Łukasz Jurczyk

@Christine Bardzo dziękuję!! Dotknąłem kamienia. Był starszy niż nasze zwycięstwa — i spokojniejszy.

@Christine Bardzo dziękuję!!! Na dłuższą metę sama odwaga nie wystarczy, gdy zgaśnie nadzieja czy też wiara. Aleksander też się o tym w Indiach przekona. Mit pękł pod stopą, zwycięstwa smakują żółcią, gdzie jest nasza Itaka? Pozdrawiam

@Christine Bardzo dziękuję!!! Maszyna mieląca ludzi... w punkt. Obrót za obrotem, imiona starte na proch, beznamiętny ruch. Pozdrawiam

@Berenika97 Może my też pływamy w takim akwarium, a ktoś tam w górze właśnie sypie nam karmę :) Mały ten lasek. A większy niż cały świat. Ukryty w kącie. Pozdrawiam

@Poet Ka Prawdziwie lingwistyczna uczta :)

@Poet Ka Pięknie malujesz ten wiersz :)

@Berenika97 Świetne :) Młode są drzewa. Zrzucają swój biały wstyd. Wprost w Twoje ręce. Pozdrawiam

73. Spirala losu (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza) 1. Armia jak morze. A człowiek i tak zostaje sam przed ciosem. 2. Patrzę na szeregi — piękne jak mozaika, ale kruche. 3. Baktrowie, Persowie… Wszyscy odważni, wszyscy śmiertelni. 4. Pancerze błyszczą, kroki równe — może nie wszystko stracone. 5. Każdy wygląda jak zwycięzca — do pierwszego krzyku. 6. Los lubi spirale. A my znów stoimy w tej samej. 7. Ile razy jeszcze? Tyle, ile trzeba, żeby zrozumieć. 8. Piję wodę powoli. To może być ostatni smak tego świata. cdn.

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Bitwa pod Gaugamelą chyba najlepiej pokazała geniusz taktyczny Aleksandra. Choć wszystko wisiało na włosku. Ale o tym później :) Świat u stóp leży, lecz serce szuka drogi, której nie znajdzie. Pozdrawiam

@Poet Ka Bardzo dziękuję!!! Dla mnie 8 :) Pozdrawiam serdecznie

@Poet Ka Zimne serce tego rybaka... Świat nie liczy małych strat.

@Berenika97 Deszcz to dobry sprzątacz – zabiera to, co zbyt kruche, by przetrwać lato. Jutro jest majem. Nowy szkic powstanie. Gdy słońce wróci. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję!! Wróżenie z trzewi ofiarnych zwierząt było brudną robotą :) Pozdrawiam

72. Równina świata 1. Gładka jak lustro. Zobaczycie w niej siebie tuż przed pęknięciem. 2. Król Persów zebrał narody jak monety — i też nimi zapłaci. 3. Macedończycy — mało ich, a wystarczy. 4. Ostatni wdech. Zanim kurz Gaugameli zapcha wasze gardła. 5. Sto języków, a każdy rozumie słowo „strach”. 6. Wróżbici mówią: bogowie są z nimi. Zawsze są z nimi. 7. Zgromadzono świat — teraz trzeba go rozdzielić na równe mogiły. 8. Zostaną pieśni. O tych, co przeżyli, by móc kłamać dalej. cdn.

@Poet Ka Słońce, choć parzy, nigdy nie kłamie, w przeciwieństwie do człowieka. Szukasz iskierki. Zamiast w sercu, to w kurzu. Tam przynajmniej lśni. Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Arystander był niewątpliwie niezwykłą osobą. Nie wyczytałem ze źródeł, aby choć raz się pomylił w swoich wróżbach. Na pewno pomogło, że był niepoprawnym optymistą i służył władcy, który nie odniósł osobiście żadnej porażki :) Lot ptaka to znak? Czy tylko ptak, który szuka padliny? Powiedz, że warto. Że ten pył w gardle zmieni się w chwałę. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Muzyka – materia, z której budujesz bezpieczny kokon... Wlej dźwięk do ucha. Niech zaklei każdą dziurę. Przed nocnym lękiem. Pozdrawiam

@Berenika97 Każdy ma swój kosz... jeden na zużyte marzenia, inny na niewypowiedziane przekleństwa, a jeszcze inny na nietrafione strofy :) Opróżnij serce. Zrób miejsce na nową biel. Świt idzie. Pozdrawiam

71. Pancerz cieńszy od lnu (narrator: hypaspista) 1. Wróżba to pancerz. Cieńszy od lnianego, lecz uśmierza strach. 2. Arystandrze*, obiecaj życie. Skłam mi prosto w oczy, bym uniósł tarczę. 3. Wzór w rozlanej krwi. Czytamy go, by nie oszaleć od ciszy bogów. 4. Szukamy linii. Bo chaos rozrywa ręce. 5. Wierzyć to przetrwać, nawet jeśli wiara pusta. 6. Dobrze zna ludzi — bez nadziei nie pójdą w ogień. 7. Może rzeczywiście niektórzy rodzą się bliżej nieba. 8. Kiedyś i jemu przyśni się zły omen — nie powie nikomu. Arystander* - nadworny wróżbita Filipa i Aleksandra. cdn.

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!! Mierzysz w głąb nieba. Lecz balista nie trafi w jutro, co czeka. Pozdrawiam

@Poet Ka Życie trwa, póki oko chwyta blask... Koło istnienia. Znowu eon zatoczył bieg. Na słońca sam brzeg. Pozdrawiam

@Poet Ka Bardzo dziękuję!!! Niektóre części, choć akurat nie ta, powstały jako samodzielne utwory, później zostały włączone do poematu. Pozdrawiam @Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Zderzenia przeróżnych kultur ze sobą, było dla mnie jedną z najbardziej fascynujących momentów tej wyprawy :) Uczyłem się słów. Nie by rozmawiać, lecz by słyszeć ich strach. Bogactwo duszy? To tylko tłum cieni, co nie chcą odejść. Pozdrawiam

@Berenika97 Zdjąć znaczenia... jakże lekko wtedy biegłoby się ku słońcu :) Wróbel odleciał. Nie liczył strat ani zysków. Niebo go przyjęło. Pozdrawiam

70. Czas nie jest rzeką (narrator: kapłan Ozyrysa) 1. Czas nie jest rzeką. To jezioro, w którym odbija się słońce. 2. Przeszłość i jutro leżą w tej samej wodzie. 3. Mierzycie odległość, a nie widzicie drogi. 4. Wszystko już było. Nawet wasze sny o wieczności. 5. Widziałem twoich bogów. Młodzi, głośni, niecierpliwi. 6. Zabijacie, jakby śmierć była nowym początkiem. 7. W waszym ogniu nie ma światła, tylko pycha. 8. Bądź jak ten kamień. Przyjmij słońce i wiatr. To wystarczy, by trwać. cdn.

@Christine Cień rzuca olbrzymi. Ale w środku tylko garść kurzu.