Łukasz Jurczyk

@Leszczym Poemat będzie opisywał wyprawę Aleksandra Wielkiego na Persję. Oparty w 95% na źródłach z epoki, przynajmniej w warstwie narracyjnej, no bo sama poezja nie musi się na niczym opierać :) Pozdrawiam

@Leszczym Nie chciałem, żeby cały utwór sprowadzić wyłącznie do ciągu starć i rzezi (których co prawda nie będzie brakować). Dlatego też starałem się, żeby także inne wątki wybrzmiały w całej opowieści, a sama wyprawa była jedynie tłem dla zmagań bohaterów z losem i z samym sobą. Pozdrawiam

@Leszczym Bardzo dziękuję za opinię!! Praca nad opisem scen bitewnych była dla mnie najtrudniejsza. Ciężko zmieścić wszystko, co chcesz napisać w 8 krótkich strofach. Tak że w niektórych częściach dotyczących najważniejszych starć zastosowałem 16 strof. Pozdrawiam

@Leszczym Dziękuję! Pozdrawiam

@Christine Dziękuję! Oby do końca :)

6. Pokój Hellenów (narrator: ateński dyplomata) 1. Pokój Hellenów — w kamieniu i na kolanach. 2. Zwycięzca mówi. Pokonani piszą. 3. Związek Helleński. Ładnie brzmi. Jak łańcuch. 4. Głosy polis zgrzytają jak zaciśnięte zęby. Tak się rodzi jedność. 5. Filip mówi o zemście na Persji. Ale to my jesteśmy jeńcami. 6. Na wschód ruszymy, by nie patrzeć na północ. 7. Wzywają bogów, którzy mają już dosyć naszych przysiąg. 8. Może kiedyś znów będziemy wolni, by siebie zabijać. cdn.

@Berenika97 Mocne i pesymistyczne. Ale aktualne. Świetne :) Pozdrawiam

@Berenika97 Dziękuję za opinię! Kolokwializmy w żołnierskim tonie będą się co jakiś czas przewijały w kolejnych częściach. Nie chciałem zawsze nadmiernie wygładzać narracji. W każdym razie będzie różnorodnie :) Pozdrawiam

5. Cheroneja (narrator: hypaspista) 1. Ateńczycy mówią o chwale — a zostawili tylko pył pod stopami. 2. Nie ścigaj tchórzy. Wiatr zrobi to za ciebie. 3. Zostali Tebanie. Zdziwiło mnie — że naprawdę zostali. 4. Ich szyk się łamał, ale nie serca. To coś nowego. 5. Walczyli równo, jakby śmierć była ćwiczeniem w tańcu. 6. Filip nie śmiał się wtedy. Nawet on rozumiał cenę. 7. Została kupa ciał, a w niej porządek, którego nikt nie rozumie. 8. Może to hańba, że wrogom należy się szacunek. cdn.

@violetta czasem życie przypomina ciąg kaskadowo narastających decyzji, jak w spirali. I wtedy nazywamy to losem :)

@violetta Tak ma być :) Pozdrawiam

@Annna2 A los? Los nie pyta. Tylko zgniata. Pozdrawiam @Berenika97 Dziękuję!! Ciąg dalszy nastąpi :)

4. Pierwsza krew (narrator: Agrianin) 1. Nie był to dzień na krew. Raczej na słońce, na kąpiel w rzece. 2. Z krzaków wyszli. Trzy cienkie cienie, włócznie krzywe jak dym. 3. Jeden miał śmiech psa. Pogłaskał cielaka w marszu. Wtedy rzuciłem. 4. Dostał pod żebro. Upadł i chwycił za ziemię – jakby go mogła uleczyć. 5. Bracia krzyczeli. Ja tylko patrzyłem, jak człowiek przestaje być. 6. Zanim kobieta rozchyliła dla mnie biodra – pękło cudze życie. 7. Ojciec był dumny. Ale matka… Nie spojrzała. Zostawiła chleb. 8. Od tej pory wiem, że życie waży mniej niż pierwszy rzut ręką. cdn.

@Christine Cieszę się, że są tak odbierane. Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję za komentarz! Sceny dynamiczne, których z uwagi na tematykę nie będzie brakowało, były dla mnie najtrudniejsze do napisania. Pozdrawiam

3. Hypaspista (narrator: hypaspista) 1. Na murach Peryntu uczyliśmy się krzyczeć, gdy gardło już pękło. 2. Dali mi pochodnię, żebym prowadził tych, którzy już nie wrócą. 3. Tańczyłem ogniem, aż krew uczyniła noc czerwieńszą. 4. Uderzył mnie los – młotem w ramię, mieczem w bok. I potem ciemność. 5. Ocknąłem się sam. Nie było już głosów, tylko muchy. 6. Król mnie wyniósł w górę. Ale nie ja walczyłem – to inni umarli. 7. Hypaspista – brzmi dumnie. Ale nikt nie pytał, czy jeszcze potrafię spać. 8. Od tej nocy wiem, że chwała to czasem tylko czyjeś milczenie. cdn.

@Annna2 Dziękuję! To dopiero początek:)

@Berenika97 Dziękuję! Historia czasami potrafi się niebezpiecznie rymować. Pozdrawiam

@Leszczym Dziękuję za pozytywną opinię :)

2. Przed burzą 1. Nie było błyskawic. Tak zwykle zaczyna się koniec świata. 2. W Macedonii król, co mierzy ziemię krokami żołnierzy. 3. Grecja — stara dama, wciąż maluje twarz, choć już po uczcie. 4. Ateny przemawiają. Nikt ich nie słucha, bo mówią wszyscy. 5. Zrodzeni w chwale, Tebańczycy teraz tłuką garnki. 6. Filip gra w kości. A Grecy spierają się, kto rzuca pierwszy. 7. Z północy schodzą nowi pasterze — z włóczniami zamiast kijów. 8. Nie będzie kroniki. Bo kto chce słyszeć, że to dopiero początek? cdn.

@Berenika97 Armia jak morze. A człowiek i tak zostaje sam przed ciosem. Temat samotności przewija się rzeczywiście przez cały utwór i sposoby mnie lub bardziej udane radzenia sobie z nią. Odnośnie lapidarności w utworach, to moim pierwszym tomem poezji przeczytanym w całości był Z. Kubiak "Grecy o miłości , szczęściu i życiu: epigramaty z Antologii Palatyńskiej". Dawne czasy :) Przygodę z pisaniem poezji zacząłem od tworzenia haikupodobnych miniatur. Dopiero z czasem zacząłem je łączyć w ciągi narracyjne. Pozdrawiam

@tie-break No cóż to pewnie będzie zależało od konkretnego odbiorcy. Z mojej perspektywy pewne usystematyzowanie treści było konieczne. Mój mózg przynajmniej tak działa :) Pozdrawiam

@tie-break Myślę, że dalsze fragmenty poematu pokażą, że przyjęty sposób podziału strof ma swoje uzasadnienie (np. gdy strofy tworzą zamknięte sceny). Niektóre narracje nie będą miały charakteru ciągłego i z kolei brak wyodrębnienia strof mógłby wprowadzać pewien chaos. Aczkolwiek zastosowany podział strof ma też swoje wady z punktu widzenia odbiorcy. Idealnego rozwiązania dla całego utworu pewnie nie ma. Pozdrawiam @Tectosmith Tak wiem :)

@Tectosmith Dziękuję za opinię. Wypunktowanie poszczególnych części/strof porządkuje mi pracę. Sam poemat liczy ok. 200 stron. Często w trakcie pisania, które trwało wiele miesięcy, wracałem do poszczególnych strof, aby coś zmienić czy poprawić. Więc wydzielenie każdej strofy po prostu to mi ułatwiało. Wydawało mi się, że dla odbiorcy będzie to też ułatwienie. Niewątpliwe jednak może mieć to wpływ na płynność odbioru. Nie mam wykształcenia filologicznego, aby ocenić czy to jeszcze poezja czy może już proza poetycka. Po prostu mam taki styl pisania :) @MIROSŁAW C. "Od słowa zaczyna się życie i na słowach kończy". Pozdrawiam

@violetta Piszę trochę w próżni, bo ani rodzina ani znajomi nie czytają poezji. Więc każdy feedback jest na wagę złota :)