Alicja_Wysocka

@JuzDawnoUmarlem No to jeszcze raz. Wczoraj wessało mnie prawie przez szkło wystawowe do sklepu, bo zobaczyłam czajniczek do herbaty i filiżanki. W sklepie był oczywiście napis: "Towar podaje sprzedawca" ale ja już nigdzie nie patrzyłam, tylko na te filiżanki. Wzięłam do ręki i podeszłam do ekspedientki zapytać o cenę. Zrzedła mi mina bo to był Rosenthal - pewnie tak cenny jak Twój talerz, który nie był talerzem, tylko czymś więcej. Więc cofam pierwszy komentarz :)

@MigrenaRusłan, to jest roślina, nazywa się poprawnie Przytulia czepna (łac. Galium aparine) Czepia się siebie, niczym magnes, rośnie dziko, przynajmniej taką ją spotkałam, wygląda jak miękka gałązka, jeśli masz dwie, lgną do siebie - zupełnie jak ludzie :) @huzarcTo nie jest słabość :)

@huzarcMasz świętą cierpliwość do poezji i do nas, z oddaniem komentujesz, dziękuję :)

przytulia nie prosi o nic a jednak zostaje na rękawie na duszy czepia się niepewnie jakby mówiła: „czy mogę choć trochę być blisko?” splata się z sobą gdy nikogo nie ma bo nawet z samotności można zrobić cień obecności a my? idziemy z nią zaczepieni przypadkiem i nie umiemy już odczepić serca

@Migrena Przepiękny błękit uczuć - miękki, głęboki, niosący ciszę i światło. W tym morzu słów czuje się coś świętego - jakby miłość była modlitwą, nie wyznaniem. Zatrzymałam się na chwilę, żeby posłuchać, jak morze oddycha duszą dwojga ludzi. Dziękuję - za tę sól i ten spokój.

@infeliaTak, szczególnie wtedy, jeśli ktoś ma niewiele powodów do śmiechu. Ale czasy są trudne, życie jest trudne - więc tak - na wagę złota.

@infeliaUśmiech zostaje po takim wierszu. Tyle tu ciepła, przymrużenia oka i życia, że człowiek od razu łagodnieje. Takie żarty - nie z kogoś, lecz z siebie - mają w sobie mądrość i wdzięk. Dziękuję za ten błysk humoru i miłości, która potrafi być i zuchwała, i czuła zarazem :)

@JuzDawnoUmarlem Od kompletu był czy co?

@viola arvensis Ciekawie prowadzisz temat, a tuż za zakrętem, niespodziewana puenta :) Pióro Cię słucha :)

@Alicja_Wysocka Michał, tak mnie rozbawił wczorajszy Twój tekst, zresztą, nie tylko wczorajszy. Ty masz coś takiego... zaczynasz zdanie, lecisz, nie kończysz, cofasz się do połowy zdania, albo jeszcze dalej, do wczoraj, do jakiejś tam myśli, która akurat Ci się przypomniała, lecisz do kropki ale zapętlasz się, tak, że mi się supeł z liter i sensu sam zaplątuje. Więc dostałam autentycznej głupawki, takiej, że jak zasnęłam, to mój sen był z fazą REM - a takiego snu nie miałam od lat. Oczywiście śniły mi się bzdury i to jakie! Rankiem, obudziłam się tak wyspana, że chciałam uściskać wszystkich ludzi :) Zatem - dziękuję.

@LeszczymMichale, teraz muszę wybyć, ale jak wrócę, coś jeszcze napiszę do Ciebie, tymczasem :)

@Michał Czachorowski Nie wszystko da się przeliczyć na zyski i straty. Czasem trzeba dłuższego czasu na ogarniecie, na zapadnięcie się w sobie samym jak w miękkim wygodnym fotelu.

@Alicja_Wysocka Obiecuję, ale nie wiem czy dam radę, bo wiesz, jak coś się sobie obieca, to o tym nikt nie wie. Więc jakby co, to obiecałam Tobie, a nie sobie. Czy to znaczy dwa razy ? No niby tak. Aaa, też lubię pospać, Budzikom śmierć! O nieludzkiej godzinie nienawidzę wstawać - kto to w ogóle wymyślił? Na pewno nie miał dobrze w głowie, no i na pewno niczego nie pisał. Zmykam :)

@LeszczymMichał, to nie jest żadne zastrzeżenie, ani ostrzenie, ani w ogóle nic - prócz czystej radości, autentycznej! Za którą bardzo Ci dziękuję, bo ja się też rozkręciłam i nakręciłam - jakbym nie wiem co wypiła, potrzebowałam tego - dziękuję Aaa, wyhamuję - obiecuję :)

@Leszczym Nie, no fajnie - jakie długaśne zdania, jakby Cię ktoś nakręcił - to cały Ty. Taki wiesz, dawny budzik, co to z tyłu miał taki wihajsterek do nakręcania. A jak już nadejszła (nie nadeszła) godzina, on się odkręcał i długo dzwonił. no wypisz wymaluj Twój wiersz, znaczy proza - tym razem akurat. Aaa, moja babcia wstawiała go jeszcze do głębokiego talerza i dokładała łyżeczki czy co tam miała, żeby było głośno. No mówię Ci, jak to słyszałam, to można było wyskoczyć nie tylko z łóżka, ale i ze skóry. :)

@EwelinaWiesz co, Ewelino, chyba już cisza lepsza od więzienia, chyba, że dobrowolnie wybierasz jedno i drugie.

@Dekaos DondiNieee... Tak się bawić słowem, nie uchodzi.

@lena2_Oj, mnie także, szczególnie pięknym wierszem :) A Ty to potrafisz - jakbyś do serca przyłożyła ciepłe dłonie.

@Toyer Depresja nie jest śmieszna i to chyba wszyscy wiedzą. Piszesz o tym, co przechodziłeś, mam nadzieję, że otrzymałeś pomoc. Dobrze, że Ty, lepiej się czujesz między jej wersami, potrafi ukoić, pozdrawiam.

@Ewelina Dzięki, że zajrzałaś, miło :)

@Berenika97 Czytając, miałam wrażenie, że uczestniczę w chwili, której nie da się nazwać - tylko poczuć. „Epifania” – jak święto wewnętrzne, ciche olśnienie, które trwa między dotykiem a ciszą. Nieważne, kogo lub czego dotyczy - ważne, że się wydarza. Dziękuję za to piękne światło, Bereniko :)

@Migrena Mocny wiersz. Czuje się w nim bezradność i gniew, które nie są przeciw komuś, tylko wobec świata, który zbyt mocno uciska zwykłe życie. Te obrazy bolą, ale są prawdziwe - „chleb jak relikwia”, „z rachunkami w oczodołach” - zostają w głowie. Myślę, że nawet w takim świecie trzeba szukać oddechu, bo człowiek bez nadziei szybko stygnie. Dziękuję za ten wiersz - porusza.

@Dekaos Dondi Nie wolno deptać konwalii, jest pod ochroną, w całości trująca, nawet woda po niej. Wiesz, trucizna w maleńkich dawkach jest lekarstwem, ale jej zapach, cudownie tumani. Przywołałeś pamięć i zapach :)

@Starzec Rytm powtórzeń jak uderzenia w ścianę codzienności. Świat się zapętla, aż w końcu siła staje się jedynym ruchem. Smutne, że „katalizator” tak często musi być przymusem, nie zrozumieniem. Przymus jest wstrętny.

@jan_komułzykantOj, nie mów tak do mnie, bo urosną mi piórka i odfrunę :) Dziękuję - patrzysz życzliwym sercem i okiem, to też jest cudne.