Rafael Marius

Podobnie jak dzień mężczyzn. Równouprawnienie.

Faktycznie wyraźnie stoi: A nie na wieczność. A ja czytam swoim schematem. Dlatego wyszło mi na wieczność. Swoją drogą pragnienia i marzenia lubią chodzić parą. Ja mam czasem problem, żeby je od siebie rozdzielić I jeszcze są plany, które mogą być równie nie realne jak marzenia. .

Ta metafora do mnie najbardziej trafia.

Ja odbieram jako marzenie o wiecznym odpoczynku. Choć można też rozumieć jako pragnienie tegoż.

@Czarek Płatak I wszystko się zgadza. Jak powiedział tak się stało.

@Ewelina Niektórzy lubią bujać w obłokach.

To prawda mogą być marzenia przyziemnie i te bujające w obłokach

Ja mam dryg w łapie od majsterkowania od dzieciaka. Prawie wszystko potrafię zrobić. Przez 50 lat praktyki było dużo czasu, aby się nauczyć. Ale obecnie niepełnosprawność znacznie ogranicza. Domu już nie zbuduję. A było w planach...

To może i ja bym dał radę.

I dobrze.

No cóż. To nie magia, żeby działo się tak jak mówimy. (abra k`dabra) Z drugiej strony słowa otwierają nowe przestrzenie, tylko te właściwe są kluczem

Tu czas pracuje na naszą korzyść. Im dłużej, tym krócej do końca.

Można się odwołać do Wyższej Instancji.

Przydała by się pogłębiarka.

Zawsze jest jakieś dno od, którego nastąpi nieuchronne odbicie.

Albo wyjechać na wózku tak jak w moim przypadku. Warto było. Spotkałem świat. Ładnie napisane i prawdziwie.

Otóż to i to podwójnie o mnie.

@Leszczym Ja też byłem przemytnikiem. Za komuny przemycałem deficytowe w Polsce towary. To było bardzo zyskowne. Byłem bogaty jak na tamte realia. Praca przemytnika polega na strachu na granicy. Za to mu płacą. Dla poety granica przebiega między myślami, a papierem. Różnica polega na tym, że poeta jest biedny.

@Leszczym Poeci są przemytnikami prawdy.

A ja wiem, że wciąż są.

@Pani. Nic wspólnego życie kiedyś zawsze się skończy. Taki jest projekt.

@Juliusz_Wrona I dobrze nie należy się w takich sytuacjach wtrącać.

Przyjmując za prawdziwą koncepcje kolistości czasu można by wykorzystać ocieplenie klimatu do zmiany kultury bycia. Odrzucić wszystkie tekstylia i powrócić do Gan Eden żyjąc zgodnie z naturą człowieka. Tak jak nas Kochający Bóg stworzył. Bez zbędnych osłonek blokujących przepływ uczuć. Pewnie się z tym nie zgodzisz ?

@Warden Kto by nie chciał.

@Klaudia Gasztold Wiersz o samotności wśród obojętnego tłumu. W dużych miastach to codzienność dla wielu osób.