Łukasz Jurczyk

@Berenika97 Szukasz nieśmiertelności? Znajdziesz tylko kości, które wybieli słońce.

@Berenika97 Ten wiersz to chłodna, niemal kliniczna analiza relacji, która nigdy nie przekroczyła progu realności. I chyba o zmęczeniu byciem jedynym elementem, któremu w danej relacji/związku naprawdę zależy. Pięknie napisane!!! To nie jest człowiek. To tylko powidok snu. Nie marnuj ognia. Zimne ognisko. Choćbyś dmuchała wieki. Nie da ci żaru. Pozdrawiam

45. Charidemos* – O kilka słów za daleko (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza) 1. Mówią, że Persja szanuje mądrość. Może. Ale nie cierpliwość. 2. Powiedział królowi to, czego wszyscy bali się choćby pomyśleć. 3. Mówił o klęskach — o tym, co wisi nad nami jak cisza przed ciosem. 4. Wyliczał błędy, jakby dotykał struny napiętej przez los. 5. Nie obraził króla — tylko odarł go ze złudzeń, a to gorsze. 6. Władcy nienawidzą luster — a on postawił je na środku sali. 7. Śmierć jego była szybka — bo przeznaczenie nie lubi marnować czasu. 8. Nikt nie zaprotestował — tchórzostwo też jest formą rozsądku. *Charidemos - ateński najemnik, następca Memnona z Rodos. cdn.

@Christine Cofnąć się o krok... To taniec, nie bitwa, mój smutny przyjacielu :)

@Christine Bardzo dziękuję!!! Najłatwiejsza bitwa — ta, którą ktoś już przegrał. Nie bali się śmierci. Bali się, że zostali sami. Zwycięstwo bywa podarunkiem od cudzej rozpaczy. Pozdrawiam @Berenika97 Znam to, Persie. Mój dom to tabor w marszu, twój – dym na wietrze.

@Berenika97 Łatwo winić dym. Trudniej przyznać, że stopy same rwały do tyłu.

@Berenika97 Puste naczynia. My tylko domykamy powieki z brązu.

@vioara stelelor Idzie wiosna :)

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Od tej części narracja powraca do jednego nurtu. Geograficznie chciałem ten moment uchwycić :) Nie winię was. Trudno trzymać włócznię, gdy dłoń parzy popiół. Uciekaj, bracie. Twój król już cię zabił, nim myśmy tu przyszli. Pozdrawiam @Nata_Kruk Dobre i to :) @vioara stelelor Bardzo dziękuję!!! Trochę tych aforyzmów w całym poemacie jest :) Pozdrawiam

44. Wrota Cylicyjskie (narrator: hypaspista) 1. Wąski przesmyk. Historia lubi ciasne miejsca. 2. Ich straże nieliczne — jakby nie wierzyli, że warto tu umierać. 3. Może świat zapomniał ich postawić we właściwym miejscu. 4. Persowie patrzyli. Nie na nas — za siebie. 5. Ogień za plecami uczy więcej niż wróg przed tobą. 6. Za Wrotami satrapowie palą własną ziemię, zanim zobaczą nas na oczy. 7. Żaden z nich nie podniósł głosu ani włóczni — to mówi wszystko. 8. Czasem upadek zaczyna się w sercu człowieka, zanim dotknie go stal. cdn.

@Berenika97 Poruszyłaś ważny temat, gdy próba pomocy uwiera, bo czasowo jest niedopasowana do przepracowania straty przez bohatera utworu. A może to przyjaciele postępują właściwie, próbując wyrwać go z marazmu i bezproduktywnego rozpamiętywania utraconej przeszłości? Twój wiersz daje dużo do myślenia :) Cienie cię zjedzą. Gdy zostaniesz sam w mroku. Bierz, co przynosi dzień. Uściśnij dłonie. Skłam, że jest dobrze już. Aż sam w to uwierzysz. Pozdrawiam serdecznie

@Berenika97 Zamknij te oczy. W ciemności przynajmniej nic nie udaje nadziei. Pozdrawiam :)

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Jestem bardzo ciekawy czy w jakichś źródłach zachowała się wzmianka o losie załogi. Czasem twierdze gasną ciszej niż ogniska. Widziałem łodzie. Albo bardzo chciałem. Czy byli to Persowie? Nie wiem. Może sen. Jeśli pytasz: ocalenie też bywa koszmarem. Pozdrawiam @Christine Bardzo dziękuję!!! Oczy są puste — nie szukają drogi, bo droga zniknęła. Śmierć ma początek tam, gdzie człowiek przestaje czekać na jutro. Pozdrawiam

@Christine Życie to zbyt drogi dar, by marnować go na cienie. Dzisiaj ty, jutro ja. Parki już mierzą moją długość. Pozdrawiam :)

@Christine Bardzo dziękuję!!! Kamień i napis. Wtedy brzmiał jak żart. Widziałem królów jedzących kurz. Uczt mniej. Piłem z rzek, które niosły ciała. Po tylu bitwach wino ma smak popiołu. Kto z nas był głupszy? On w swoim grobowcu, czy ja w tym pancerzu? Pozdrawiam :)

43. Salmakida - Twierdza, która sama umarła (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza) 1. W nocy śni się deszcz — budzę się, żeby go połknąć. 2. Kości w zupie. Nie pytaj czyje — ważne, że miękkie. 3. Straże już nie stoją. Każdy strzeże swojego cienia. 4. Ofiary składamy sobie nawzajem — na wszelki wypadek. 5. Nie modlę się. Niech bogowie też poczują głód. 6. Świat się kończy w mojej głowie po kawałku. 7. Nie było szturmu. Po prostu skończyło się wszystko. 8. Kiedy weszli, nie mieli kogo zabić — tylko wiatr udający życie. cdn.

@Berenika97 Miażdżyliśmy sny. Jakby to była tylko... sucha trawa w polu. Delikatny ich brzeg. Zgasł pod ciężarem sandałów. Zbyt łatwo, za szybko. Pęknięcie w czasie. Dobra kryjówka przed nami. Śpij w tej szczelinie. Pozdrawiam :)

@Berenika97 Pełen emocji wiersz. Ten dialog jest jak starcie dwóch potężnych sił, które zamiast się zniszczyć, postanawiają stworzyć wspólny wszechświat. Magiczne :) Wielkie żywioły. Myślą, że są pierwsi, co kradną słońce. Ogień i wicher. Tak buduje się światy, których nie zje rdza. Pozdrawiam

@Berenika97 To ja dziękuję :)))

@Berenika97 Maluj sobie sny. Ja wolę krew w pucharze, byle była cudza. Gdy sakwa pusta, marzenia są jak dym – tylko szczypią w oczy. To nie takie proste. Aż się spociłem :)

@Berenika97 Pył to tylko brud. Zmyję go winem wieczorem, jeśli mi zapłacą.

@Berenika97 Świetne!!! Ten sam odcień. Tylko pieśni robią różnicę.

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Epizod wziąłem z Arriana. Podobno Aleksander czytając ten napis stwierdził, że równie dobrze mógłby być wyryty na grobie zwierzęcia :) Rdza ma cierpliwość. Wygrywa bez bitwy. Pozdrawiam serdecznie

@Christine Bardzo dziękuję!!! Śliczne miniaturki!! Bardzo adekwatne :) Nie mur pęka. Najpierw kruszy się człowiek. Woda nie jest wodą dopóki jej nie zabraknie. Prawda o ludziach? Sprawdź ich bez chleba. Pytasz o sny? Śnię studnię. Zawsze pustą. Pozdrawiam serdecznie :)

42. Grób Sardanapala (narrator: hypaspista) 1. Na kamieniu napis — jakby ktoś śmiał się z naszych marszów. 2. „Jedz, pij, baw się — reszta nie warta nawet tego”. 3. Tylko tyle, królu? Kilka słów na głazie, by opisać człowieka? 4. Kto to wyrzekł? Mądrość i strach mają wspólne echo. 5. Łatwo podsumować, gdy droga już za tobą. 6. Zrozumienie przychodzi zawsze wtedy, gdy zęby już wypadły. 7. Jedna ścieżka. Dla mędrca i dla głupca. Obaj dojdą do nocy. 8. A jednak te słowa idą za mną w marszu jak niechciany cień. cdn.