Oxyvia

Nie, oczywiście, że nie przestępstwo. :-) Ale wiersz - każdy - jest pewnego rodzaju uogólnieniem, jest w jakimś stopniu zuniwersalizowany (przynajmniej powinien być, jeśli jest dla ogółu ludzi). Dlatego biorę go trochę do siebie - bo "przywala" nauczycielkom polskiego. Ja również pozdrawiam. :-)

Jesteś nauczycielką?

Wiesz, Michale, ja nie wiem, czy słusznie, ale trochę wzięłam ten wiersz do siebie i - zrobiło mi się przykro. No bo jestem nauczycielką polskiego, a do tego niemłodą... I pewnie niejeden uczeń powiedział o mnie: "stara prukwa". Ale ja nie identyfikuję się z obrazem nauczycielki w Twoim wierszu - nie zabijam w uczniach miłości do poezji; jeżeli ktoś to robi, to raczej oni sami - z lenistwa, z miłości do bezmyślności i łatwizny. Ja natomiast wypruwam sobie flaki i serce, żeby nauczyć ich języka od tego stopnia, aby mogli rozumieć i kochać poezję - aby ich życie było jak najbogatsze. Niestety coraz częściej spotykam się z aktami agresji wobec nauczycieli, i to zarówno ze strony uczniów, jak i rodziców, jak i władz oświatowych (i nie tylko). Strasznie, strasznie to przykre. Ale może nie zrozumiałam Twojego wiersza?...

Piękny wiersz, bardzo mi się podoba. szczególnie ten wers - sentencja: "każda droga ma świat wokół siebie" - doskonałe. Oddaje mój stosunek do świata, do jego brzydoty oraz porażającej urody. :-) Naprawdę świetny wiersz. (Razem z formą).

Stokrotnie dziękuję Wszystkim Osobom, które napisały przepiękne, wspaniałe recenzje naszej książki na stronie Wydawnictwa Radwan, gdzie jest ona reklamowana. Wieeelkie dzięki! :-)

Monika do parlamentu! No to ja się nie piszę. Sama paliłam przez wiele lat. Ale nigdy nie zasmradzałam ludziom świata tam, gdzie ktoś sobie tego nie życzył. Zresztą sama też zawsze wolałam pachnące świeżością pomieszczenia. A teraz nie po to rzuciłam, żeby dalej wdychać dym i cudze smrody. Rozumiem nałóg, ale nie toleruję egoizmu.

Acha. :-) Dzięki za wyjaśnienie.

Fajne, jak to u Ciebie. Masz swój styl. ;-)

"wilgotne niebo jak świeżo umyty kawałek podlogi wchodzi z mokrą głową w otwarte drzwi" To mi się bardzo podoba. Rozwinęłabym ten fragment w dłuższy opis przyrody, wyrażający nastrój (czy nastroje) Peela. Reszty nie rozumiem: ani tytułu, ani przyczyn złości, ani tego, o kim tu mowa, ani dlaczego ma kaca - bo się spił czy dlatego, że postąpił niemoralnie? Nie wiem, o co tu biega po prostu. Kosie, za pozwoleniem - masz literówki: kawałek pod[color=#FF0000]l[/color]ogi wchodzi poranek smakuje pot[color=#FF0000]e[/color]żnym kacem Buziaki, Kosie! :-)

Jeśli to koperta, której "nikt inny" nie może zobaczyć oraz którą ktoś po szybkiej wymianie zdań chowa ukradkiem do kieszeni - "a mówili, że biały to niewinność" - no to jasne, że tutaj mowa o "winności", czyli o łapówie. :-) Dobry pomysł i dobrze zrealizowany.

Bardzo mi się podoba. Jest tu wyraźny klimat wsi, bardzo silny nastrój - liryzmu, sielskości, spokoju, ale i stagnacji, senności, zatrzymania czasu... Szkoda tych wsi. Szkoda tych opuszczonych gospodarstw, walących się chałup i dziczejącej ziemi, porzuconych sadów i ogrodów...

No to ja też swoje trzy grosze ;-) : Tak się lepiej rymuje i w związku z tym jest bardziej rytmicznie i melodyjnie, a poza tym w ostatniej strofie jest za dużo imiesłowów - to nawet jest błąd stylistyczny. :-) Poza tym wiersz podoba mi się, jest kołyszący, miły, dźwięczny, liryczny, nastrojowy, optymistyczny. Dobry jako liryczne pożegnanie. Pozdrawiam, Aniu!

Aniu, dziękuję serdecznie za ciepłe słowa! Bardzo się cieszę, że podobają Ci się nasze wiersze! Życzę dalszej, równie miłe lektury - oby się nie przejadła!!! :-)

O, temat ten sam, co u mnie w ostatnim wierszu: [url]www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=120054[/url] Przypadek czy inspiracja? :-) Jak by nie było, ładny twój wiersz i utrzymany w klimacie, który jest mi bardzo bliski. jestem sentymentalna i lubię wspomnienia - czy to z dzieciństwa, czy z pierwszej, niewinnej miłości... Mam tylko taką uwagę: "cóż że nie ma ogrodu rumieńcy na jabłkach" - moim zdaniem "nie ma [...] rumieńców".

Ania, tekst nie jest zły, naprawdę, a tutaj są ludzie, którzy pomagają nam widzieć to, co można jeszcze zmienić na lepsze - i bardzo dobrze! Po to jest to Forum, więc uważam, że wszystko jest tak, jak być powinno - nie rób sobie wyrzutów! Pozdrówka serdeczne. :-)

Nie z dobrze Panu Poecie? ;-DDD Dobrej nocy i kolorowych snów!

Szajbka to jakieś techniczne wyrażenie, podkładka pod coś - ale nic więcej nie rozumiem. natomiast klopsztanga - to po prostu trzepak. Też pamiętam trzepaki, a jakże! Nie znalazłam znaczenia słowa: duca. :-( Jesteś ze Śląska? Bardzo lubię Ślązaków, mam dla nich wielki sentyment. Dziękuję za wizytę, miły Cyklopie, a przede wszystkim za to, że jestem "lepsza od wspomnień, choć niepoznana" - ach, dziękuję za pyszny komplement! :-)))

I ja też dziękuję za Twój wiersz, Bolesławie. Życzę Ci także, abyś zawsze łapał wenę za ogon, kiedy przebiega obok - i żebyś nie wypuszczał jej z rąk, zanim nie podpowie Ci skończonego wiersza. :-) Łapiemy weny dzikie na lasso, gdy przebiegają nocą przez miasto, i ujeżdżamy je aż po ranek, aż nas poniosą przez wiersza bramę. Pozdrawiam i dobrej nocy z weną życzę. :-)

Aniu, przeczytałam z zainteresowaniem. Niezły felieton. Nie jest aż tak świetny, jak poprzedni, ale też niezły. Co prawda, mówiąc szczerze, wydaje mi się troszeczkę niedopracowany, coś jest w nim takiego za mało spójnego, za mało jest jakiejś jednej myśli przewodniej. Wyszłaś od Walentynek ku przemyśleniom o tym, co dla kobiet jest miłe i jak bardzo pragniemy być wyjątkowe, niepowtarzalne; a jednocześnie szukamy przecież bratniej duszy, połówki, kogoś bardzo podobnego do nas. Wewnętrzna sprzeczność, co? ;-))) Brakuje tu właśnie jakiegoś podsumowania, wniosków (mogłyby być żartobliwe i przewrotne), czegoś, do czego by ten felieton konsekwentnie zmierzał wszystkimi swoimi elementami: Walentynkami, zalotami, szukaniem wyjątkowości w sobie, a podobieństw na zewnątrz... Z tą niepowtarzalnością to jest tak, że każdy z nas jest powtórzeniem tego, co już było, ale zawsze w nowym, niepowtarzalnym wariancie. Nigdy nic w przyrodzie nie powtarza się dokładnie tak samo, nic, nawet kryształ. Ale też wszystko jest powielaniem już istniejących elementów w nowych konfiguracjach - jak w kalejdoskopie. I t o właśnie jest piękne oraz niesamowite. Pisz felietony, oczywiście, jesteś w tym dobra.

Ładny ten Twój kącik marzeń i wierszy, Bolesławie. Dziękuję, że mnie do niego zaprosiłeś. :-) Terra Poetica Nocą przez ciszę gnają marzenia, niesie nas niebem koń dziki - wena, więc kiedy wyjrzy księżyc zza rogu, ujrzy poetów konnych korowód... Ale nikt inny zza sennych okien nic nie zobaczy poza pomrokiem, bo nasze weny, galopy, stajnie, dla niepoetów są niewidzialne. Pozdrawiam serdecznie. :-)

Fajny wiersz. ;-) Wesoły ten ichni czyściec. ;-)))

Bardzo mi się podoba. Ogromnie lubię takie zapatrzenia w naturę i dal, takie wiersze z inwersjami, z długimi frazami, z rytmem i melodią... Podobno już niemodne, ale ja je uwielbiam. Świetnie to napisałaś. :-)

Robi wrażenie. Pustka, ból, świat wypełniony gęstą, bezsensowną pustką - anonimowym, bezimiennym tłokiem. Wszystko jedno, czy to o realistycznej chorobie, czy o naszym znikaniu i umieraniu codziennym w tej pustce. Robi silne wrażenie.

Nato, jeśli wywołałam wspomnienia dawnych czasów i wiersz jest dobry jako kołysanka, to bardzo się cieszę - znaczy, że spełnił swoje zadanie. :-) A więc życzę dobrych snów i wspomnień!

To nieprawda. Jeśli jakiś wiersz można całkowicie dowolnie interpretować, to znaczy, że autor nie miał nic do powiedzenia i wiersz nie ma konkretnego przekazu, jest bełkotem. Nie sądzę, że Twój do takich należy. Raczej brakuje w nim czegoś, co by go rozjaśniło, pozwalało zinterpretować i odkryć.