Łukasz Jurczyk

43. Salmakida - Twierdza, która sama umarła (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza) 1. W nocy śni się deszcz — budzę się, żeby go połknąć. 2. Kości w zupie. Nie pytaj czyje — ważne, że miękkie. 3. Straże już nie stoją. Każdy strzeże swojego cienia. 4. Ofiary składamy sobie nawzajem — na wszelki wypadek. 5. Nie modlę się. Niech bogowie też poczują głód. 6. Świat się kończy w mojej głowie po kawałku. 7. Nie było szturmu. Po prostu skończyło się wszystko. 8. Kiedy weszli, nie mieli kogo zabić — tylko wiatr udający życie. cdn.

@Berenika97 Miażdżyliśmy sny. Jakby to była tylko... sucha trawa w polu. Delikatny ich brzeg. Zgasł pod ciężarem sandałów. Zbyt łatwo, za szybko. Pęknięcie w czasie. Dobra kryjówka przed nami. Śpij w tej szczelinie. Pozdrawiam :)

@Berenika97 Pełen emocji wiersz. Ten dialog jest jak starcie dwóch potężnych sił, które zamiast się zniszczyć, postanawiają stworzyć wspólny wszechświat. Magiczne :) Wielkie żywioły. Myślą, że są pierwsi, co kradną słońce. Ogień i wicher. Tak buduje się światy, których nie zje rdza. Pozdrawiam

@Berenika97 To ja dziękuję :)))

@Berenika97 Maluj sobie sny. Ja wolę krew w pucharze, byle była cudza. Gdy sakwa pusta, marzenia są jak dym – tylko szczypią w oczy. To nie takie proste. Aż się spociłem :)

@Berenika97 Pył to tylko brud. Zmyję go winem wieczorem, jeśli mi zapłacą.

@Berenika97 Świetne!!! Ten sam odcień. Tylko pieśni robią różnicę.

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Epizod wziąłem z Arriana. Podobno Aleksander czytając ten napis stwierdził, że równie dobrze mógłby być wyryty na grobie zwierzęcia :) Rdza ma cierpliwość. Wygrywa bez bitwy. Pozdrawiam serdecznie

@Christine Bardzo dziękuję!!! Śliczne miniaturki!! Bardzo adekwatne :) Nie mur pęka. Najpierw kruszy się człowiek. Woda nie jest wodą dopóki jej nie zabraknie. Prawda o ludziach? Sprawdź ich bez chleba. Pytasz o sny? Śnię studnię. Zawsze pustą. Pozdrawiam serdecznie :)

42. Grób Sardanapala (narrator: hypaspista) 1. Na kamieniu napis — jakby ktoś śmiał się z naszych marszów. 2. „Jedz, pij, baw się — reszta nie warta nawet tego”. 3. Tylko tyle, królu? Kilka słów na głazie, by opisać człowieka? 4. Kto to wyrzekł? Mądrość i strach mają wspólne echo. 5. Łatwo podsumować, gdy droga już za tobą. 6. Zrozumienie przychodzi zawsze wtedy, gdy zęby już wypadły. 7. Jedna ścieżka. Dla mędrca i dla głupca. Obaj dojdą do nocy. 8. A jednak te słowa idą za mną w marszu jak niechciany cień. cdn.

@Berenika97 To co zaczyna się jak intymny liryk o bliskości, która koi lęk, w połowie gwałtownie skręca w stronę niemal gotyckiego nihilizmu. Nie dajesz nadziei na poranek :) Bardzo nastrojowy wiersz!!! Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję za jak zwykle świetny komentarz :) Śmierć Memnona położyła w zasadzie kres ofensywie floty perskiej na Morzu Egejskim. Zaś w samej Salmakidzie zanim pękną mury zaczynają pękać ludzie, jak bardzo często, gdy nie widać odsieczy i jak tytułowa nadzieja umiera. Pozdrawiam

41. Salmakida – Gdy umiera nadzieja (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza) 1. Przyszła nowina — Memnon nie żyje. Nikt nie spytał jak. 2. Jedni modlili się, drudzy odmierzali wodę. Tak wygląda żałoba. 3. Ziarno w spichlerzu czerniało. Nadzieja też lubi pleśnieć. 4. Kiedy szczury przestają się bać, ty zaczynasz. 5. Bez wiary każdy szuka winy w cudzych oczach. 6. Już nie razem — tylko obok. To też rodzaj końca. 7. Braterstwo broni pęka szybciej niż gliniane dzbany. 8. Na murach cisza. Tylko gwiazdy liczą nas jak trupy. cdn.

@Berenika97 Piękny kosmiczny manifest wolności, choćby na peryferiach!! Odarty z imion. Jesteś po prostu bryłą wolną od luster. Cisza nie kłamie. Bo nic nie ma do dania. Oprócz spokoju. Pozdrawiam

@Berenika97 Przypomnę światu o tym popiele :)

@Berenika97 No cóż, hubris mu nie brakowało. A może spłonął od ognia, który w nim się cały czas palił.

@Berenika97 Jakby te przysłowie powstało specjalnie o nim :)

@Berenika97 Tak, to Ty masz rację :))) Aleksander zapomniał o jednym: Bogowie słuchają, obiecają więcej niż dadzą. :)

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Wybór do poematu wersji epizodu pomiędzy cięciem miecza a gmeraniem przy dyszlu był raczej oczywisty :) Trzeba przyznać, że Aleksandrowi nigdy nie brakowało pewności siebie, charakterystyczne dla ludzi, których bogowie kochają za bardzo :) Pozdrawiam

@Christine To bardzo cenna umiejętność. Gdy poezja rozświetla barwy życia :)

@Christine Zamiast pełnych goryczy wersów ulepiłaś coś optymistycznego. To naprawę fajne :)

@Christine Piękne!!

@Christine Serdecznie dziękuję!!! Dobro i zło — dwa profile jednego kamienia. Widziałem łaskę. Widziałem jej bliźniaka. Nie pytam już, która twarz prawdziwa. Obie patrzą. Najciszej boli chwila, gdy widzisz własną maskę. Pozdrawiam:)

@Christine Bardzo dziękuję!!! Gdyby się nie udało Aleksandrowi, to zapewne byśmy o tym się nie dowiedzieli :) Lubiłem tę historię. Jeszcze nie wiedziałem, że kłamie. Rozcinałem węzły. Wracały nocą. Każdy dzień zostawia cienką nitkę. Nie szukaj miecza. Tu nie ma co ciąć. Pozdrawiam:)

40. Węzeł gordyjski (narrator: hypaspista) 1. Jedno cięcie. Tak łatwo rozdzielić to, co nas wiąże. 2. Ilu z nas chciało tak przeciąć swoje losy, a nie potrafiło. 3. Gdyby miłość, żal i pamięć też miały włókna. 4. Nie każdy węzeł czeka na miecz. Niektóre — na czas. 5. Nie szukał drogi — sam nią był. Zrozumiałem to później. 6. Tak rodzą się mity: z pośpiechu, który się udał. 7. Od tej chwili świat wydawał się prostszy. Na krótko. 8. Mówią, że węzeł wiązał los Azji. A kto zwiąże nas? cdn.