Sylwester_Lasota

Różnie z tym bywa, bo jak pomyślę, to czasem nie najlepszy jednak. Pozdrawiam

Dzięki za czytanie i komentarz. Pozdrawiam :)

jeśli plus nieskończoność byłaby niebem a minus nieskończoność byłaby piekłem to rodzi się pytanie gdzie jestem teraz? odpowiedź znajdziesz na nie w pobliżu zera

ani bóstwo, ani greckie a i zdjęcia nie zamieszczę, bo nie dla zdjęć tutaj jestem :p Poza tym to są właśnie stereotypy, z nich takie bóstwa, jak z nas niebieskoocy blondyni. No, bywają wyjątki :)))))))) Zdrowia dla Ciebie i dzieci :)

Nie znałem etymologii samego słowa, ale wiem co ono w naszym języku oznacza :))). Stop ten był nazywany u nas również czeskim złotem. Dlaczego czeskim? Tego znów nie wiem, ale na pewno wielu nie było do śmiechu, gdy odkrywało, że ich świecidełka zostały właśnie z niego wykonane. Nie przesadzaj, bo przecież, jak śpiewał Andrzej Rosiewicz Najwięcej witaminy mają polskie dziewczyny ;). Poza tym, chyba zbyt często podążamy za stereotypami... Zdarzyło mi się kiedyś, że podszedł do mnie na lotnisku jakiś mężczyzna i zapytał czy jestem Grekiem. Zdziwiony odpowiedziałem, że nie, że jestem Polakiem. Odszedł bez słowa. Pracowało wtedy ze mną dwóch Greków, więc po powrocie do pracy opowiedziałem jednemu z nich o tym zdarzeniu i zakończyłem pytaniem: Czy ja wyglądam na Greka? A on bez wahania odpowiedział: Tak! Jeszcze bardziej zdziwiony, zapytałem: Ale jak to? Dlaczego? A on mi powiedział: Bo Polacy to mają niebieskie oczy i jasne włosy. :))))))) Niestety nie pasuję do tego stereotypu... jak większość Polaków i Polek zresztą :) Trzym się :)

Właściwie... to też nie... tylko zdziwiony, że nikt się nie dziwi. Nie wszystko złoto, co się świeci. Całkiem ciekawy ten tekst. Sporo do poukładania, a tytułowy tombak, zdaje się odstawać od niego tak, jak plastikowa ramka lusterka z lat osiemdziesiątych, z Sofią Loren na odwrocie, która chociaż oderwana od rzeczywistości, jednocześnie perfekcyjnie się w nią wpisywała. Pozdrawiam.

I nikt się nie zdziwił dlaczego tombak? Pozdrawiam.

Komu stanie... to stanie... Pozdrawiam ;)

Dzięki :). Naprawdę :). Pozdrawiam :)

No i pewnie miałeś rację, ale jeśli wiersz dobry... to wcześniej czy później, ktoś, coś w nim znajdzie sobie :)))). Mnie rozbawiła ta sytuacja, bo akurat miałem coś wysłać na fb i instagrama, a tu obie te platformy przestały działać :)))). Przypomniało mi się, że całkiem niedawno, w podobnych okolicznościach napisałem wiersz :))). To było dwa lata temu. Pomyślałem sobie, że dobrze, że chociaż Poezja.org działa i... wiersz (t.zn., to co powyżej) sam mi się złożył :)))). Wyszło jak wyszło. ;) Dzięki za wizytę i pozdrawiam.

:) Nie wiem jak nk, ale reszta u mnie już działa :) Szybko się uwinęli, jak na taki, ogólnoświatowy problem :)))). Pozdrawiam

Przeżyjemy :)));) Dzięki, wzajemnie.

Dzięki. A tak było dwa lata temu: Pozdrawiam :)

dziś z fejsbuka nie skorzystasz i nie wyślesz zdjęć na insta lecz człowieku zagubiony ciągle masz zielone strony o watsappie też zapomnij gdyż padł całkiem nieprzytomny ale zamiast go spotwarzać napisz coś mi w komentarzu a przy wszystkim tym się uciesz że my mamy dokąd uciec pomyśl tylko o tych rzeszach którym dziś się w głowach miesza bo odcięło je od świata który ich ze sobą bratał bez którego żyć im trudno a mi nie jest wcale nudno bo kolejny piszę wiersz hej

Ha ha... Ja, to nie Ona, ale też się zdarzało XD. Tak jak i tuż przed zaśnięciem, na półśnie... a potem rano się dziwiłem sam sobie, co tam nastukałem :)))). Dla mnie to jest po prostu do bólu prawdziwy wiersz o naszym życiu. Gorsze rzeczy ludzie robią w toaletach. Nie masz powodów do zarzucania sobie czegokolwiek, to jest dobry wiersz. Pozdrawiam

Obawiałem się, że znów będzie tak, jak nie lubię... czyli że człowiek-szkodnik, człowiek-chwast, człowiek-niszczyciel-truciciel i wszelkie zło, bezdusznie zabija swoją biedną matkę Ziemie i najlepsze co można zrobić, to go wytępić z jej powierzchni... albo chociaż przetrzebić. Na szczęście tak nie jest i wiersz się wybronił. Pozdrawiam.

Rozumiem

Noo, chyba dawno nie byłem tak zaskoczony... Niezmiernie mi miło. Uważam, że nie ma słów bez znaczenia i wszystko co robimy, mówimy, piszemy, nie jest obojętne dla... no właśnie dla kogo? Może dla Świata? Nie wiem. Właśnie mnie w tym utwierdziłaś... bo ja już nie pamiętam tamtych komentarzy, ale one gdzieś tam (w tym przypadku w Twojej pamięci) zostały. To naprawdę zaskakujące i... nawet miłe :). To coś tak, jak z tą teorią motyla... myślę, że wiesz co mam namyśli. Co do zapytania, to pozwól, że nie będę wygrzebywał, ale tak niektóre fragmenty Twoich tekstów odczytuję... Powiedzmy, że nie nie są to bajeczki dla grzecznych dzieci :)))). Ale to moje takie tam. Wszystkiego Najlepszego :)

Wyjątkowo dobry tekst, moim zdaniem. Tęsknota bije z niemal każdego słowa... bez zbędnych dosłowności i ekstrawagancji, z którymi w innych się spotykałem. Podoba sie. Pozdrawiam

Po niebach krążą trąby powietrzne, A ponad nami słoneczny promień Przebija chmury od deszczu ciężkie, Akurat kiedy dzień w nocy tonie. Po niebach krążą trąby powietrzne, Ani spostrzeżesz, wciągnie Cię któraś Razem możemy się burzy oprzeć, Atak odeprzeć, dać w ciszę nura. Po niebach krążą trąby powietrzne, Antypogoda rozbija pary, Pożegnań płyną wstążki na wietrze, A nam potrzeba cichej przystani.

Spał przy budzie pies na sznurku, teraz biega po podwórku, bo się spanie mu znudziło, o zabawie mu się śniło. Raz, dwa, trzy, ganiasz ty! Zerwał Burek się z łańcucha teraz wieś go cała szuka. Szuka sołtys z sołtysową, ale znaleźć go nie mogą. Raz, dwa, trzy, szukasz ty! Zmyślone ;)

U nas było troszeczkę dłużej :): - Gęsi, gęsi do domu! - Boimy się. - Czego? - Wilka złego. - Gdzie on jest? - Za płotem. - Co robi? - Nóż ostrzy. - Co pije? - Pomyje. - Co w pomyjach? - Szpilki. - A niech was zjedzą wszystkie wilki! I wtedy wszyscy dawali chodu :)

Myślę, że jest coraz mniej osób mających takie obawy. Nie rozpatruję tego nawet w kategoriach dobra i zła, ale po prostu stwierdzam fakt, który osobiście wiąże z coraz większym uprzedmiotowieniem osoby. Wszystkiego Dobrego Czarku.

Jeśli o mnie chodzi, to w komentarzach mi nie przeszkadzają. Są w końcu elementem świata, w którym się poruszamy. ?

Muszę przyznać, że w tym przypadku, przypadł mi do gustu zarówno sernik jak i ten wiersz. I myślę, że to nie przypadek, że teraz sam już nie wiem czy mam go czytać, czy też go jeść. ;) Pozdrawiam :)