Rafael Marius

A jak poznasz, że prawda?

Rozumiem. Ja jestem tak zwany umysł ścisły. Klasa mat-fiz, potem politechnika, a potem jeszcze ekonomia. Wszędzie dużo liczenia. Ale jak by nie liczył. Bilans musi wyjść na zero.

O tak. Wszystkie pieski są kochane, ale jamniki są wyjątkowo przymilne. A mój to już chyba był za pan brat z każdym. Najbardziej kochali go bezdomni z naszego osiedla. Oddawali mu ostatni kawałek kiełbasy. Miał zniewalające spojrzenie. Wabił się Maksio. Teraz jest w krainie, gdzie wszystkie psy są szczęśliwe.

Pewnie, że nie o to. Dlatego nie można powiedzieć, że jest równość, bo o tej możemy mówić tylko wtedy, gdy po obu stronach równania stoją wartości, które mają to samo miano. A związku tak nigdy nie będzie. Również nie ma czegoś takiego jak równość płci. Nie można porównywać nieporównywalnego.

A ja lubię różnorodność.

@Ewelina Na pewno są tacy twórcy jak opisujesz. Szczególnie ci zawodowi pewnie zazwyczaj tacy będą. Ale amator może być taki jaki chce. Na ile mu umiejętności warsztatowe pozwalają, a te rosną z upływem lat.

Nie można przeliczyć słów na czyny. Czynów różnego rodzaju też się nie porówna. W gospodarce rynkowej przelicznikiem jest pieniądz, ale z związkach to raczej wspólnej waluty nie ma. Zatem jak oszacować tą równość? Subiektywnie każdemu wychodzi po równo w innym miejscu.

@Starzec Wiersz odbieram ironicznie. Mówienie o równości w związku to raczej utopia. Zresztą brak przelicznika "zasług".

To dla takich, co marzą o niebieskich migdałach. Dla mnie aniołem jest dziewczyna z sąsiedztwa. Taka w przedeptanych kapciach i poplamionym dresie powycieranym tut i tam. Na wyciągnięcie ręki. Mało romantyczne? A może na odwrót?

@ais Dziękuję za serduszko.

Dziękuję. Zatem życzę rychłego powrotu do zdrowia. Precz z chorobami.

Będę się starał. A wyjdzie jak wyjdzie.

Ja też miałem "zły" dzień, co u mnie dość rzadkie.

A może taki anioł przylatuje codziennie, tylko nie spełnia oczekiwań? A może jest ich nawet więcej?

Biedna krowa. Mój wszystko żerny pies jamnik zjadł kiedyś pszczołę lub osę i to w lesie daleko od przystanku PKP. Zanim dojechaliśmy do Warszawy, to już prawie nie żył. Był nieprzytomny. Ale weterynarz go jakoś odratował.

@Nefretete Taki to już sens i zadanie ludzkości posklejać to co pękło. Znów w jedno ciało, jak było przy stworzeniu.

Może lepiej nie, bo jeszcze uciekną przede mną.

Kto umie dostrzegać ten wiele zobaczy. Czasem może to zniechęcić do danej osoby. Z drugiej strony żyłka odkrywcy pcha do poznania.

Jasna sprawa wiele ludzi ma z tym kłopot. Jeśli chodzi o mnie to ja bym kłopotem tego nie nazywał. Jestem zmienną osobą. Nauczyłem się z tym żyć z godziny na godzinę. Pewne czynniki są stałe, a inne ruchome. Każdy ma swoje proporcje między nimi. U mnie kilka razy w życiu przemiana była radykalna. Moja osobowość wymyka się z każdej ramki. Nie chce być raz namalowanym obrazem. Raczej galerią z ekspozycją tymczasową.

@tomass77 Jak mówią mądrzy ludzie. Prawdziwe życie jest po pracy, a pracoholizm to uzależnienie, które można wyleczyć.

Tylko pytanie, kto takie drobiazgi dostrzega wśród tysięcy mocnych bodźców szturmujących granice świadomości każdego dnia. To ładne. A dokąd pójdziesz? Na tym świecie wszędzie podobnie? Może do rajskiego ogrodu wiecznej szczęśliwości, bo jeśli tak to idę z Tobą?

@Ewelina Być może tu rzecz idzie o osobach, które zamiast swoim życiem żyją przygodami bohaterów serialów?

@Waldemar_Talar_Talar Strażnicy marzeń to kolejne marzenia, w których spełniają się te poprzednie marzenia. I tak dalej... aż po niewymarzony życia kres.

@Kwiatuszek Zatem życzę miłych snów i lepszego jutra. Ładnie napisane.

@Rolek Mnie się kojarzy z niepełnosprawnymi bez nóg, którzy raz na pięć lat muszą się stawić przed komisją orzekania o stopniu niepełnosprawności. Bo trzeba sprawdzić, czy im jakimś cudem nie odrosły.