Alicja_Wysocka

@Nata_KrukNato, taka zagwozdka na dobranoc? Czytam ten tekst jak strumień luźnych skojarzeń i językowych przeskoków. Ciekawie bawisz się słowem, momentami miałam wrażenie, jakby sens celowo się rozszczelniał i uciekał między obrazami. Serdeczności :)

@Jacek_SuchowiczNie będę pytała co to się stało, że nie rymem, bo mi jeszcze powiesz kto bez grzechu, niechaj pierwszy rzuci kamieniem :) Hiob po utracie majątku i dzieci, a następnie dotknięty straszną chorobą, odpowiada swojej żonie: „Czy tylko dobro będziemy przyjmować od Boga, a zła przyjmować nie będziemy?”. Ale to zło, było za sprawą kogoś innego

@Robert Witold GorzkowskiWitaj Robercie :) Jak dobrze Cię widzieć, ciągnie Cię do domu, znaczy do poezji. Wiesz, co Ci powiem? To Ci zostanie i niechaj tak będzie. Dziękuję za pamięć

@Sylwester_Lasota Obejrzałam sobie Ciebie więcej - Nocna piosenka, - Niebieski konik z plastiku, - Chomik Gucio - rozesłałam dalej Myślę, że będzie więcej, pozdrawiam :)

@viola arvensis Violu, czytam Twój wiersz i rozumiem tę czujność - świat wirtualny naprawdę potrafi być złudny. A jednak patrzę na to też jak na bibliotekę: ile książek, tyle światów. Czytam - choć nie muszę wszystkiemu wierzyć. Poznaję - choć wybieram po swojemu. Bo im więcej widzę i rozumiem, tym życie wydaje mi się nie tylko ostrożniejsze, ale i… bogatsze.

@Migrena Jacku, miej litość nad nami :)) Nie mam aż takiej wyobraźni, nie psuj mi jej. Miałam coś Violi napisać w komentarzu, no i leżę. @viola arvensisViolka, ale my mamy huśtawkę emocji od ziemi, po obłoki. I Ty dziewczyno, mocno się trzymaj, Serdeczki dla Ciebie :)

@Migrena Złudzenia też potrafią być ludziom potrzebne jak koc w chłodny wieczór. Wiesz, niedawno umarł ktoś, kto kiedyś był mi bardzo bliski. Odwiedzałam go i wiesz co? On wierzył bardzo w to, że pojedzie jeszcze w góry. Nie zabierałam mu tego, bo i po co. I to się nazywa empatia. To też jest rodzaj miłości, ona jest jak wachlarz, ma różne odcienie, rozpościera się od uwielbienia po litość, a w środku jeszcze wiele pojęć mieści. Serdeczności :)

@Migrena Jacku, poobdzierałeś niektórych ze złudzeń, a one też potrafią być ludziom potrzebne. Czasem to jedyne miękkie miejsce, jakie im zostało. Nie mówię tego przeciwko Twojemu wierszowi bo piszesz odważnie i celnie, i nie boisz się powiedzieć za dużo. Tylko gdzieś między wersami zrobiło mi się trochę żal tych wszystkich wilków i bogiń z sekcji komentarzy. Ale może właśnie o to chodziło.

@Berenika97 To jest wiersz o narastającym zamarzaniu komunikacji, o chwili, gdy coś między ludźmi przestaje płynąć. Ten szron na języku można czytać jako moment, w którym słowo traci ciepło - rozmowa stygnie, więź się kruszy. Ale pod spodem dzieje się coś jeszcze, bardziej niepokojącego. To bardzo precyzyjnie opisany mechanizm psychiczny: człowiek przyzwyczaja się do własnego odrętwienia. I finał, który nie krzyczy, tylko chłodno domyka. To jest wiersz bardziej o procesie niż o zdarzeniu - i to jego siła. Serdeczności :)

@Sylwester_LasotaSylwestrze, to nie jest ocena za piosenkę, tylko miejsce na Topliście Podpuszczasz mnie, ejże! :)

@Migrena Miałam dzisiaj intensywny dzień, dopiero teraz chodzę po śladach, Twojego pióra. To wiersz pisany na wysokim napięciu. Tutaj miłość nie jest czułym schronieniem, lecz zjawiskiem granicznym, które zgina kręgosłup i przesuwa kontynenty pod stopami. Najmocniej wybrzmiewa tu paradoks bezdotyku: bliskość fizyczna byłaby „zdradą”, bo ta miłość żyje najpełniej w napięciu. Gęsty, intensywny tekst, który nie tyle opowiada o miłości, ile pokazuje jej ciśnienie od środka.

@Sylwester_Lasota Sylwestrze, bardzo udana piosenka. Gdyby była lista piosenek dla dzieci do głosowania, to masz u mnie Jedynkę! Pozdrawiam z uśmiechem :)

@vioara stelelor tak, zebrać myśli z rozproszeń i związać je radosną wstążką, żeby przestały błądzić jak płatki na wietrze. Niech będą polne i wolne, jak ciepły wiatr, który pachnie tęsknotą i dojrzewającym spokojem. W wierszu pięknie wybrzmiewa droga od dumy do pokory, od szukania właściwego kwiatu do odkrycia, że najczulsze pojednanie wyrasta nie z symbolu, lecz z obecności.

@ChristineDziękuję pięknie za komentarz. Wiesz, że w wierszach można znaleźć naprawdę skarby i trzeba je tylko nanizać na sznureczki wersowe i gotowe są do noszenia. Serdeczności :)

@viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)

@vioara stelelor Czytam ten wiersz jak wejście w inny świat. Bardziej w pejzaż i obrzęd niż w bezpośrednie dotknięcie emocji. Czuć w nim Twoje zanurzenie w rumuńskim klimacie, w muzyce, w nocnej magii, w tym półśnie, który tak lubisz budować. Zostały mi pod powieką szczególnie te momenty, gdzie skrzypce zaczynają mówić głosami natury - to bardzo obrazowe i konsekwentnie poprowadzone. Widać wyraźnie, jak bardzo ten świat Cię teraz woła.

@[email protected] Grzegorzu, jeśli jedna - smutek wróży dwie - radości pełne dni trzy - to dziewczę urodziwe cztery - chłopiec ci się śni pięć - da srebra cały dzbanek sześć - przyniesie złota moc siedem - tajemnicę kryje w najstraszniejszą ciemną noc :)

Jacku, wiem jak kochasz rymy przylatujesz jak po słodkie każdy wersik oblizujesz, gdy smaruję uszy miodkiem może znajdę jeszcze kiedyś jaką fuchę przy cukierni - lecz ostatnio ktoś stalówkę nieumyślnie mi wyszczerbił I też dobrze i mniej nudno, i ciekawiej gdy bez przerwy wymęczonych kaligrafią trochę rzadziej będę gnębić :)

@Nata_Kruk , @Rafael Marius, dziękuję :)

@MagdalenaWierzę, zielone oczy? Jak u kota :) Mnie się podobają zielone, uważaj tam na siebie :)

@Magdalena Piołun piłam, Absytnu, nie, ale wiem, że nieźle miesza w łebku :)

@Bożena De-TreNie wiedziałam, że lubisz, że chcesz, zostawię dla Ciebie kolejnym razem :) @Magdalena Grzechem było nieposłuszeństwo, a owoc, nie wiemy jaki. Jabłko jest przyjęte, może nawet umowne.

@piąteprzezdziesiąte, @Leszczym, dziękuję :)

@Magdalena Są zawsze i będą. Wczoraj jadłam prażone na masełku z odrobiną cynamonu.

@vioara stelelorAle zimą też da się żyć, wystarczy trochę ciepła i wierszy, już nie mówię o chlebie, bo nie samym chlebem, przecież.