Wczoraj

[Anna_Para]

Wczoraj siadł mi na włosach motyl wielobarwny.
Nie wiem, jakim sposobem, skąd się tutaj wziął.
W chłodnym październikowym mroku, jak kokarda,
Jak kokarda nie dla mnie, a za oknem ziąb.

Strząsam z włosów, szaleje, tłucze się o szyby,
W ścianach szuka schronienia, oszalały drży,
Wpada między paprocie, milknie ledwo żywy,
Więc otwieram mu okno, pada, minus trzy.

Za szybami otwarta, zimna, mokra mądrość,
Nie wyleci – wiedziałam - zginie tu, jak mgła.
Nie o czasie, pobłądził, stracił zimną wolność,
Wybrał ciepłą niewolę i śmierć, tak jak ja.

[krzysztof marek]

"Wybrał ciepłą niewolę i śmierć, tak jak ja."... podpisuję się, jeżeli pozwolisz... hmm... nie ukrywam, że każdy utwór Anny Pary to dla mnie niesamowite doświadczenie... coś pięknego!!! Pozdrawiam Najcieplej jak tylko potrafię :)))

[Anna_Para]

Dziękuję, Krzysztofie! Wygląda, że nasze wiersze podobają się nam obojgu nawzajem!:) Para

[emil_grabicz]

Paro, wybrałaś motyla, zwiewnego jednodniowca, który nie może nacieszyć się swym krótkim życiem i w tym samotnym obłąkaniu wybiera śmierć. Niestety, ludzie zachowują się niejednokrotnie podobnie. Nikt nie wyhamuje ofiar lawiny samotności? Może to zrobić tylko człowiek, którego lawina połączy przypadkiem z innym. Wiele razy jest już za późno.
Znowu niepowtarzalny Paro-wy klimat Twojej nieokiełznanej pogoni za... marzeniami.
Cieszę się, chociaż niewątpliwie genezą tego niezwykłego klimatu jest najczęściej zwykła samotność.

życie moje ty jedyne
zostaw proszę coś po sobie
żebyś jeszcze trochę żyło
kiedy będę w ciemnym grobie...

Pozdrawiam Cię, za-Paro-wany oddechu zimnej szyby, kropelkami łez szybkomknących :)

[Anna_Para]

Nie wiem, co zacytować z Twojej recenzji, Grabiczu: Wybieram:"Nikt nie wyhamuje ofiar lawiny samotności". Czy to jest klucz do rozumienia tego wiersza? Może tak, a może nie. Cieplutko, Para