Alicja_Wysocka

ja się uwzięłam czy jesień? to ona pierwsza przychodzi, w szelestach liści, w purpurach, aż oczy mrużę z pozłoty czy można grzeszyć oczami? lubię bogactwo i przepych, więc czasem mnie gryzipórce jakiś brylancik przyczepi ot, choćby z nici pajęczych lub deszczu, koral z jarzębin i tren z włóczymglistych zamyśleń na woal cudny wykłębi masz dla mnie coś lepszego? chętnie się o to wzbogacę, odwróćmy zatem pytanie - chciałbyś być moim latem?

@UtratabezStraty No wiesz, zaczęłam i czytam kolejne części z ciekawości. Do prozy mniej zaglądają, bo nie każdy ma ma cierpliwość, chce tyle czytać, dzielić się przemyśleniami - co można albo jakby to widział. Dlatego uważam, że wiersz chyba łatwiej napisać, bo nie jest za długi, a w prozie trzeba pamiętać o akcji, o dialogach, o tym żeby czytelnik się nie znudził - bo jak się znudzi, to sobie pójdzie. W wierszu zaskakujesz przenośnią, ciekawym słowem, treścią, puentą - ale to wszystko trwa krótko. Kiedyś ktoś długo mówił, a ja zwyczajnie przestałam słuchać, bo to ciekawe nie było. Przyłapał mnie na tym, że nie słuchałam i momentalnie zgłaszał pretensje. Wtedy ja musiałam się jakoś obronić i mówię: - To nie jest moja wina. To ty musisz tak mówić, żebym ja chciała słuchać. A autor musi tak pisać, żeby czytelnik chciał czytać. Pozdrawiam :)

@MigrenaFaktycznie, nie ma tego apokryfu w najstarszych rękopisach Biblii, ale teraz w Twoim, chyba trochę zbuntowanym przekładzie - nie z aramejskiego, nie greckiego, tylko Jackowego :)

@viola arvensisViolu, każdy Twój wiersz zostawia mnie uśmiechniętą. Czy tupniesz nogą czy czy się skłonisz - zawsze wiesz co robisz, serdeczności :)

@Berenika97 Bereniko, czy Ty musisz mnie podglądać? Wprawdzie kawy o trzej w nocy (czy nad ranem) nie piję, ale nie wiem, może powinnam, bo słyszałam, że niektórzy to robią i zasypiają. U mnie też pracują w nocy coś jakby agregatory, daleko bardzo, ale słyszę to jak serce miasta.

@tie-break Dom-widmo też kiedyś pachniał chlebem i śmiechem. Może radość po prostu wyszła na chwilę, trzaskając drzwiami - i jeszcze wróci.

@Nata_Kruk Nata, ogród mi się podoba, bardzo - ale praca w nim już niekoniecznie. Wiem i pamiętam ile pracy, ile starań - a my jako dzieci po każdym deszczu, wyrywaliśmy chwasty, które rosły jak opętane. Nocami w ogrodzie kręciły się zraszacze i jeszcze nie wolno było podlewać, bo susza i szkoda wody, ważniejsi ludzie niż rośliny. Ale mieliśmy swoją wodę i hydrofor - czy jak to się tam nazywa. Nigdzie wyjechać, nigdy zostawić... Teraz mam tylko balkon i nawet pranie nie może na nim kapać :)

@Migrena Wiesz co? Jesteś jak Niccolò Paganini. Według legendy, podczas jednego z występów pękły mu trzy struny, ale dokończył koncert, grając jedynie na pozostałej czwartej strunie. Ty grasz na tej jednej, najcieńszej strunie skrzypiec - której ludzie dali imię E

@Nata_KrukCóż za chwila zapatrzona. Upięłaś ją finezyjnie w zwrotki. Widziałam ją wczoraj przed snem i zabrałam ze sobą, a dzisiaj znowu jest. Mój tato, bardzo dbał o ogród. Lubiłam wieczorem tam zaglądać, kiedy wszystko odżywione wodą pachniało jak zieleń i życie. Ogród oczywiście jest nadal, ale już nie ma w nim tego samego serca, troski i starań. Tylko trawa i drzewa, a teraz ostatnie jabłka żyją jeszcze ja drzewie. Dziękuję, Czarodziejko :)

@UtratabezStraty Przeczytałam z uwagą, ale mam wrażenie, że ta część trochę siadła - zrobiło się mało dynamicznie. Tekst jest za długi i przez to traci napięcie. Warto rozbić kolumny na krótsze akapity i zapisać dialogi w oddzielnych linijkach, wtedy czyta się lżej. Dobrze by też było dodać jakąś akcję albo mocniejszą scenę, żeby przytrzymać czytelnika, bo teraz jest więcej opowiadania niż dziania się. Motyw drewniaków ciekawy, tylko może zbyt często wraca. Masz w tym opowiadaniu dobry klimat i pomysł, wystarczy trochę oddechu i ruchu, a od razu ożyje. Pozdrawiam :)

@Nata_KrukDziękuję, Nato :)

:)

@AdlerTylko jej nie zbudź. Napisz kolejny wiersz taki na paluszkach, bez hałasu :)

@iwonaroma Czasem chciałby się coś powiedzieć, ale nie wiadomo co. Empatyczna osoba, i tak to czuje.

@Wakss No, wreszcie bez robali :)

@Wakss, dziękuję

@Migrena Tak, Jacku, 'Na początku było Słowo' ale u poetów, ciało może stać się słowem' Kiedyś coś na ten temat napisałam - spełnienie i było ciało, mniejsza o formę, co się na słowo zamienić chciało z marnej powłoki raz przepoczwarzyć, choćby we fraszkę króciutką jakąś nie miał kto ciała zabrać do nieba, nieco nad ziemią dotąd się błąka kto nań popatrzy, wierszem co powie rosną skrzydełka jak u skowronka chciało być bóstwem, każdy centymetr od akapitu w zakładkach, zgięciach rozpoetyczniał, gdy gołym okiem czas pod powieką ich z sobą sklepiał

@Jacek_Suchowicz Witaj Jacku, dziękuję za strofkę i za to, że byłeś :)

@Berenika97, jeszcze coś. Słowa są bardziej trwałe, szczególnie te napisane. Ludzie odchodzą, umierają, znikają, a słowa zostają. Jeśli robią komuś krzywdę, można ich nie czytać, a jeśli są takie, które stają się nieśmiertelne, zawsze można do nich wracać.

@Berenika97 Och Duszko, jak Ty mnie rozbierasz - do rosołu :)

@andrewNigdy taka nie byłam - dzięki za dobre słowo, wzajemnie :) @FaLcorN , @Lena, dziękuję

@FaLcorNA to jest tylko do rymu - a prawdy w tym być nie musi. Peel jak rozumiem stawia jakieś granice, a ktoś przełazi pomimo drutów kolczastych - stąd wzięła się zwrotka.

@infeliaDzięki, to ja poproszę talerzyk i jeszcze autora/kę :)

@FaLcorNWiesz, w złości to możliwe, ale za chwilę, jak nerwica przejdzie... Po burzy zawsze jest pogoda.

@infelia Wiersz do zjedzenia :)) Jak mi coś tak bardzo smakuje, to pytam czy mogę jeszcze zjeść talerzyk?