Witalisa

@Andrzej P. Zajączkowski – a już się ucieszyłam, że polonicum, a tu Król Ubu 2😉 Proponowałabym przestawkę: Patrząc w sadzawkę twarz Jego ujrzałam w wodzie (bo z rozpędu wpadamy w "jego" sadzawkę; a rymu w tym miejscu nie ma).

@violetta Kokietować jałowca – chyba przegrana sprawa😉

@Andrzej P. Zajączkowski – bardzo dziękuję; a dzięki Tobie poznałam tę poetkę.

@Lenore Grey – widziałam tłumaczenie Stanisława Barańczaka i Ryszarda Mierzejewskiego; pierwsze jest zgrabniejsze, a drugie dokładniejsze; ale tłumacząc "przepowiadam" sobie oryginał, żeby złapać melodię – to ciekawe doświadczenie, polecam (skoro lubisz Leśmiana, to lubisz muzyczność😉).

@Lenore Grey – zwykle omijam smutne wiersze, ale ta autorka pisze ujmująco.

Christina Rossetti, Song [When I am dead...] When I am dead, my dearest, Sing no sad songs for me; Plant thou no roses at my head, Nor shady cypress tree: Be the green grass above me With showers and dewdrops wet; And if thou wilt, remember, And if thou wilt, forget. I shall not see the shadows, I shall not feel the rain; I shall not hear the nightingale Sing on, as if in pain: And dreaming through the twilight That doth not rise nor set, Haply I may remember, And haply may forget. __________________________ Kiedy umrę, najdroższy, Nie śpiewaj dla mnie już; Cyprysów nie chcę cienia I nie sadź przy mnie róż: Niech tylko trawy zieleń Obmywa rosy łza; I jeśli chcesz, zapomnij, Lub we wspomnieniach trwaj. Nie będę widzieć cieni, Nie poznam, kiedy deszcz; Słowika nie usłyszę, Gdy śpiewem budzi dreszcz: I marząc tak w półcieniu, Gdzie ustał słońca bieg, Mogłabym pieścić szczęście Albo szczęśliwie nie.

@Waldemar_Talar_Talar – dziękuję, ode mnie również Najlepsze Życzenia na Nowy Rok!

@Lenore Grey – czy "zachorzę" koresponduje z Leśmianem? Niedookreślone, ale nastrojowe, płynne.

@Konrad Koper Dziękuję🙂 Miłego i niezagonionego dla Ciebie!

@Waldemar_Talar_Talar – "cudowny kram", to jest to🙂

@Konrad Koper – w tym jest coś więcej niż pośpiech...

@Andrzej P. Zajączkowski – ale przecież ma pensa na tę podróż i już to powiedziała (a skoro to ostatnia przeprawa, to na co miałaby oszczędzać?); ten błękit może oznacza życie... Rossetti w wielu wierszach "flirtowała" ze śmiercią. Dla mnie istotne było brzmienie oryginału (gdy się złapie melodię, słowa same wskakują – napisałam od ręki); w tłumaczeniach fajne jest też to, że odejście w jednym miejscu od dosłowności rekompensuje się w innym (czy też w całości) – np. "płyń, łodeczko, płyń" nie tylko daje konsonans do "czerń", ale przywołuje też wybijającą się w pierwowzorze konstrukcję z powtórzeniem: "do, boatman, do". (Moja koleżanka poetka stwierdziła, że Twoje tłumaczenie przemówiło do niej obrazem, bo jest wzrokowcem)🙂

@Tectosmith – ale pozostał jako rezerwowy🙂 Jako haikuin, wyznaję wabi-sabi. Pozdr.

@Tectosmith – zaskoczenie, jak się domyślam, w pleonazmie; cóż, domieszka "uczoności" w codzienności pomaga złapać dystans. Również pozdrawiam.

@Tectosmith – spytam, bo to nie jest gramatycznie oczywiste: czy "ona" w szóstej strofie to nadal słona woda? Nasuwają mi się dwa komentarze: poważny i lżejszy (obydwa też w jakimś związku z ilustracją, którą zamieściłeś). 1. Myślę, że przyjaźń jest najlepszą cząstką każdego związku. 2. Można sobie posypać cukru na głowę😉

@Andrzej P. Zajączkowski A taka wersja ujdzie? Chwytliwy wiersz🫠 "Przewieź mnie przez tę wodę, Dobry człowieku". "Jeśli masz grosz w kieszeni, Czemu nie – wskakuj". "O tak, mam grosz w kieszeni I błękit w oku; Więc przewieź mnie przez wodę, Dobry człowieku". "Wejdź więc do mej łódeczki, Błękit czy tam czerń, Dla pełnej sakieweczki Płyń, łódeczko, płyń".

@bazyl_prost – zwykłe niezwykłe...

@Lenore Grey poems – chyba liczysz "w" jako sylabę (a wymawiamy "wdło-); ale jest klimat – może też włącza się skojarzenie z topową miniaturą mistrza Bashô: Wokół tak cicho – stapia się z litą skałą wołanie cykad (tłum. Agnieszka Żuławska-Umeda)

Na Anioł Pański przeniknął szare chmury słoneczny krążek

@Czarek Płatak – fajna zabawa kolorem i brzmieniem (ten "ziąb" na początku można by pominąć, są jeszcze dwa😉)

@Gosława – może i zabawna wersja, ale nie pasuje do tej filozoficznej puenty, która zrobiła wrażenie; wiesz, brak autentyzmu gdzieś wylezie, w moim odczuciu już w tym "literackim": (gdy spotykam sarniaka w sadzie, to przepraszam, że przeszkadzam). Ok, nie ma co tego wałkować.

@Gosława – z tego źródła nie wynika, w jakiej fazie wzrostu kukurydzy sarny mogą ją zdeptać; mówiąc po prostu: nie widzę tego, jak tratują kolby (autorka też nie widziała) – w naszym klimacie kukurydzę uprawia się na paszę, dojrzały łan jest gęsty i na pewno przewyższa sarny.

Mój nowy czajnik w kropki przemawia kolorami gdy robi się gorąco wysypka łapie barwy wprawdzie gwizdek nie działa ale gwiżdżę ja na to szczerze mówiąc, to nawet popełniłby pleonazm

@Gosława – u mnie obszar saren tuż za płotem; zgoda na skubanie kolb, ale deptanie? (wymyślić coś nie grzech)😉 Pozdr.

@Gosława – urokliwe są te wiejskie obrazki i ciekawe językowo (ale publikacja zobowiązuje: i jak już się czepiam – czy sarna zdeptałaby dojrzałą kukurydzę?)