Cała aktywność

Każdemu co innego, we Lwowie rzekł mąż - pisane... I trach na głowie gacha żony stłukł jej dzbanek: - Więcej takich niespodzianek nie masz Gabija? - Mam, lecz nie powiem. ;)

@chytrylis I chyba o to chodzi w poezji - oddając swój wiersz czytelnikom, nie masz już nad nim kontroli, bo każdy widzi w nim to, co przefiltruje przez własną wrażliwość, doświadczenia życiowe, wiedzę i.t.p. Ja nie lubię wierszy politycznych. W Twoim dostrzegłam boczną furtkę.:) Pozdrawiam.

@beta_b Obraz liścia na wietrze idealnie oddaje to uczucie niepewności. Podoba mi się, jak przechodzisz od strachu do nadziei - od "żyję w ciągłym strachu" do "stworzyć się od nowa". To ważna droga. Refren "tyle we mnie strachu i tyle pragnienia" naprawdę zostaje w głowie - pokazuje to rozdarcie między lękiem a chęcią bliskości. Piękny tekst!

@Gosława wszystko gra, chodziło mi o ,,Pana" 😊 @Berenika97 cieszę się, że ma taki odbiór. Taki był zamiar od samego początku, ale najbardziej cieszy fakt, że czytelnik to dostrzega a jednocześnie korzysta z tej przestrzeni, która jest mu pozostawiona.. 😊⚓🦊

@chytrylis To odpowiedziałabym, że ma i to zdecydowanie! Zasugerowało to zdanie:„Gdy ci na górze milkną w obłudzie, niemym krzykiem przemawiają prości ludzie.” :) Ale widzę tu kila możliwości -cenzura i walka o prawdę, możliwość utraty niezależności, bierność społeczna ale żerowanie na obywatelach - sporo jest symboliki.

@Berenika97 jak zwykle piękny i trafny komentarz Przytulam i dziękuję 😘

@chytrylis nie lubisz przydomku Chytry? Myślałam że on Cię definiuje 🙂

W poczekalni tylko słodki mróz i opowieść, która czeka im bardziej patrzę w siebie tym bardziej widzę chaos różnokolorowych mgłą obleczonych krwi cierniowych gdy wychodzę znów czekam na popielate jak chmury ciężkie snute podróże siedząc już przed komputerem rozwijam okna z upału, który zastygł na środku ja w nim trwam i słyszę, że takich temperatur nie było od dawna.

@Toyer Piękne połączenie cierpienia i nadziei. Ostatnia zwrotka - ta "kropelka zbawienia" po całym tym ciężarze - daje naprawdę mocne zamknięcie.

@Gerber Dziękuję 🤝 😊. Cieszy autora taka opinia 😊⚓🦊

@Gosława Bardzo piękny obraz! Natura idealnie współgra tu z ludzkimi emocjami. Szczególnie ujął mnie fragment o Annie gubiącej łzy jak mirabelki - jest w tym bardzo naturalna melancholia. Zakończenie z mgłą, połamanymi konarami i ptakami patrzącymi w niebo zostawia z niepokojącym uczuciem. Świetnie zbudowałaś napięcie między spokojem ogrodu a lękiem przed tym, co czai się za lasem. A pytanie (czujesz?) wciąga czytelnika w ten duszny, niepewny, przedburzowy (zarówno dosłownie, jak i życiowo) klimat.

@Gosławabardzo dziękuję 😊, wystarczy Lisie 🙂. Pozdrawiam serdecznie ⚓🦊 @Berenika97 dziękuję, doceniam spostrzeżenia i interpretację 🙂. A gdybym powiedział, że ten wiersz ma podtekst polityczny? ⚓🦊

@Stukacz Piękne, choć bolesne studium samotności i niespełnienia. Słowa o "sercach w samotności konających" i "próżnym zadumaniu" budują mroczny, romantyczny klimat. Świetnie ukazany ciężar tytułowej Tęsknicy i poczucie uwięzienia we własnych snach. Refren podkreśla, że największą wartością - i największym ciężarem - są nasze marzenia. Niezwykle klimatyczny tekst. Bardzo dobry utwór! Wysłuchałam z przyjemnością. :)

@chytrylis Uważam, że to bardzo intrygujący wiersz o zmaganiach twórcy z materią słowa. Bardzo podoba mi się wplecenie motywu złotego rogu - przypomina, że talent czy dar przekazywania myśli to nie tylko przywilej, ale i dług do spłacenia (tytułowe myto). Świetny tekst , zostawia z mocną refleksją.

@Leroge W wierszu czuć tęsknotę, która nie krzyczy, tylko cicho odchodzi razem z bohaterką utworu. Bardzo podoba mi się obraz z "tym horyzontem łąk na końcu." Świetny!

@Aks Fajnie, że eksperymentujesz! Możesz również pójść w drugą stronę - by wiersz brzmiał jak szybkie pedałowanie i krótkie oddechy. Wówczas dobry jest krótki wers. :) Np. Wdech przeponą, nie płucami, Spokój wraz z kilometrami. Serce zwalnia swoje bicie, Uda znów wprawiają w życie. i.t.d. Ale najważniejszy jest tekst, który Ty czujesz. Pozdrwiam. :)

głosy i twarze twarze ich dźwięki łatwo oddają ukryte tęsknoty ogromna potrzeba żeby objąć świat wycałować w oba policzki huknąć boo stąd ludzie lgną do przyjaznej mordy bezdennie nieszkodliwego przechodnia na horyzoncie widać już ekstrakt z nocy

@Mel666 Pewnie wszystko zostało już powiedziane. Dorzucę tylko a pewnie się powtórzę , że to niezwykle mocny i plastyczny wiersz o dekonstrukcji własnej tożsamości i cielesności. Bardzo mi się podoba zderzenie Kossaka (witalność, wyścigi, tradycyjny realizm) z Gigerem (biomechaniczny chłód i alienacja). Podmiot liryczny dokonuje "chirurgicznej inwentaryzacji" ciała, by na nowo „złożyć się jak lego”. Puenta zamykająca tekst jednym słowem - „Substancja” - definiuje sprowadzenie człowieka do czystej materii. Pozdrawiam.

@Whisper of loves rain Bardzo dziękuję! Cieszę się, że się spodobał - Twoje słowa wiele dla mnie znaczą. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Stukacz Baśniowa, uwodzicielska wizja. Kresowy rytm i bardzo ciekawy refren, credo: dla marzeń warto żyć. A postulat spełnienia niech się realizuje u najwytrwalszych, dla chwili słodyczy, przed nowym ambitnym wyzwaniem.

@Adam Zębala @Simon Tracy Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam, :)

@Stukacz To bardzo dobra wiadomość! :)))

@Achilles_Rasti Trudno, ale warto szukać :) Pozdrawiam.

@Marek.zak1 Dziękuję. Mam uwagę i szacunek do artystów wszystkich profesji, bo odrywanie się od prozy życia dla podejmowania idei ducha - kosztuje, obnaża, naraża na rany ze strony otoczenia, także rodziny. Najgorszą z tych ran jest wątpliwość w sens twórczości, bo dusza chce jej się oddać i poddać, a rozum mówi: po co?, za co? i dla kogo? Dlaczego Ty? Masz prawo, masz talent? Bo sztuka jest rozmową ze światem idei i potęgą natury... ostatecznie z Tym, Który/e jest.

@Mel666 Czytam w komentarzach, że będziesz wydawać swoje utwory. Szczerze? Nikt aż tak bardzo moim zdaniem nie zasłużył na wydanie swoich tomików tutaj jak właśnie Ty. To co piszesz to prawdziwa poezja i sztuka. Zawsze chętnie do Ciebie zaglądam bo w Twoich utworach czuję się jak w swoim ukochanym świecie.