huzarc

Zaraza opanowała miasto. Kwarantanna, ostrzeżenie przed śmiertelną gorączką i czarną śmiercią. Afisz. Solidarność z chorymi. Z kraju nadchodzą książki dla pokrzepienia i nadziei. W gazecie. Książki płoną. Zasady higieny. Choroba nie może nieść się dalej. Trzeba spalić drobnoustroje wklejone między stronice, jak zapis epidemii. Recepta. Skalpel i narkoza.

@Lemert „ziemia to planeta ludzi”:)

@tie-break Odwieczna zmarzlina uczyć. Jedna z krain ludzkiej geografii.

@Berenika97 Miłość, miłość i po miłości;)

Polska to nie koncert plenerowy, uśmiech z piernika, adres tymczasowy. Sypialnia i toaleta. To zdrada, bezimienność, pułapki cytatów. Grób zasypany jesiennymi liśćmi obok muzeum oprawców i wyrwa w sercu. Ptasi klucz znika. To pamięć i jej brak.

@Rafał Hille Ostatnio wojny są wszędzie, więc w każdym wierszu też mogą się zdarzyć;)

@Rafał Hille Niektóre wojny nigdy się nie kończą, tylko zmieniają armie.

@hollow man Jeszcze potrafię zaskoczyć;)

@tetu Znakomite, ironiczne i przewrotne:)

@Pisarzowiczka Człowiek strzela, ale kto inny kule nosi:)

@hollow man Katastroficznie - pustka, która przeciera na kurz dawne kształty, jakie dawały znaczenie, nierozpoznawane już przez oko zerwane z metafizycznej geometrii sensu, zmywa wszystko co martwe do oceanu. Z niego przyszliśmy i do niego wracamy, po krótkim locie w niebo. Nie zdobyliśmy go, ale zahaczone przez nas, rozprute krwawi. Tak czytam po swojemu:)

@Czarek Płatak Wiersz pokazuje inicjację jako splot wstydu, przemocy symbolicznej i religijnego spojrzenia, bez dopowiadania fabuł, bez moralizowania i pedagogicznych przestróg. I dlatego działa.

@hollow man Dlaczego, skoro język, treść, przekaz nie jest tyle środkiem komunikacji, co kreacji i stawi się ciągle człowieka w światach wymyślonych, wyretuszowanych, są cały czas dostęp do swoich wspomnień, opowiada się mu tylko co może zyskać, ale on myśli tylko o tym co stracił.

@Trollformel Cóż znaczy lepsi;)

@Radosław Głębia filozoficzna w kilku słowach. Znakomite.

@Berenika97 Klaustrofobiczna podróż w nawiedzone rejony świadomości. Przestrzeń jako ciało, ale zarazem grobowiec symbolizowany przez dom, w którym ono nie może umrzeć do końca. Obrazy lepkie od znaczeń, zapachy jako oddech zdrady i cisza, która zdefiniowana zostaje jako ciężar - pytań i braku odpowiedzi.. I opiekun tego miejsca, sam jakby oddany bezradnej melancholii, jak gospodarz lęku, staje się urzędnikiem wieczności, gdy horror spotyka się z biurokracją metafizyczną. Ona unieważnia człowieka, zamienia dom w archiwum winy, a diabeł w tym wszystkim kasuje tożsamość i relacje. Groza tej sytuacji polega nie na strachu przed śmiercią, tylko przed wymazaniem.

Nasze miasto, lawa, wijąca się jak czerwy z macicy ziemi, zamieniła w urnę popiołu. Modliliśmy się o ocalenie. Niebo zawiodło. Tylko wiatr patrzył na naszą nagość i głód wśród cieni zapomnienia. Więc i my zanieśliśmy ogień do krain spokoju i miodu. Teraz ćmy krzyczą skrzydłami pożogi.

@skasujeto Pustka po apokalipsie.

@Radosław I tak ostateczny format nadaje nam świat przed jakim uciec nie sposób.

@Adam Zębala Mądre alegoria i bolesne, ale prawdziwe przesłanie. Śmieć wszystkich traktuje równo.

@hollow man Język przestał nazywać, on tylko umieszcza wyobrażenia w strukturze bodźców. A umysł bez pewności usuwa się ku nerwicy, obsesjom i lękom.

@KOBIETA Erotyczna buchalteria;) I sport wyczynowy:)

@Gosława Starość to zmarszczka na twarzy wieczności. Jeszcze nie dawno wsie były „stare”, dziś robią się puste.

@MIROSŁAW C. Stoicka kompletacja czasu.

@Mr stainer Wiecznie coś kusi. Anioły też:)