duszka

I to jest jego odpowiedź! Mi też taką daje :)

A może zadajesz niewłaściwe pytanie..? I dlatego morze nie odpowiada? Ja bym zapytała: o ile za duży jest człowiek. I już słyszę grzmiącą, groźnie falującą, smagającą wiatrem odpowiedź, która na sobie czuję - o wiele za duży! W swoim własnym ludzkim pojęciu oczywiście. Myslę, że nad morzem i w wysokich górach nabieramy własciwej wielkości (małości). Inspirujesz, Leszczymie :) Pozdrawiam!

@Kamil Olszówka Niezwykłe spojrzenie na bieg dziejów - oczyma Księżyca... Ale czy ma oczy, i pamięć..? Zrozumienie tego, co widzi..? Podobne odczucia mam widząc stare drzewa - jakby wchłonęły w siebie historię - żywi lecz niemi jej świadkowie. Ostatnio zaczynam coraz bardziej odczuwać spojrzenie Boga - od zawsze na wszystko. Dobrze je czuć. Pozdrawiam :)

...ani ja życiu, a warunki (prawa) życia akceptuję :) Dziękuję, Dag! @Leszczym Miło mi :) I miłego dnia!

@Leszczym Dziękuję! :)

@Sennek Dziękuję Ci i miłego dnia! :)

Madrze jest dawać rzeczom i istotom żywym wolność potrzebną do tego, żeby były i pozostały i stawały sie sobą... Mądrze jest być sobą. Tak zrozumiałam Twoją ciekawą odpowiedź. :) Dziekuję i pozdrawiam! @PhuruchikoMiło, że zajrzałeś :) Dziękuję!

@Gosława @joanna53 Dziękuję Wam za miłe słowa i pozdrawiam! :) @TylkoJestemOna@Phuruchiko Miło mi :) Dziekuję Wam!

trąca dusze jak gałązki wiotkiej brzozy drżą i szemrzą

Piękne rozumienie "przeznaczenia" poezji... Dążmy do niego :) Pozdrawiam!

Cieszy mnie to, Waldemarze :) Dziękuję i miłej niedzieli! Cieszy mnie Twój odbiór! A dzień i noc są jakby "scenami" mojego istnienia, któremu daję coraz więcej swobody, a więc dotyczy obojga, lecz w inny sposób. W każdym razie nie boję się ich, rośnie we mnie ufnośc i zgoda. :) Dziękuję Ci i pozdrawiam! @OloBolo@Gosława Cieszy mnie Wasza obecność :) Dziękuję!

daję mu coraz więcej swobody - dzień uczy mnie chodzić bez parasola a noc - zamknąć oczy i przeżyć

Obserwuję, że każdy postęp odbywa sie kosztem czegoś... I tu jest problem.., albo nie :) Pozdrawiam!

Ten fragment Twojego przedjesiennego wiersza najbardziej mnie wzruszył ... Poczułam tę radość :) Pozdrawiam!

Dodałabym "jednego chleba", albo "wspólnego chleba", przy czym "chleb" rozumiem, jako źródło i pokarm życia - jeden i wspólny dla nas nas wszystkich... Gdy to zgłębiam, budzi sie we mnie wdzięczność :) Pozdrawiam!

Jak dobrze wsłuchałaś sie w ten wiersz :) Cieszę się i dziękuję Ci!

Grad własnych lub cudzych słów i myśli może nas ogłuszyć i nie słyszymy delikatnego szmeru "mżawki", w którym objawia się nam prawda... Ta "mżawka" jest chyba wszechobecna... Wyczulmy na nią słuch. Inspirujący przekaz. Tylko ze słowem "sny" mam mały problem i zastanawiam się czy jest potrzebne. Pozdrawiam! :)

Ciesze się :) I ja Ci dziękuję, Dag.

Tak, gdy zastępuje wszelkie słowa, też te wewnetrzne, w myślach... Dopiero wtedy milczenie jest pełne i otwiera na współodczuwanie. Dziękuję Ci za tą subtelną refleksję, Dag :) Pozdrawiam!

@Tyrs@Marianna_ Dziekuję Wam i pozdrawiam! :)

Jaka piękna zachęta! Postaram się i czekam też na Twoje :)

@Łukasz Jasiński@Leszczym Dziękuję Wam! :)

@Phuruchiko A ja dziekuję Ci za otwartość w odpowiedziach i za Twoje wiersze :) @anima_corpus Dziekuję Ci i pozdrawiam!

Mnie też, kiedyś, później nie będzie i są momenty, w ktorych ta mysl przynosi mi ulgę.. Ale i życie czasem mi ja daje (w moim ostatnim haiku piszę o tym) i może zróbmy przedtem jeszcze cos pozytywnego tutaj. Twoje wiersze maja dla mnie tę wartość :)

Tak :) Ale napsałeś w Twojej miniaturce, że "twarde jak granit bryły lodu topnieja" choc "kropla po kropli" ... To mnie pociesza. :) Wiesz często tego złego, nie da sie usunąc, czy go uniknąć (ja zwasze mówie, ze nie mieszkamy "jeszcze" w raju), ale można doświadczyć przy tym jakiegoś pocieszenia. Lubie to słowo i te małe radości, które oznacza.