Oxyvia

Ja też tak myślę. :-) Dzięki.

To nie jest co prawda styl, jaki preferuję, ale widać, że jesteś zdolną Poetką "białą". :-)

Dlaczego niestety? A poza tym to jesteśmy prawie w jednym wieku, Celka. :-)

Aniu, bardzo dziękuję za taką opinię - że wiersz nadaje się do śpiewania lub skandowania - to duża pochwała w moim odbiorze. Poprawiłam, co kazałaś. :-) jest lepiej. Prawda? Pozdrówka serdeczne.

Stasiu, fajowsko, że byłaś! Dzięki za koment. Tak, Ziemia - jak i Feniks - maja swoją wytrzymałość, której nie wolno nam przekroczyć. To spalanie i eksploatowanie Ziemi - to jedno z "denek" wiersza, które nie od razu widać. A Ty od razu zauważyłaś. :-) Buziaki. Oxy.

Fajne! :-))) Jak ja nie lubię rano wstawać!... Bardzo dobrze rozumiem wszystkich, którzy mają tak samo. Wiem, że pierzynka przedłuża mi życie jak czakram - bezwzględnie tak! Cóż, największy czworonożny przyjaciel człowieka to jednak łóżeczko. ;-)

Marusiu, nawet nie wiesz, jaką mi przyjemność zrobiłaś, bo z Twojego komentarza dowiedziałam się nie tylko tego, że wiersz Ci się podoba i że czytałaś go wiele razy, ale także - że czytujesz czasem moje inne wiersze! Nie wiedziałam o tym! Bardzo, bardzo mi miło! PS. Widziałam, że czasem wplatasz w swoje wypowiedzi troszkę rusycyzmów; jesteś Rosjanką czy Polką z Rosji, czy pochodzisz z kresów?... Tak pytam, z ciekawości, ale oczywiście nie musisz odpowiadać. Mieszkałam kiedyś w Białymstoku i znam sporo Kresowiaków. Bardzo fajne towarzystwo. :-)

Dziękuję serdecznie. :-)

Moc serdecznych podziękowań za te życzenia wierszowe! Dziękuję za pamięć o nas wszystkich! :-)

Ładne. To o miłości - bardzo wyraźnie i na przekór wszystkim mitom, w których jej zabrakło lub w których była cukierkowa. Podoba mi się.

Bolesławie, jak to miło dostawać od Ciebie wiersze. :-) Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.

W moim odbiorze to wiersz o pamięci, o subiektywnym zapamiętywaniu momentów przez jednego człowieka, o mgnieniach w naszych umysłach, ale też być może o całej naszej pamięci, składającej się z takich właśnie iluzji "niefotograficznych". Podoba mi się, jak zazwyczaj. :-)

Nato, bardzo Ci dziękuję za pochwalenie wiersza i dostrzeżenie związku formy z treścią. Cieszę się ogromnie. :-)

Bardzo dziękuję za pochwałę. :-)

Dziękuję za tak sprawnie i precyzyjnie napisany wiersz. :-) Słoneczności.

Dobry wiersz. Tak, chyba każdy z nas jest "niesyty" bliskości drugiego człowieka - nie dajemy się poznać, chowamy swoje wnętrza, nie ufamy ani innym, ani nawet sobie samym - jesteśmy zdolni sami siebie poranić w imię jakichś niskich wartości i impulsów. Dlatego żyjemy w tak głębokich ukryciach.

Alu, bardzo Ci dziękuję za pochwałę, bo Ty znasz się jak mało kto na poezji rymowanej! Cieszę się ogromnie! :-)

Dostał, dostał:)) One wszystkie tak sępią - jedne bezpośrednio, inne podkradają:) Taki koci świat. Pozdrawiam i bardzo dziękuję:)) Wiem, że sępią, i to nieraz bardzo energicznie. Wszystkie zwierzaki sępią, bo są przekonane, że ludzi Pan Bóg stworzył specjalnie po to, żeby żywili zwierzęta. ;-D A tu przy okazji link do strasznie fajnego, też sępiącego lemurka: [url]www.youtube.com/watch?v=CTX8_erd_DU[/url]

Janusz, dziękuję Ci bardzo za czytanie i interpretację połączoną z akcentem filozoficznym - bardzo się cieszę, że wiersz budzi takie przemyślenia. Tak, nad stałością-niestałością świata można długo i ciekawie rozmyślać. Nigdy nie będzie temu końca. Pozdrawiam również.

Krysiu, miło Cię widzieć. :-) Dziękuję za podobaśkę, bardzo mi miło. :-) Serdeczności.

Biedny kocurek! Ale dostał w końcu trochę wędzonki?... ;-))) Bardzo fajny wiersz.

Dziękuję, Bernadetto. Ano, eksperymentuję, bo nie można wciąż pisać wg jednego schematu - to byłoby nudne. A do tego wiersza akurat pasuje mi taka forma, bo trójwersowe strofy jakoś tak dobrze oddają toczenie się, jak walc, liczony na trzy...

Tak, właśnie o to chodzi. Dzięki za przeczytanie i rozumienie. :-) Świat jest cykliczny, ale to chyba dobrze? Duuuża buźka!

Wiersz się fajnie zaczął, ale wygląda na niedokończony, na urwany wpół wersu. Warto byłoby go dopracować. I to bez zbytniego patosu. :-)

...W słońcu i tlenie, w ciemnych płomieniach, życie się pali, w popiół świat zmienia, tli się i żarzy planeta Ziemia, a z rozjarzonej Apokalipsy wstają wciąż nowe, żywe Feniksy, złączone w jednym locie ognistym. Świat, który żyje, to ptak płonący, zrodzony ze swych prochów gorących, z ciemnych płomieni, z tlenu i słońca...