Lenore Grey

@Berenika97 Dziękuję🥹❤️

@Lidia Maria Concertina genialny Uwielbiam

@bazyl_prost cóż, tak mi się zdaje haha

@Simon Tracy Dziękuję🥹

Milkną niespełnione pieszczoty, gdy — nad stołem przesytym sploty obłoczne snują o tym: nadchodzi wieczerza! Jutrzenka — w perłowym łonie — nim przyjmie gości, obmywa dłonie. Chleb słodko kusi, olśniewa stal. Już czas!... Lecz czy kto widział — śród podniebnych sal — naszego gościa? —

@Berenika97 cudne zobrazowanie miłości — pięknej, bolesnej, ulotnej i ograniczonej

Był tu — zdaje się — jeden taki, co wonią rodzimej prawdy upajał, wabił? Był, był — i wciąż wabi! Miał huśtawkę nad wodą? — Miał — wciąż ma — bagniska z niej grabi.

@Berenika97 dziękuję! I tak, to prawda, interpretacje często są wręcz skrajnie różne Ja osobiście pisząc widzę obraz, na którym bazuję, a znaczenia przychodzą później i rzadko pojedyncze hah

@Simon Tracy dziękuję!❤️

@Berenika97 Dziękuję ślicznie❤️ To dla mnie wielki komplement, i cel jako poetki — sprawić, by ktoś zobaczył to, co widzę ja, pisząc❤️

@bazyl_prost To prawda:⁠^⁠)

@Lemert Świetny. Moje ulubione fragmenty: Jakie to prawdziwe...

@huzarc wow. Piękny

Purpurowe kotary, zwaliste — niby warkocz-kołtun królewny. Za nimi: labirynt i grusze — i fontanki czyste.

@Simon Tracy Piękny... a przede wszystkim — szczery.

@Berenika97 piękny

@Berenika97 Dziękuję❤️

@Charismafilos thank u🤭❤️

Powidoku różowy, gdzie patrzysz — czy na zmierzch? Czyż nie dość ciepły źrenicy mej wierzch?

@piąteprzezdziesiąte a proszę, proszę🤫

@Berenika97 pięknie 👏❤️

@slavu podoba mi się, obrazy odważne i ciekawe

@Radosław dziękuję bardzo!

@Berenika97 wow, cudowny... Sam już pierwszy wers działa potężnie na wyobraźnię... Masz z sobie coś w Szymborskiej, Bereniko, choć twoja poezja jest bardziej delikatna, niż ironiczna...

W ogrodzie słanym mułem żyje owa śpiewka — której źródłem — wiejska dziewka. Raz ktoś przyszedł — nad brzeg — zawołał: "miss!"... Echem się odbiło — wróciło — i wraca do dziś: Bis! Bis!