Alicja_Wysocka

@Berenika97 Mam takie przemyślenia: Jest działeczka, czyli miejsce na zbudowanie domu. Są cegły (czyli słowa) i autor układa te cegły dookoła siebie i zmierza do końca, tylko zapomniał o drzwiach i oknach i teraz siedzi sam w środku, bo nie wie którędy wyjść - bo się sam zabudował. Ewentualnie można kominem jak w wierszu Kraszewskiego Dziad i baba Był sobie dziad i baba, Bardzo starzy oboje, Ona kaszląca, słaba, On skurczony we dwoje. Mieli chatkę maleńką, Taką starą jak oni, Jedno miała okienko I jeden był wchód do niej. Żyli bardzo szczęśliwie I spokojnie jak w niebie, Czemu ja się nie dziwię, Bo przywykli do siebie. Tylko smutno im było, Że umierać musieli, Że się kiedyś mogiłą Długie życie rozdzieli. II I modlili się szczerze, Aby Bożym rozkazem, Kiedy śmierć ich zabierze. Brała oboje razem. — „Razem! to być nie może, Ktoś choć chwilą wprzód skona” — „Byle nie ty nieboże”. „Byle tylko nie ona”. „Wprzód umrę, woła baba, Jestem starsza od ciebie, Co chwila bardziej słaba, Zapłaczesz na pogrzebie”. „Ja wprzódy, moja miła, Ja kaszlę bez ustanku I zimna mnie mogiła Przykryje lada ranku”. — „Mnie wprzódy”. „Mnie, kochanie”. „Mnie mówię”. „Dość już tego, Dla ciebie płacz zostanie”. „A tobie nie? dlaczego?” I tak dalej i dalej, Jak zaczęli się kłócić, Tak się z miejsca porwali, Chatkę chcieli porzucić. — III Aż do drzwi — puk powoli. „Kto tam?” IV „Otwórzcie proszę, Posłuszna waszej woli, Śmierć jestem: skon przynoszę”. V „Idź babo drzwi otworzyć!” „Ot to: Idź sam, ja słaba, Ja pójdę się położyć”, Odpowiedziała baba. — „Fi! śmierć na słocie stoi, I czeka tam nieboga”, „Idź otwórz z łaski swojej” — „Ty otwórz moja droga” VI Baba za piecem zcicha Kryjówki sobie szuka, Dziad pod ławę się wpycha, A śmierć stoi i puka. I byłaby lat dwieście Pode drzwiami tam stała; Lecz znudzona nareszcie, Kominem wleźć musiała.

@Berenika97 Bereniko, Czasem przypomina ogromniaste jabłko, w które nie można się wgryźć z żadnej strony I trochę szkoda, bo wydaje mi się, że tylko autor wie o czym napisał i wtedy wiersz przelatuje nie zostawiając ani śladu. Ale to jest moje zdanie, a przecież każdy może mieć swoje.

@.KOBIETA., Dziękuję :)

@Marek.zak1 Dziękuję Marku za takie zwierzenie. Myślałam, że tylko ja tak mam.

@Poet Ka, dziękuję :)

@lovejJak jeszcze raz dodasz słowo miłość, miłości, miłością - to się zakocham w tym tekście :)

@Berenika97Łowić zmierzchy siecią - ładna metafora, nie przeleciała - została :)

@Konrad KoperKonrad, Ty się chyba nudzisz :)

@Sylwester_Lasota, dziękuję :)

@Waldemar_Talar_Talar, dziękuję :)

@iwonaroma, dziękuję :)

@Sylwester_Lasota, dziękuję :)

@Leszek Piotr Laskowski, dziękuję :)

@Charismafilos Wzajemnie :)

@Berenika97, @LessLove, @APM, @Rafael Marius, @MIROSŁAW C., @.KOBIETA., dziękuję :)

@Charismafilos Widać ogromną znajomość Biblii, ale najważniejsze, że ona tutaj oddycha też współcześnie. Piękne, jak prowadzisz Nadzieję przez głosy tych, którzy jej najbardziej potrzebowali. Ta biblijna nić jest tu żywa, nie muzealna - pokazuje, że rozpacz i czekanie są wciąż takie same. I że Nadzieja przychodzi cicho, ale jednak przychodzi.

@MIROSŁAW C., dziękuję :)

@Benjamin Artur , @Rafael Marius, dziękuję :)

@Stracony Myślałam bardziej o niektórych wierszach niż o poezji w ogóle, Ale Twoje zdanie jest bardzo ciekawe, dziękuję :) @violettaTak Violu, do wnętrza wiersza, jak do domu można wejść, pod warunkiem, że są drzwi, myśli poukładane jak meble w domu i światło - żeby było jasno. @wiedźma Tylko może też zardzewieć i rozłożyć się w pył.

@Berenika97 Bereniko, bo jak już pojawia się gęsia skórka, to możliwe, że i piórka wyrosną, w każdym razie - czekam. Pozdrawiam serdecznie :)

stoję przed wierszem mówią: wejdź - ale nie ma klamki nie ma światła w oknie tylko gładka ściana i cudze głosy, że warto nie wchodzę nie dlatego, że nie potrafię tylko dlatego że nie ma drzwi nawet komina nie widzę

@Sylwester_Lasota, dziękuję :)

@Sylwester_Lasota, dziękuję :)

@Sylwester_Lasota :)

@Sylwester_Lasota, dziękuję :)