Łukasz Jurczyk

47. Nad rzeką Pinaros (narrator: hypaspista) 1. W snach wraca rzeka. Po drugiej stronie czeka król Azji. 2. Aleksander rusza. Jak ogień po suchym lesie. 3. Za nim śmierć idzie grzecznie, jak sługa. 4. Cicha towarzyszka. Nie musi krzyczeć - wystarczy, że dotknie. 5. Falanga za królem. Ziemia jęczy, bo zna ten ciężar. 6. Tarcz tysiące — jedno serce, bez serca. 7. Nie myśl. Wtedy włócznia sama trafia. 8. Krew z rzeką miesza się. Nie ma znaczenia, która cieplejsza. 9. Padali pod nami. W błocie już nie było twarzy. 10. Wyciągnąłem hetajra*. Żył. Potem umarł. 11. Nie wiem, czyja ręka mnie ocaliła. Może moja. 12. Ktoś błagał w naszym języku. Przeklęte echo. 13. Dariusz ucieka. Nie wstyd, gdy wstyd ma koronę. 14. Walka milknie dopiero, gdy braknie sił krzyczeć. 15. Zmrok spływa z gór. Widma szukają swoich sandałów, a może duszy. 16. Niech wstanie dzień, żebym wiedział, że żyję. *Hetajrowie - ciężkozbrojna kawaleria macedońska. cdn.

@Berenika97 Piszesz, jak samotność jest oswajana rytuałami. Może jest to sposób na nią? Ale czy sama pamięć o poprzednim życiu może zastąpi życie po stracie? Świetnie oddajesz melancholijny wydźwięk utworu. Wynosisz śmieci. Dowody, że wciąż żyjesz. Ukradkiem, w mroku. Kroki na schodach. Echo kłamie najgorzej. Nic tam nie idzie. Pozdrawiam

@Christine Argiwczyk śmiał się głośno. Zawsze najgłośniej śmieją się młodzi. Spartanin miał tarczę jak mur. Po prostu stał i czekał, aż świat go rozdepcze. Tebańczyk mówił o honorze. Teraz milczy głęboko, karmiąc obce mrówki. Leżą tam wszyscy. W jednym, wspólnym błocie.

@Christine Bardzo dziękuję!!! Historia uczy, tylko my się nie uczymy :) W noc przed bitwą każdy lud ma własny język modlitwy. Królewskie dary. Stosy spalonego mięsa. A bogowie wciąż głodni. Dariusz dał sto jagniąt. Ja dałem garść jęczmienia. Obaj straciliśmy świat. Pozdrawiam serdecznie :)

@Nata_Kruk Swojska ta ziemia. Przyjmie ptaki i popiół. Wszystko jej jedno. Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję za jak zwykle świetne podsumowanie! Ta część to wstęp wyroczni/chóru do bitwy pod Issos, która będzie w kolejnym fragmencie. Pozdrawiam @Nata_Kruk Dziękuję!! Dalej... też będzie fajnie :) Pozdrawiam

46. Król wojny i król królów 1. Świat się zwęża do doliny, której nikt nie znał. 2. Zbyt wiele sztandarów. Za mało miejsca dla dwóch słońc. 3. Król królów modli się, król wojny ostrzy miecz. 4. Dariusz zwołał narody. Będą gnić ramię w ramię, choć się nie znali. 5. Grecy po obu stronach. Zawsze znajdą powód, by zabić brata. 6. Bogowie milczą. Zbyt wielu ludzi mówi za nich. 7. Dwóch królów wierzy w przeznaczenie — każdy w swoje. 8. Wróżby różne, ale krew zawsze ma ten sam kolor. cdn.

@Berenika97 Wyspy szczęśliwe, czy Hyperborea - odwieczne imaginacje człowieka o raju na ziemi. Tyle lat minęło i jeszcze go nie znaleźliśmy :) Piękny temat i jeszcze piękniejszy wiersz. Nie wierz żeglarzom. Najpiękniejszy brzeg to ten pod stopami. Pozdrawiam

@Christine Granica cienka — między kłamstwem a nadzieją.

@Christine Bardzo dziękuję!!! Z tymi despotami masz pełną rację. Tylko, że mamy kilka tysięcy lat więcej doświadczenia w tym zakresie :) Choć pewnie i Dariusz miałby coś do powiedzenia na swoje usprawiedliwienie :) Prawda ma swój czas. On przyniósł ją wtedy, gdy potrzebowaliśmy wiary. Pozdrawiam

@vioara stelelor Szczyty kłamią. Zawsze mówią: „to już”, a znaczą „dalej” :)

@Berenika97 Król to jest słońce. Grek chciał je przyćmić cieniem, więc musiał zgasnąć. @vioara stelelor Bardzo dziękuję!!! Cieszę się, że znajdujesz dla siebie coś ciekawego w poemacie. W tej części osobiście lubię najbardziej 8 :) Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! A więc znasz tą historię. Cóż żal króla królów był trochę spóźniony :) Prawda to ostry nóż. Nie chwytaj za ostrze.

@Berenika97 Szukasz nieśmiertelności? Znajdziesz tylko kości, które wybieli słońce.

@Berenika97 Ten wiersz to chłodna, niemal kliniczna analiza relacji, która nigdy nie przekroczyła progu realności. I chyba o zmęczeniu byciem jedynym elementem, któremu w danej relacji/związku naprawdę zależy. Pięknie napisane!!! To nie jest człowiek. To tylko powidok snu. Nie marnuj ognia. Zimne ognisko. Choćbyś dmuchała wieki. Nie da ci żaru. Pozdrawiam

45. Charidemos* – O kilka słów za daleko (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza) 1. Mówią, że Persja szanuje mądrość. Może. Ale nie cierpliwość. 2. Powiedział królowi to, czego wszyscy bali się choćby pomyśleć. 3. Mówił o klęskach — o tym, co wisi nad nami jak cisza przed ciosem. 4. Wyliczał błędy, jakby dotykał struny napiętej przez los. 5. Nie obraził króla — tylko odarł go ze złudzeń, a to gorsze. 6. Władcy nienawidzą luster — a on postawił je na środku sali. 7. Śmierć jego była szybka — bo przeznaczenie nie lubi marnować czasu. 8. Nikt nie zaprotestował — tchórzostwo też jest formą rozsądku. *Charidemos - ateński najemnik, następca Memnona z Rodos. cdn.

@Christine Cofnąć się o krok... To taniec, nie bitwa, mój smutny przyjacielu :)

@Christine Bardzo dziękuję!!! Najłatwiejsza bitwa — ta, którą ktoś już przegrał. Nie bali się śmierci. Bali się, że zostali sami. Zwycięstwo bywa podarunkiem od cudzej rozpaczy. Pozdrawiam @Berenika97 Znam to, Persie. Mój dom to tabor w marszu, twój – dym na wietrze.

@Berenika97 Łatwo winić dym. Trudniej przyznać, że stopy same rwały do tyłu.

@Berenika97 Puste naczynia. My tylko domykamy powieki z brązu.

@vioara stelelor Idzie wiosna :)

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Od tej części narracja powraca do jednego nurtu. Geograficznie chciałem ten moment uchwycić :) Nie winię was. Trudno trzymać włócznię, gdy dłoń parzy popiół. Uciekaj, bracie. Twój król już cię zabił, nim myśmy tu przyszli. Pozdrawiam @Nata_Kruk Dobre i to :) @vioara stelelor Bardzo dziękuję!!! Trochę tych aforyzmów w całym poemacie jest :) Pozdrawiam

44. Wrota Cylicyjskie (narrator: hypaspista) 1. Wąski przesmyk. Historia lubi ciasne miejsca. 2. Ich straże nieliczne — jakby nie wierzyli, że warto tu umierać. 3. Może świat zapomniał ich postawić we właściwym miejscu. 4. Persowie patrzyli. Nie na nas — za siebie. 5. Ogień za plecami uczy więcej niż wróg przed tobą. 6. Za Wrotami satrapowie palą własną ziemię, zanim zobaczą nas na oczy. 7. Żaden z nich nie podniósł głosu ani włóczni — to mówi wszystko. 8. Czasem upadek zaczyna się w sercu człowieka, zanim dotknie go stal. cdn.

@Berenika97 Poruszyłaś ważny temat, gdy próba pomocy uwiera, bo czasowo jest niedopasowana do przepracowania straty przez bohatera utworu. A może to przyjaciele postępują właściwie, próbując wyrwać go z marazmu i bezproduktywnego rozpamiętywania utraconej przeszłości? Twój wiersz daje dużo do myślenia :) Cienie cię zjedzą. Gdy zostaniesz sam w mroku. Bierz, co przynosi dzień. Uściśnij dłonie. Skłam, że jest dobrze już. Aż sam w to uwierzysz. Pozdrawiam serdecznie

@Berenika97 Zamknij te oczy. W ciemności przynajmniej nic nie udaje nadziei. Pozdrawiam :)