Łukasz Jurczyk

@Berenika97 Przejmujące studium uwięzienia w milczeniu. Metafora miodu zaklejającego usta, jak symbol miłości, która zamiast dawać wolność, powoli dusi i odbiera prawo do krzyku. Bardzo poruszające! Pozdrawiam

15. Za blisko ognia (narrator: hypaspista) 1. Układam włócznie. Jakby każda pytała, czy jestem jej panem. 2. Miejsce przy królu — tak blisko ognia, że parzy. 3. Aleksander za lekko stawia stopy na kamieniach pełnych krwi. 4. Chce prowadzić, a przecież dopiero poznaje wojnę. 5. Zakładam zbroję — ona uczy mnie jak nie czuć. 6. Tyle lat w służbie, a wciąż pytam, czy jestem gotów. 7. Dzień wstaje powoli, jakby sprawdzał, kto odważy się oddychać. 8. Idę jak zawsze, choć wiem, że każda droga coś zabiera. cdn.

@Berenika97 Elektryczny puls miasta ma tę zaletę, że nie wymaga od nas ani współczucia, ani baterii. Szklana tarcza działa bez zarzutu :) Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję za komentarz!!! Chciałem, żeby w tej scenie pożegnalnej kolacji wybrzmiało te maskowane napięcie i obawa o los syna i brata. Pozdrawiam

@violetta Bardzo dziękuję!!! Ale bać się nie ma czego :) Pozdrawiam

@Christine Cieszę się, że Ci się podoba i dalej śledzisz akcję poematu. Układa się pięknie, ale nie dla bohaterów :) Pozdrawiam @Leszczym Bardzo dziękuję!!! Poemat jest dość długi, więc będzie wymagał cierpliwości :) Pozdawiam

@Christine Serdecznie dziękuję!!! Pozdrawiam

@Christine Bardzo dziękuję!!! Pozdrawiam

14. Tam, gdzie kończą się słowa (narrator: bratanica hypaspisty) 1. Śmieją się głośno, ale oczy mówią coś innego. 2. Dziadek opowiada o Krokusowym Polu. Zapach zwycięstw lepiej się pamięta. 3. Gdy wspomina rzeź, zbyt długo gładzi uchwyt dzbana. 4. Ojciec zostanie — dlatego wygląda, jakby odchodził. 5. Stuka w kubek — liczy coś, czego nie mówi. 6. Stryj obraca oliwkę w palcach jak los, który już zapadł. 7. Każdy łyk wina jest mały, szybki, jak oddech przed biegiem. 8. Gaszę lampę. W półmroku widzę, kto bał się najbardziej. cdn.

@Berenika97 Niezwykle czuły, plastyczny obraz głębokiej relacji. Pięknie napisane! Wszystkiego Najlepszego w Nowym Roku!!!

@Berenika97 Bardzo dziękuję!! "Każde pokolenie musi samo dotknąć ognia". W punkt. Nie napisałbym tego lepiej. Pozdrawiam

13. Początek pieśni (narrator: Agrianin) 1. Twoje ostrzeżenia trącą rdzą. Ja idę ku słońcu. 2. Nie straszą mnie blizny. One są tatuażem bogów na ciele. 3. Nie znam jeszcze mórz, ale już czuję ich sól na własnych ustach. 4. Każda daleka droga pachnie jeszcze nieznanym winem. 5. Na wschodzie czekają oczy ciemniejsze niż nasze góry. 6. Kiedy wrócę, będą śpiewać pieśni o mojej włóczni. 7. Twoje wojny minęły. Moje dopiero piszą swój początek. 8. Dziękuję ci, dziadku. Ale bogowie chcą mnie, nie twoich wspomnień. cdn.

@Berenika97 Trzecia droga. To nie takie łatwe :( Pozostaje próbować. Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję za interpretację!!! Starość zawsze ostrożna, młodość zawsze zuchwała. Co po mądrości, która nic nie daje? Pozdrawiam

@Berenika97 W Twoim wierszu granica między naturą a intymnością niemal całkowicie się zaciera. Jest gęsto od emocji. Motyw imienia „rozpadającego się na języku” świetnie domyka tę opowieść o całkowitym przenikaniu się dwóch istot. To dojrzała, piękna i bardzo szczera poezja. Pozdrawiam

12. Ostatnia rada (narrator: dziadek Agrianina) 1. Za lekki krok twój. Za ciężki los, co niesie każda włócznia. 2. Myślisz, że tarcza to ściana. A to tylko cień deski w deszczu. 3. Chcesz sławy? Dobrze. Wrócisz z nią — ale może bez połowy duszy. 4. Pamięć ma kształt blizn, których nie zmywa żaden strumień. 5. Wróg i przyjaciel zmieszają się w nocy jak wino z wodą. 6. Na wojnie nie ma blasku. Jest ciemność, która dusi od środka. 7. Nie słuchaj pieśni. One umierają szybciej niż ludzie. 8. Idź, ale pamiętaj: droga jest dłuższa niż twoje życie. cdn.

@Berenika97 Pięknie opisałaś bezsenną noc! Ten czas, który się zatrzymał i uparcie nie chce płynąć dalej:) Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Pozdrawiam

11. Północne rubieże 1. Każdy król potrzebuje burzy, by sprawdzić ster. 2. Granice północy są jak dzikie psy — nie lubią gości. 3. Trackie góry, tam każdy cień ma nóż, a wiatr — pamięć krwi. 4. Za Dunajem — mgła, ale w niej słychać chichot dawnych bogów. 5. Illiryjskie plemiona — jak rozbita amfora, z której cieknie gniew. 6. Niektórzy wodzowie mierzą granice liczbą pogrzebów. 7. Tak rodzi się opowieść: z wysiłku, którego nikt nie planował. 8. Jeszcze nie wiedzą — że wieści potrafią zabić szybciej niż miecz. cdn.

@Berenika97 Ja już pochłonięty :) Wesołych i Szczęśliwych Świąt!!! Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Pozdrawiam

10. Nie budzić losu (narrator: perski kancelista) 1. Zmarł Filip. Na Zachodzie mają krótkie lato. 2. Nowy władca, zbyt młody, by znać wagę złota. 3. Chłopiec z ogniem w oczach. Wielu już spłonęło od własnych marzeń. 4. Niech się bawi w wojny. Imperium nie drgnie od ludzkiego krzyku. 5. Niech zdobędzie Trację — piasek też bywa królestwem. 6. Każdy młody władca musi mieć sen. Potem się budzi. 7. Macedonia? Kraj pasterzy, którzy zgubili stada. 8. Nie śmiejemy się już — ciszej, żeby nie obudzić losu. cdn.

@Berenika97 Każdy toczy własną walkę, często niewidoczną. Piękny wiersz. Pozdrawiam

@Berenika97 Dziękuję za wnikliwą analizę :) Rzeczywiście ostatnia strofa jest o Pauzaniaszu. Pozdrawiam

@Annna2 Dziękuję!! Pozdrawiam