Oxyvia

Bajka o królu i królowej... Każde z nich wystawia swoją cenę, a żadne nie chce płacić, co? ;-)

A widzisz, a jednak interpretacji było sporo różnych. Czyli jednak trzeba by było coś tu doprecyzować. Ale wiersz jest dobry, mimo wszystko.

Stasiu, nie bardzo rozumiem ten wiersz. Przepraszam Cię, ale czegoś tu mi brakuje, jakiejś myśli głównej (jej wyeksponowania), jakiegoś spoiwa. Buziaki serdeczne. :-)

Ja lubię rymowane wiersze. Ten jest bardzo smutny. Mówi o śmierci i o tym, że dalej już dla człowieka nie ma nic - bo przestaje być człowiekiem, bo jego głowa umiera wraz z nim. Zgadzam się z tym, ale niekoniecznie nazwałabym to klęską. Nie chciałabym po śmierci nadal mieć ludzkiej świadomości i pamiętać wszystkiego, czym byłam tutaj i co przeżywałam tutaj. Za bardzo kocham to materialne życie. I za bardzo kocham moje materialne dziecko. :-)

Ciekawie to napisane z punktu widzenia lingwistycznego - jak to często u Ciebie, jajoBabo. :-) Ech, gdzie te chłopy?!...

Dziękuję, Alleno. Chyba nie istnieją tematy nowsze niż świat. :-)

Ja też tak myślę. :-) Dzięki.

To nie jest co prawda styl, jaki preferuję, ale widać, że jesteś zdolną Poetką "białą". :-)

Dlaczego niestety? A poza tym to jesteśmy prawie w jednym wieku, Celka. :-)

Aniu, bardzo dziękuję za taką opinię - że wiersz nadaje się do śpiewania lub skandowania - to duża pochwała w moim odbiorze. Poprawiłam, co kazałaś. :-) jest lepiej. Prawda? Pozdrówka serdeczne.

Stasiu, fajowsko, że byłaś! Dzięki za koment. Tak, Ziemia - jak i Feniks - maja swoją wytrzymałość, której nie wolno nam przekroczyć. To spalanie i eksploatowanie Ziemi - to jedno z "denek" wiersza, które nie od razu widać. A Ty od razu zauważyłaś. :-) Buziaki. Oxy.

Fajne! :-))) Jak ja nie lubię rano wstawać!... Bardzo dobrze rozumiem wszystkich, którzy mają tak samo. Wiem, że pierzynka przedłuża mi życie jak czakram - bezwzględnie tak! Cóż, największy czworonożny przyjaciel człowieka to jednak łóżeczko. ;-)

Marusiu, nawet nie wiesz, jaką mi przyjemność zrobiłaś, bo z Twojego komentarza dowiedziałam się nie tylko tego, że wiersz Ci się podoba i że czytałaś go wiele razy, ale także - że czytujesz czasem moje inne wiersze! Nie wiedziałam o tym! Bardzo, bardzo mi miło! PS. Widziałam, że czasem wplatasz w swoje wypowiedzi troszkę rusycyzmów; jesteś Rosjanką czy Polką z Rosji, czy pochodzisz z kresów?... Tak pytam, z ciekawości, ale oczywiście nie musisz odpowiadać. Mieszkałam kiedyś w Białymstoku i znam sporo Kresowiaków. Bardzo fajne towarzystwo. :-)

Dziękuję serdecznie. :-)

Moc serdecznych podziękowań za te życzenia wierszowe! Dziękuję za pamięć o nas wszystkich! :-)

Ładne. To o miłości - bardzo wyraźnie i na przekór wszystkim mitom, w których jej zabrakło lub w których była cukierkowa. Podoba mi się.

Bolesławie, jak to miło dostawać od Ciebie wiersze. :-) Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.

W moim odbiorze to wiersz o pamięci, o subiektywnym zapamiętywaniu momentów przez jednego człowieka, o mgnieniach w naszych umysłach, ale też być może o całej naszej pamięci, składającej się z takich właśnie iluzji "niefotograficznych". Podoba mi się, jak zazwyczaj. :-)

Nato, bardzo Ci dziękuję za pochwalenie wiersza i dostrzeżenie związku formy z treścią. Cieszę się ogromnie. :-)

Bardzo dziękuję za pochwałę. :-)

Dziękuję za tak sprawnie i precyzyjnie napisany wiersz. :-) Słoneczności.

Dobry wiersz. Tak, chyba każdy z nas jest "niesyty" bliskości drugiego człowieka - nie dajemy się poznać, chowamy swoje wnętrza, nie ufamy ani innym, ani nawet sobie samym - jesteśmy zdolni sami siebie poranić w imię jakichś niskich wartości i impulsów. Dlatego żyjemy w tak głębokich ukryciach.

Alu, bardzo Ci dziękuję za pochwałę, bo Ty znasz się jak mało kto na poezji rymowanej! Cieszę się ogromnie! :-)

Dostał, dostał:)) One wszystkie tak sępią - jedne bezpośrednio, inne podkradają:) Taki koci świat. Pozdrawiam i bardzo dziękuję:)) Wiem, że sępią, i to nieraz bardzo energicznie. Wszystkie zwierzaki sępią, bo są przekonane, że ludzi Pan Bóg stworzył specjalnie po to, żeby żywili zwierzęta. ;-D A tu przy okazji link do strasznie fajnego, też sępiącego lemurka: [url]www.youtube.com/watch?v=CTX8_erd_DU[/url]

Janusz, dziękuję Ci bardzo za czytanie i interpretację połączoną z akcentem filozoficznym - bardzo się cieszę, że wiersz budzi takie przemyślenia. Tak, nad stałością-niestałością świata można długo i ciekawie rozmyślać. Nigdy nie będzie temu końca. Pozdrawiam również.