Wędrowiec.1984

@Somalija Mnie się bardzo podoba, taki jaki jest.

W zasadzie w każdej dziedzine, im dalej w las, tym więcej drzew. Coś z pozoru niespomplikowanego, może w rzeczywistości być zupełnie inne, niż myślimy. Świetny wiersz.

@Deonix_ A dziękuję. Uwielbiam kosmologię. @lena2_ Dziękuję.

@Dekaos Dondi Rozumiem. Od razu wiedziałem, o kogo Ci chodziło. :)

Z datą urodzenia.

@Marek.zak1 Dziękuję. :-) Galaktyki jak najbardziej posiadają granice, ponieważ każda z nich ma skończoną liczbę gwiazd. No i nie rozszerzają się, a oddalają od siebie, co stanowi dowód na ekspansję wszechświata, o której jest ten wiersz. Może oczywiście dojść do kolizji galaktyk, dlatego nieprzypadkowo umieściłem tutaj Drogę Mleczną wespół z Andromedą, ale w skali wszechświata oddalają się od siebie.

@[email protected] Rozumiem. :) Dziękuję.

@Dekaos Dondi Tak, tak, popieram czytelników. Bardzo fajne. PS: no i jest kosmos, który uwielbiam.

@Kwiatuszek Dziękuję:)

@MIROSŁAW C. Dziękuję. Bardzo mi miło.

@Manek @Rafael Marius Dziękuję.

@m1234 W zasadzie można powiedzieć, że rozumiemy się. :)

Masa i energia to w zasadzie to samo. O tym zresztą mówi równanie E=mc^2 :) A dziękuję. :)

@m1234 Dziękuję. Dla fotonu czas i tak nie istnieje. :)

@andreas @Somalija @Leszczym @Domysły Monika Dziękuję! Szybciej, ponieważ zaczęło się od ery Plancka, a to naprawdę BARDZO mało czasu. Tak, a nawet znak równości.

@Alicja_Wysocka Dziękuję. W taki właśnie sposób lubię podróżować.

Poza nieuniknione A gdybym tak w najdalszą wybrał się dziś przyszłość, By z rozproszonym światłem, przecinając przestrzeń, Zobaczyć w jednej chwili we wszechświecie wszystko, Co nawet pośród mgławic nie powstało jeszcze? Czy umie ktoś eony zmieniać w okamgnienie, I sprawiać, by od czasu wciąż się odrywały? Zbyt krótko wyobraźni zawsze trwa spojrzenie, Spragnione na odległe patrzeć znów kwazary. Tak bardzo chciałbym kiedyś przez horyzont cząstek Przepłynąć, wraz z ostatnią dostrzegalną gwiazdą, I ciepła odrobinę zabrać na pamiątkę, W nadziei, że powrócę kiedykolwiek stamtąd. Bo przestrzeń tam jest przecież prawie nieskończona, I ciągle się rozszerza, sięga coraz dalej; Strunami kosmicznymi pięknie przepleciona, Rozciąga się, gdyż granic nie posiada wcale. I przetrwa nawet koniec ery galaktycznej Gdy zgaśnie Droga Mleczna, wespół z Andromedą. Ostatnia czarna dziura wkrótce potem zniknie, Fotonem pożegnalnym rozjaśniając niebo. A wtedy… Czas nie będzie tutaj miał znaczenia, Bo cóż takiego w niczym może się wydarzyć? Istnienie dla samego przetrwa wszak istnienia, Lecz duchy, jestem pewien, nie przestaną marzyć. ---

Tak, ale pisałem w sumie o rutunie. :) O to to. Ja również.

@aniat. Masz tak samo, jak ja. Żona mi często powtarza, że powinienem był się urodzić w XIX wieku. :)

A ja lubię niezmienność i stałość. Co mi tam? :) No i również tęsknię do wierszy. Poezja ze mnie już nie wylezie.

@Somalija Nawet gdybyś zamieściła ten wiersz anonimowo, poznałabym, że jest Twój. Masz ugruntowany styl, który mi się podoba.

@aniat. Bardzo mi się Twój tekst kojarzy z przedwojennym kinem i takim przerysowaniem flirtowania, nazwijmy to. :)

@Sylwester_Lasota Nawet jeśli to jakiś dziwny podryw nie wprost, dałbym sobie spokój, bo nie dość, że matrymonialnie go załamała, to jeszcze dołożyła, kopiąc prosto w potencjalne zainteresownia. A może ładne wiersze pisał? Kto wie?

Trzydzieści to już byłoby raczej ekstremum. Myślę, że dobra byłaby wartość pomiędzy dziesięć a dwadzieścia. W każdym razie, zmniejszanie poziomu wyróżnienia poskutkuje tym, że będzie cała masa wyróżnionych utworów, przez co wartość nagrody znacznie spadnie.

Z treści wynika, że zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie pisał o miłości. I bardzo dobrze.