Łukasz Jurczyk

@Berenika97 Zdjąć znaczenia... jakże lekko wtedy biegłoby się ku słońcu :) Wróbel odleciał. Nie liczył strat ani zysków. Niebo go przyjęło. Pozdrawiam

70. Czas nie jest rzeką (narrator: kapłan Ozyrysa) 1. Czas nie jest rzeką. To jezioro, w którym odbija się słońce. 2. Przeszłość i jutro leżą w tej samej wodzie. 3. Mierzycie odległość, a nie widzicie drogi. 4. Wszystko już było. Nawet wasze sny o wieczności. 5. Widziałem twoich bogów. Młodzi, głośni, niecierpliwi. 6. Zabijacie, jakby śmierć była nowym początkiem. 7. W waszym ogniu nie ma światła, tylko pycha. 8. Bądź jak ten kamień. Przyjmij słońce i wiatr. To wystarczy, by trwać. cdn.

@Christine Cień rzuca olbrzymi. Ale w środku tylko garść kurzu.

@Christine Bardzo dziękuję !!! Ołtarze najlepiej buduję się z kości wyznawców :) Szukali wyroczni, a znaleźliśmy fatamorganę. Piach w złotym kubku. Oaza to tylko sen. Sól piecze w rany.

@Christine Bardzo dziękuję!!! Strach to najtrwalsza zaprawa murarska :) Wierzchołek blisko nieba? Dno wciąż jest w piachu. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Cała ta muzyka i doglądanie świtów jak przygotowanie miejsca dla tego jednego, małego dźwięku.

@Berenika97 Prawdopodobnie oblicowanie piramid jeszcze wtedy było zachowane. Więc i wrażenie musiało być większe :) U nas groby małe. Ziemia wystarcza — nie trzeba nieba. @Nata_Kruk Bardzo dziękuję!! Trwanie ma kształt. Życie nie — i dlatego trwa inaczej. Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! W tamtych czasach musiały te piramidy być jeszcze piękniejsze :) To nie sekundy. To są groby nadziei, że można nie zniknąć. Pozdrawiam

@Berenika97 Myślę, że kiedyś człowiek bardziej przywiązywał się do przedmiotów. Fajnie, choć w sposób jednak przerysowany, opisał to Zdzisław Skrok w "Mądrości prawieków". Tak czy inaczej żyjemy obecnie w czasach "jednorazowych". Muzeum rzeczy. Każda ma swój numerek. Ty nie masz imienia. Pozdrawiam

69. Kształt lęku (narrator: operator katapulty – katapeltes) 1. Podobno w środku śpi faraon. Ja słyszę ciszę. 2. Zbyt wiele potu, by schować jednego człowieka. 3. Kamienny dowód, że strach przed śmiercią ma kształt piramidy. 4. Nie wierzysz w koniec? Spójrz na ten mur — on wierzy za ciebie. 5. Idealny porządek. Nieludzki, więc wieczny. 6. Mierzę wzrokiem ich potęgę — nie mam czym odpowiedzieć. 7. Zrozumieli, że forma to modlitwa. 8. Oni zbudowali wieczność. My tylko mosty do śmierci. cdn.

@Berenika97 Jeżeli tak, to bym bardziej się cieszę :) Dajcie mi boga, który nie krwawi — tego posłucham. Pozdrawiam

@Poet Ka My jesteśmy tymi myszami. Białe masz dłonie? Pokaż je przez brudną treść. Tłum chce dowodu. Pozdrawiam

@Nata_Kruk To najczystsza siła. Utulić życie. Zanim poczuje ten nurt. Kołysz je w sobie. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję!! Zawsze 1 strofa jest najtrudniejsza, żeby zacząć narrację. Tu też mi się podoba :) Pozdrawiam @Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Chyba oaza Siwa była świadkiem narodzin boga. Rzadki to przywilej :) Super, że znasz tą historię z krukami. I jak zaprzeczyć, że był boskim synem? :) Zmieniło się wszystko. A przecież nic nie drgnęło. Pozdrawiam

68. Wyrocznia Amona* (narrator: hypaspista) 1. Mówili: pustynia to tylko piach – nie mówili, że słyszy się głosy. 2. Przez wiele dni nikt się nie modlił – aż wreszcie wszyscy szeptali. 3. Czarny ptak krąży. Wie więcej o końcu niż my o drodze. 4. Prowadzi nas padlinożerca. Najuczciwszy z nas wszystkich. 5. Przybyliśmy tam, gdzie świętość była pustką i echem własnych pytań. 6. Powiedzieli: „bóg”, a ja widziałem spoconą twarz chłopca. 7. Dłonie wzniesione, choć nikt nie słyszał nic prócz much. 8. Wracaliśmy w piasku, on — bogiem, my — tylko starsi. *Wyrocznia Amona w oazie Siwa na Pustyni Libijskiej. Amon był utożsamiany przez Greków z Zeusem. A sama wyrocznia miała być nieomylna. cdn.

@Poet Ka Do tego tu jeszcze nie doszedłem :(

@Berenika97 Niebo jest głuche. Ale za to jak błękitne! Piękny ten błąd Demiurga. Pozdrawiam

@Poet Ka W środku, gdzie nie patrzy nikt. Kochać – to jest los. Pozdrawiam

@Berenika97 Żart o wieczności. Obiecano ci niebo, szykując ciasny grób. @Christine Bardzo dziękuję!!! Władca nicości. Pustynia mu sprzyja — oboje kłamią tak samo. Pozdrawiam

@Poet Ka Jeśli nic nie jest przeznaczone, to nic nie musi być ciężarem. Świat jest tak prosty dziś. Bez masek i szat. Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Egipt dla Aleksandra był duchowym przeżyciem. Chyba tam uwierzył w swoją boskość. Słowa wyroczni. Wypił ten jad i nazwał go prawdą. Pozdrawiam

@Berenika97 Tytuł „Przeprowadzka” brzmi jak eufemizm na określenie ostatecznego wycofania się ze świata materii w świat cienia. Wielkie sprzątanie duszy. Możesz iść lekko, Pani. Mrok już Cię przyjął za swoją. Droga wolna już. Pozdrawiam

67. Ziemia ciężka od czasu 1. Egipt – dojrzały owoc. Spada w dłoń zwycięzcy, by go otruć swym snem. 2. Miasta otwierają bramy, zamknięte spłonęłyby tak samo. 3. Kapłani milczą, pierwszy błąd karmi bogów krwią. 4. Nad Nilem nawet obcy może być synem Ra — jeśli niesie miecz. 5. Rytuały trwają, bo kosmos lubi powtarzać swoje stare żarty. 6. Im dalej idzie, tym mniej jest człowiekiem — a bardziej losem. 7. Krucha wielkość. Góra piachu myśli, że jest szczytem świata. 8. Czas nie ma wrogów — ma tylko ofiary, które o sobie myślą zbyt wiele. cdn.

@Berenika97 Hybris mu nie brakowało :) I okrucieństwa też. Pozdrawiam

@Berenika97 To z Kurcjusza Rufusa "I gniew jego przeszedł w okrucieństwo. Kazał przewiercić pięty Batisa, przewlec przez nie rzemienie i przywiązać go do rydwanu. Tak ciągnięto go żywego wokół murów miasta, a Aleksander chełpił się, że naśladuje Achillesa, od którego sam się wywodził, a który w podobny sposób ukarał swojego wroga”. Mówili: Achilles — a tu lina, kurz i cisza. Bogów brakowało.