Łukasz Jurczyk

@Nata_Kruk Piękna fraza. Pozdrawiam

56. Proporcje szaleństwa (narrator: naczelny inżynier armii – Diades z Pelli) 1. Świat jest z gliny. Królowie lepią go, my go tylko kruszymy. 2. Ruiny uczą, że wszystko, co działało — działało chwilę. 3. Wczoraj morze, dziś droga, jutro tylko popiół. 4. Wiatr roznosi dym. Nie słucha waszych skarg, pędzi nad puste fale. 5. Świat nie ma serca. Ma tylko tryby, w które wpadliśmy. 6. Kamień nie zna nienawiści. Dlatego trafia. 7. Śmierć nie kłamie. To jej największa cnota. 8. Nie szukaj sensu. Szaleństwo też ma swoje proporcje. cdn.

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!! Cisza wokół, wobec krzyku w człowieku, bywa czasami surrealistyczna. Pozdrawiam

@Proszalny Styks wysechł dziś. Została tylko sól. I wy dwoje tu. Pozdrawiam

@Poet Ka Prawdziwa wariacja :) Tyle bodźców. Językowych i dźwiękowych. Echa czterech pór roku. Podziwiam.

@Berenika97 Ten wiersz jest wezwaniem do nieodkładania niczego na następny dzień. W szczególności rzeczy najistotniejszych. Ale czy dla bohatera nie jest już za późno? Nie chowaj słów. Niech wykrzyczą swój ból. Zanim przyjdzie noc. Pozdrawiam

@Proszalny Bardzo dziękuję !!! Pustka nas karmi. Wypełnimy ją gruzem, aż stanie się lądem. Pozdrawiam @Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Machina dla katapeltesa jest jak przedłużenie ramienia. Tylko ona pozwala mu myśleć o osobie, jak o kimś więcej niż części szarej żołnierskiej masy :) Symfonia nicości. Jedyny utwór, który gramy bez fałszu. Pozdrawiam

@Proszalny Każdy miał jakąś "blaszana szablę" :) Zaginiony artefakt, jak zaginione wspomnienie z dzieciństwa.

@Nata_Kruk Pudełko wspomnień. Mały świat na kluczyk. Nie zgub go w trawie :)

@Poet Ka Masz niesamowitą wyobraźnię liryczną :)

@Christine Chciałem, żeby trauma wybrzmiała. Drewno ma duszę. Cierpiało bardziej niż my, ze stali.

@Christine Ciekawa koncepcja :) Ale chyba nie sięgałbym, aż tak daleko. Nie należy wyciągać wniosków z chwili słabości katapeltesa :) Gdzie ta pomocna dłoń? Widzę tylko pył Tyru i spękany dąb. Bóg tylko patrzy. To ja kręcę korbą, by śmierć miała cel. Pozdrawiam

55. Niemy świat (narrator: operator katapulty – katapeltes) 1. Jeszcze to czuję. Jakby noc zdążyła zestarzeć się we mnie. 2. Nie potrafię zasnąć. Każdy mięsień czeka na rozkaz. 3. Umysł krzyczy: „Ognia!”. Ale ręce są puste, a świat – niemy. 4. Zastygłe ramię. Czeka na uścisk liny, by poczuć, że jeszcze istnieje. 5. Obok ktoś jęczy. Może to tylko cień, co zaraz zniknie? 6. Jego ból jest za daleki. To tylko kolejna ruina na tej przeklętej grobli. 7. Zostało nas trzech. Mówimy szeptem, jak złodzieje. 8. Myślisz: to koniec. A to tylko miejsce, gdzie zaczyna się dalej. cdn.

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję!!! Lubię taką grzebaninę :) Pozdrawiam

@Berenika97 Świetna metafora z biurowcami z lustrzaną elewacją. Doskonałe podsumowanie współczesnych relacji. Elewacja lśni. Odbija tylko pustkę. Nikt nie wejdzie w głąb. Pozdrawiam

@Poet Ka Ukażę Ci kraj. Mówi bóg, co zna żarty. Piach, wszędzie piach. Pozdrawiam

@Proszalny Szczęśliwy ten, kto ma ogród, z którego widać na nocnym niebie Mleczną Drogę :) Miaukot mnie rozbroił :) Pozdrawiam

@Leszczym To dla mnie ważny feedback. Jeszcze raz dziękuję :)

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Pozycja Macedończyków na grobli okazała się nie do utrzymania bez unieszkodliwienia floty Tyru. Dziś to oni toną w pyle swych marzeń. Pozdrawiam

@Leszczym Bardzo dziękuję !!! Głos chóru/wyroczni wprowadziłem do poematu, aby dla czytelników był drogowskazem. Same narracje poszczególnych bohaterów, dla nieznających szczegółowo samej historii wyprawy Aleksandra, mogłyby być nie zawsze czytelne. Pozdrawiam

@Poet Ka Wino będzie lepsze :) @Proszalny Bardzo dziękuję !!! Będzie jeszcze wiele historii szerzej nieznanej :) Pozdrawiam

@Leszczym Prawie cały rok pisania :)

@vioara stelelor Naszyjnik z jutra. Zapach forsycji i słońca. Nie zdejmuj go. Pozdrawiam

@Poet Ka Aberracja dnia. Nic nie pasuje do ram. Rozpada się. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Wszystkie drogi prowadzą z łona :) Pozdrawiam