Jeden z tych poranków

[Sebastian_Pietrzak]

to nie jest już tylko tymczasowe leczenie
Monia krząta się po kuchni w fartuchu na lewą stronę
w pokoju obok dzieci bawią się w rodzinę
ich małe serca nie pojmują gorączki życia

chciałam tylko powiedzieć że uwielbiam
siadać na nasz szorstki parapet
i czy wiesz Sebastianie ze ustawiłam twój ulubiony
kanał w telewizji abyś tylko uśmiechnął się do mnie

to jak sen który istniał
gdzieś w strugach kołysanek
za mało jednak słyszalny
aby mu się przyjrzeć

a tuż za oknem szare statyczne ptaki
zbliżają się coraz szybciej do naszej czasoprzestrzeni
zawsze bałam się otworzyć w strachu
że to wszystko zniknie

[f.isia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tobie też szpila w zadek ;)
pierwsza strofa (z małymi zastrzeżeniami - pierwszy wers) zapowiadała ciekawszą resztę,
leczenie z gorączki życia w fartuchu na lewą stronę - fajne, nawet bardzo :)

na ps.a
wg mojego rozeznania siada się na parapecie a nie na parapet,
w klasyce co prawda stoi "na koń, mości panowie", ale to zawołanie ponaglające ;) (drugi wariant onego brzmi " w konie!"), zatem jeśli w tekście miałoby się rozchodzić o "pośpieszność", to oczywista, że "na parapet (ew. w parapet!) - moja pani"
;)

[BARBARA_JANAS]

Co do uwag, zgadzam się z fisią...i jeszcze jedno masełko się zrobiło : "zawsze bałam się otworzyć w strachu". Bać się w strach...niedobrze... Ale mi się przeczytało :bałam się otworzyć strych...i by było fajnie... Sama treść interesująca...tylko forma nieco kuleje...
Pozdrawiam...:)

[Sebastian_Pietrzak]

a jakieś fajne te szpilki?:)