Cała aktywność

@Poet Ka dobre! i w temacie ;)

A z Solaris sir Alosza

Sosnowski ma miks. Won! SOS!

O, cuda z czaru, kura z Czadu, co?

U mera Kamila wodza gaz dowali Makaremu

Mokro. I bzy taty zbiorkom

A wdaj u wuja dwa

@Poet Ka ... mimo pisania to co między słowami jest prawdziwie nami ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

A ino Kamil coś ocli, ma konia

A mu soja, jajo suma

Jak zwykle za sympatię płacę Tracę Jak zwykle za lęk płacę Tracę Jak zwykle za nie postawienie granic płacę Tracę Jak zwykle za brak odwagi i zdecydowania płacę Tracę To jest opozycja Gdy grają mi na głowie Prawo pilnuje blok A my jesteśmy głośno Jak zwykle za głupotę płacę Jak zwykle płacę za brak asertywności Bo zepsuję im zabawę Także oddaję swój komfort i potrzeby Bo są w moim pokoju Bo mi zależy Na ich zabawie Tak na prawdę (To absurdalne) Albo dlatego że nie chcę wyjść na niemiłego Albo dlatego, że wciąga mnie obojętność To głupota być tego świadomym i ich nie wyprosić Znów coś robię Coś sprzecznego ze mną Bo chyba sprzeczności to część mojej kreatywności Wziąłem to co oni I nie ciągnie mnie do integracji Teraz oprócz z sobą samym Mógłbym być tylko z nią A niewiem czy i jej nie stracę Sympatia Głupota Konflikt Oni na przodzie Ja z tyłu Na własnym terenie I w tym momencie Nie jestem sobą W tym momencie Zdradzam siebie Opozycja to kiedy interesy jednego ciała niebieskiego są w konflikcie z drugim ciałem niebieskim Nawet w tak banalnej sytuacji możnaby mądrze postąpić Wystarczyłoby dać wyraz złości Ale to się nie zmieniło od młodości Zawsze ja przesłonięte przez oni Niech się bawią Ja od początku chciałem być sam Jednak sprzedałem się za towar Postawienie swoich granic? No przecież to chamskie Złość Złość Złość Przyjemność... wspiera? Czy wypiera? No wspieram czy wypieram!? Moja niewygoda to wiersz W takim chaosie nie mogłem czytać Wchłonąć się A kiedyś lubiłem... chaos Teraz nie No i w końcu wyprosiłem towarzystwo Zostawiłem jednego Bo jednemu mogę powiedzieć "Mnie nie ma, po prostu zajmij się sobą" Wziąłem to co oni I nie ciągnie mnie do integracji Kiedyś wręcz przeciwnie Lubiłem... pokazywać swoje ja Normalne... Zmiany Domówka zamiast wybuchem energii Zamiast szalonym tańcem Stała się dla mnie psychorozwojową rozkminą Co jest grane, pytam się moich 33 lat?

I cela, papieżu, nam. A nuże i papa leci!

🌻

@Bożena De-Tre Dzisiaj w nastroju na blusik, chociaż jazz też bardzo lubię. Chyba, że coś "zmierzłego" dla ucha sobie zapodam...Kurta Weilla może...🤔 Oglądaj, komentuj i krytykuj...zabronić Ci tego przywileju w stanie nie jestem🙂 (ale jak będziesz zbyt wredna to Cię odeślę wraz z dedykacją do jednego z moich, specjalnie stworzonych na taką właśnie okazje, dzieł absolutnych z serii "wiem lepiej" 👀😁😁😁....żebyś tylko mi się na poziom V nie załapała😦....straszna wulgara🫤...uffff...) Doszedłem do wniosku, że do pracy nad dalszymi rozdziałami muszę się bardziej gruntownie przygotować. Tak więc zacznę od lektury Twoich książek...którą na początek? (tak, żeby się zachęcić, albo nie zniechęcić 😁) "Ludzie w biegu" czy "Na krańcach klawiatury"?👀 Szczerze mówiąc tytuł pierwszej już mnie drażni...nie lubię pośpiechu, to raz... a dwa, do gatunku ludzkiego nabawiłem się swojego rodzaju alergii 😁😁😁...ale nie oceniamy książki po tytule...czy jakoś tak 😁 Zakładam, że jakieś "wystąpienia publiczne", związane chociażby z promowaniem wydanych przez Ciebie książek, już zaliczyłaś...o co Cię głównie ludzie/fani pytają? (muszę się zapytać, żeby nie dublować tematów w mojej biografii 😁... w sensie Twojej 😁😁😁) Tak to bywa, że na dnie doliny jest znacznie lepiej na samej górze...człowiek nie rzuca się w oczy,co pozwala na zachowanie własnego ja (w miarę możliwości rzecz jasna, trzeba jeszcze brać pod uwagę presje środowiska pozostałych "doliniarzy" 😁), doskonale widać co się dzieje na szczycie 👀, a i upadek mniej boli (przewalając się z doliny w dolinę jeszcze nikt chyba krzywdy sobie nie zrobił 😁). Dobrej nocy 👋 P.S. Bodetré i futbol.....????🥺 ...armagedon się iści....😳😁

Nieruchomieją w apatycznej formie lirycznej i zastygają w obłokach niedomówień tracą powoli barwy tuląc szarość minionych snów na koniec milkną w dokolnej ciszy prosząc zegary o jeszcze jedną chwilę nasączoną szeptem niewypowiedzianych słów. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

Dziękuję. To kilka takich obrazków, które wpadły mi w oko podczas ostatnich upałów. Myślę, że każdy z nich może być samodzielnym haiku, ale też połączone ze sobą rysują jakiś, nieco szerszy obraz. Również serdecznie :)

@Gosława piękna, zmysłowa liryka o charakterze intymnym, traktująca o głębokim przeżyciu cielesnym i emocjonalnym. Podoba mi się motyw czereśni- ten ich soczysty smak i cudny kolor nadają ciekawej barwy wersom. Natomist ta zieleń jest dopełnieniem całości obrazu , który tak pięknie pieści wzrokiem...

@violetta 🙂

Tekst powtórkowy? Na cholerę tutaj przyszłam. Zimno, wietrznie, aż me piersi rozedrgane nieco. Dobrze chociaż, że las niczego sobie. Żeby jeszcze drzew nie było. Zasłaniają widok. No nic. Muszę wyciągnąć bułkę z wątrobianką. Uwielbiam. Tym bardziej, że zgłodniałam trochę. Coś mnie w to miejsce sprowadziło… ale co? Przeczucie lub jakieś inne pieprzone zjawisko, którego pojąć nie mogę. Zgryzam. A niech to. Za raptownie przedziałek dupki nadusiłam i część nadzienia, gęsto szybuje na ściółkę leśną. Dziwna jakaś… materiałowa. Wiem, bo dłonią pomacałam. Muszę wytrzeć papierkiem, bo plama będzie. Dobrze, że nie wierzę w krasnoludki, bo jeszcze by łydki pogryzły, gdyby dostały szarą masą po kapeluszach. Durnowata ja. Najlepszy apetyt, poszedł się… … a to co? Budka z piwem? Chyba nie, gdyż dziwna jakaś. I skąd nagle tu, po oczach daje. Ciekawe, czy pomoże? Słyszę, jakby za mgłą, że niby tak. Co tak? Może ćwierka ptak? Na dodatek najbliższe drzewa wokół, nabierają błękitnego koloru, a drzwi w owym czymś, samoczynnie otwarte na żółto. Czyżby chatka chciała, żebym tam wlazła. Takiego! Nigdy w życiu – nagle wrzeszczę na całe knieje, pokazując wejściu środkowy palec… … tylko nie mój. Skąd to obrzydlistwo w dłoni. Inny jakiś. Jakby nie z tego świata. Nawet nie wiem, czy to faktycznie palec. Jedno jest raczej pewne… wskazuje kierunek, a ja nie mogę nie chcieć, wbrew sobie. Na dokładkę w drzwiach chatki, widzę moją matkę. Kiwa do mnie uśmiechnięta i zaprasza na ulubiony obiad. Tak jak kiedyś, gdy byłam małą dziewczynką. Oj nieładnie, brzydko wprost. Ktoś mi gra na emocjach. Chce zwabić, bym tam weszła. Znowu pokazuje, tym razem swój i co… … i wchodzę, do wewnątrz, niczym bydlę na rzeź. Od razu lepiej – stwierdzam sarkastycznie – drzewa nie zasłaniają. A dlaczego – myślę jak umiem – bo ich nie ma. Oddycham z ulgą. Potrafię jako tako logicznie rozpatrywać w tej krainie, w której nagle zaistniałam.. Dobrze, że zapasowa bułka z wątrobianką jest ze mną w potrzebie. Symbol więzi z tamtym lasem, by nie zgłupieć zupełnie. Tak daleko, że już nie ma powrotu. Dopiero teraz popatruje wokół, co jest, a czego nie ma. Niestety, mózg nieprzystosowany. Widzi wszystko po raz pierwszy w życiu, ale tak naprawdę, łącznie ze składowymi obiektów, czy czegoś tam. Nie potrafi przerobić na rozpoznawalne obrazy. Brakuje mu punktów odniesienia. Jestem jak ten niemowlak. Dostrzegam jakieś zamazane kształty. Widzę po ludzku, tylko żaden z tego pożytek, w tym obcym świecie. Jedyne co rozpoznaje, to swoją twarz w lusterku – nie pamiętam żebym brała – dalsze ciało, bułkę i wspomnianą wątrobiankę. Dobre i to. Jak to… ciało? Kurdę, jestem naga, do ostatniego szczegółu. Na domiar złego, czuję wokół… obecności. Tylko tak mogę to określić. Najbardziej jedną. W ten sposób, że aż ciało moje, drży i wcale to nie jest, takie znowu nieprzyjemne. Zaczynam iść przed siebie… … kolejna ciekawostka. Widzę, że idę pod górę… lecz nogi, mówią wyraźnie, że schodzę w dół. Muszę wstrzymywać kroki, by nie zjechać po tyłku. Taka sprzeczność, jest trochę męcząca dla mózgu. Nagle całkiem niespodziewanie, dostrzegam siebie, przy… przystojnym kształcie, w ludzkim pojęciu. Obiekty wokół nabierają jakiegoś sensu, lecz mam dziwne wrażenie, że nie zabawię tu dostatecznie długo, by rozpoznać do końca. Siedzenie, sprawia mi coraz większą trudność. Mam ścierpnięte ciało. Słyszę – odpręż się. To sama wiem. Jakie siedzenie? Gdzie? Przecież chodzę tu, lecz nagle przystaje. Normalnie mnie zatyka... … i odtyka, gdyż ów przystojny kształt – o matko – urywa mi głowę. Zaczyna pieścić i jakby całować, tylko czym. Zamazany cholerny kształcie, pokaż wreszcie swoje oblicze. Nienawidzę cię. No nie, nie mogę powiedzieć, to całkiem przyjemne nawet. Aż mnie nawiedzają spazmy rozkoszy. Chociaż z drugiej strony, jak on śmie. Bez mojej zgody. Jaki on? Może ona? Pieprzone ufoludki. Co to w ogóle jest? Czuję dokładnie, jego wyczyny z bliźniaczą głową. A jednak doznania więcej, niż boskie. Teraz wyrywa nogi z tułowia. Tej drugiej ja, oczywiście. Pieści me uda. Najpierw jedno, później drugie. No nie. Tylko nie to, co pomiędzy nimi, proszę. A jednak, wyszarpnął paskud jeden. Coś tam gmera, grzebie, wkłada. Cholernie przyjemnie. Odrywa moje piersi. Czule miętosi… i nagle koniec… … raczej nie. Kolejna niespodzianka. Tamta druga ja, znika. Czuję teraz na całym ciele, delikatne stukanie. Co to znowu za cuda? I tak samo jak poprzednio, nagle mnie olśniewa. To mowa dotykowa. W zależności od tego, gdzie przypada ukłucie, znaczy inny… wyraz… lub literkę… myśląc po ludzku… … bo tylko tak mogę myśleć, lecz zaczynam nieco rozumieć, co ów przystojny kształt chce przekazać. Czuję się cholernie… zakochana. A niech to, co za banał na obcej planecie chyba? Kształt… we mnie też zakochany. Zakochany? Co ja pieprzę za farmazony. Doprawdy, fajne tu się kochają, rozczłonkowując ciała, kochanej osoby. Chyba jednak zaczyna mi odwalać w tym pokręconej krainie. Nie mogę usiedzieć na miejscu, muszę pochodzić… … i na cholerę tutaj przeszłam. Zimno, wietrznie, aż me piersi rozedrgane. Chyba na kogoś czekam. Tylko jak długo? No wreszcie. Idzie do mnie uśmiechnięty i już z daleka wrzeszczy, przepraszając za spóźnienie. Tłumaczy to tym, że dość długo trwało, zanim się upodobnił do męskiego, w każdym aspekcie, niekoniecznie na co dzień widocznym. Jest coraz bliżej. Wreszcie przy mnie. Przytula mnie, a ja jego. W czasie pocałunku, mamroczę niewyraźnie, dziękując za wspaniały żart słowny, którym mnie obdarzył. Że niby… przerobiony na człowieka. Chichoczę w głos na cały las. On też. Jesteśmy tacy... nieziemsko szczęśliwi. Częstuję go połówką bułki z wątrobianką i po chwili, gnieciemy leśną ściółkę. Po finalnym zakończeniu, zakładamy odzienia, chociaż nie czujemy się nadzy. Idziemy w kierunku obrzeża lasu. Jesteśmy na skraju. To początek rozłożystej łąki, nakrytej żywym całunem, z różnorodnych kwiatów. Z tyłu promienie słońca, prześwitują przez zielone gałęzie. Widzimy przed sobą nasze wydłużone cienie oraz fruwające na ziemi, ślady ptaków. A jednak coś zakłóca wspólną sielankę. Zaczyna padać drobny grad. Migoczące drobinki, szybują w naszym kierunku. Czuję stukanie na sobie, w różnych przedziwnych miejscach, a on patrzy na mnie, jakby chciał coś powiedzieć.

@Starzec Gdyby lato wiedziało, jak pięknie o nim piszesz, na pewno odwzajemniłoby uczucie bez wahania. :)

@Berenika97 Tak i to nic dziwnego ;) @Starzec Oczywiście ;)

@Stary_Kredens Świetne odwrócenie baśniowego motywu! Piękna i jednocześnie bardzo smutna metafora tego, jak izolacja i toksyczne relacje potrafią nas zmienić. Zmusza do refleksji. Lecz w byciu wielką smoczycą Jest w sumie zaleta spora: Gdy inny gad cię rozzłości, Po prostu zjadasz potwora.

Za rarytas i satyra raz.

@Starzec nie znam się, ja kocham mojego Boga, słoneczka i chmurki:)

@MIROSŁAW C. Cudownie eteryczny... Słowa płyną tu równie delikatnie, jak nawleczone na nić tytułowe koraliki. Przepiękny, kosmiczny klimat i niezwykła czułość. Zostawia z poczuciem spokoju!