Cała aktywność

On kona - wiej! A daje Iwan okno?

Dużo łamag, a małoż ud

Iwony te lasy mamy saletynowi

I za klon Ikara kinol Kazi

@karenka 🌻

Oto cap. A co to?

Ajaj, Ewo, Rusłan znał surowe jaja

A typ: Igi fetor. A car o te figi pyta

Witaj - miło że wiersz się podoba - Pzdr. wakacyjnym porankiem. @andrew - @Benjamin Artur - @Leszczym - @Leszek Piotr Laskowski - dzięki -

Słabe. Janek

A kurka z kurką.

Witam - serdecznie dziękuje za pozytywny odbiór wiersza - Pzdr.serdecznie.

Iza kopała po Kazi

O, Bolka mak, lobo

I Kama maturę ma. Tam Ala ma tamę. Ruta ma maki

@karenka 🌻

A ty zaleć. Ela, Zyta

@wiedźma Alicja oddycha bajkowym klimatem, a Ty bardziej blue ballad i gothic. To wspaniałe i oryginalne w obu przypadkach. Oczywiście nikt (prawie) nie wie, że Alicja jest... wróżką, która czasem pisze wiersze na ORG.

@karenka racja, mamy tylko dzis.

@Jędrzej.Makuch Dziękuję za Twoje pytanie. Wiersz w swym zamierzeniu ma oddzialywać na czytelnika poza samymi słowami, też "treścią" między słowami i nieodpowiedzeniami dając przestrzeń własnej wyobraźni i skojarzeniom. Budują pewną atmosferę. Jest też tutaj troszkę zabawy słownej. Tematem jest coś nieuchwytnego, przemiającego, ledwo widocznego, o czym boimy się może jeszcze zbyt wyraźnie powiedzieć, czego wolelibyśmy nie wiedzieć, może jeszcze nie widzimy, ale jednak czujemy. Może to być przemijanie życia, wygasanie miłości... lustra gonią mnie - 1. Widzimy siebie codziennie w lustrze, zmienia się nasz wygląd. 2. Widzimy swe sdbicie w oczach ukochanej osoby. Może też, to co jej kiedyś obiecalismy, może o czym marzylismy, jakimi nas widziała. 3. Wracamy do dawnych zdarzeń, porownujemy z teraźniejszością. Coś się powtarza, odbija. 4. nie możemy zatrzymać jednego odbicia, chociaż chcielibyśmy. Albo chcielibyśmy być inni, ale lustra pokazuja jacy jesteśmy... 5. Czas mija, a my analizujemy siebie, swoje postępowanie, wydarzenia wracają... rzucają słowami i kulą na wiatr się - 1. słowa kiedyś wypowiedziane, zasłyszane wracają do nas. 2. rzucanie słów na wiatr - jakies obietnice, od kogoś, dla kogoś, dla samych siebie, które nie zostały dotrzymane 3. Rzucanie kulą w płot - jakieś słowa, czyny - moje, twoje, nasze nie trafiaja tam gdzie powiny, są to niespełnione marzenia, zawiedzione czyjeś oczekiwania, może własne nawet...4. Kulą się - teraz te obietnice, marzenia tracą na znaczeniu, są coraz mniejsze, kula się, bledną, ale jeszcze są. Takie widziane kątem oka jakby... 5. bo przecież wystarczy drobny wiatr, jakieś przeciwności losu, żeby słowa nie tafiły tam, gdzie miały, tylko w plot (nie były wysłuchane), a obietnice nie zostały dotrzymane. Ten wers mógłby wyglądać tak: przypominamy sobie słowa rzucane na wiatr - nie spełnione albo jak kulą w płot - obietnice niedotrzymane zaczynamy robnić sobie wyrzuty sumienia w tym czasie każdy dobny ruch powietrza (inne wypowiadane słowa) sprawia że tamte słowa coraz bardzie tracą na znaczeniu ale jeszcze są tylko jakby mniejsze, skulone ale są i robią się coraz mniejsze A pod tym płotem, w który rzucało się "jak kulą w plot" jest kot... (pisać dalej? - oczywiście każdy ma prawo do własnej interpretacji) Każde słowo oznaczone jest jakąś emocją, skojarzeniem, a takie ich ułożenie sprawia, że czytelnik czuje ten dziwny niepokój, ktrórego nie można po prostu nawać "niepokojem", bo jeszcze właściwie nic się nie wydarzyło. Ale można dostrzeć już coś w oczach drugiej osoby (i w swoich). Taka ulotna chwila... A jak Ty odbierasz ten wiersz? @Berenika97 Dziekuję, tak właśnie jest, to wiersz o czymś nieuchwytnym, ale ważnym, o zatrzymamiu się na chwilę nad własnym życiem.

@LessLove odniosłam najwyźniej mylne wrażenie, spoko.. Nie każdy musi lubić takie klimaty 😉😅

@wiedźma Są piękne. Warte naszego trudu :-)

piękny poetycko, życiowy wiersz z pięknym i mądrym przesłaniem, aby chwytać każdy dzień z jego bagażem...miłego dzionka życzę*)

Piękny, pełen nadziei wiersz. Pokazuje, że nawet pośród trudnych chwil może pojawić się coś dobrego i dać człowiekowi powód do uśmiechu...pozdrawiam słonecznie*)

piękny z twórczym polotem wiersz...podoba mi się połączenie kosmosu i codzienności, który pokazuje, że każdy nosi w sobie coś niezwykłego, tylko czasem trudno to odnaleźć...pozdrawiam serdecznie*