnego tam spojrzenia

I co widzę, smutny obraz, bo świat ten to tylko przyjemność doznań
Pusty śmiech, zabija ból oraz ciężar martwych ról

Ta samotność pośród nich nie pozwala mi już żyć
Więc nienawiść we mnie płonie niczym życiodajny ogień
I rozgrzewa serce me karmiąc chociaż wielki gniew

[gabriel p.]

ojojoj...

przyjaźń w życiu jest bardzo ważna, ale trzeba umieć ją pokazać. tu jest bardzo przegadana. wiersz trzeba bardzo dopracować technicznie - zwrotki są nierówne a rymy się chwilami łamią...

pozdrawiam

[Sole Italia]

Bardzo dziękuję za komentarz :)