Cała aktywność

@wiedźma, @Berenika97 i @Posem dziękuję za polubienia. :-))))))

@karenka Dziękuję! Trudno mi mówić za innych, ale starsze pokolenia były wychowane na większości z tych przesądów. Parę lat temu upadł mi na podłogę i oczywiście rozbił się w kawałki kubek do kawy. W tamtym momencie nie myślałem o przesądach ale za jakiś czas odszedł z tego świata mój rodzic/tata, a później za parę tygodni mojej siostry męża rodzic, również tata odszedł z tego świata. Szczerze mówiąc dało mi to trochę do myślenia, niby przypadek, ale....również pozdrawiam serdecznie. :))))))) ******************** @wiedźma i @karenka dziękuję za polubienia :))))

Do tego trzeba jesieni Albo góralskiego wesela Tak mężczyźni piszę z wycieńczenia Ja twarz przy szybie bez oddechu Stoi siłą impetu dnia Ja na przeciw ludzi starszych o trzy dekady Ja wzruszone i bliskie ludzią południa Prostym kanciastym gniewnym I ciepłym ciepłym ciepłym

Matołkom zmokło tam.

no, typowe

Elki pyry, pikle?

. Była bardzo czułą kochanką dopóki miał konto w banku. .. Mąż dla niej jedynie kartą Od bankomatu. Już nieco zdartą. ... Mnie nie jest wszystko jedno z którą. Aby nie z jedną. .... Wpierw to były .. ochy i achy - ubaw po pachy - potem za wiele chciała. Ja nie - innym dawała. ..... Olimp i Ada znów się spotkali; Olimp w(z)niósł znicz. Ada go rozpali ... ~~

Tak znakomitej poetki nie da się zapomnieć!

Mistrzu jesteś genialny!!!

@Migrena Nic więcej nie da się napisać o pracy lekarza. A przecież gdzieś musi w czasie i przestrzeni ducha i świata pomieścić swoje uczucia, życie uczuciowe, rodzinnie. Nigdy im nie zazdrościłem niczego poza sensem ich pracy. Ważny wiersz. Za dużo miałem kontaktów szpitalnych, ze względu na członków rodziny. Obserwowałem wszystko, o czym piszesz. Za każdym razem błyskawicznie "zaprzyjaźniałem się" z personelem i procedurami. Nigdy nie rozstawałem się z nadzieję, a później z akceptacją... "ubywania i odchodzenia". Stałem się w tym mistrzem, podziwianym otwarcie przez niektórych z "magów szpitala"... Przypomniałeś mi tę rzeczywistość dla mojej osobistej refleksji. Dziękuję Ci :-)

Ogromnie dziękuję Panu Michałowi Pierzyckiemu za to wspaniałe dzieło, jakie stworzył on na podstawie mojego wiersza ,,Przed laty na Wołyniu" i za zgodę na opublikowanie tego poruszającego widowiska także i na moim kanale … To wspaniałe uczucie kiedy moja poezja jest doceniana!... Jestem głęboko wzruszony... Panie Michale jestem pod ogromnym, ale to ogromnym wrażeniem Pana pracy!... Kawał solidnej roboty!... Jestem głęboko ujęty i oczarowany zarazem... Bezdyskusyjnie jest Pan wspaniałym artystą!... A wszystkich moich czytelników i widzów gorąco zapraszam do zatopienia się bez pamięci w tej głęboko poruszającej, niezwykłej balladzie… Licząc na dalszą owocną współpracę między nami... Pozdrawiam Pana Michała Pierzyckiego Najserdeczniej! Słowa: Kamil Olszówka Muzyka, aranżacja i realizacja: Michał Pierzycki ,,Przed laty na Wołyniu" W półmroku starych cerkwi, Pośród śmiechów szyderczych, Słów nienawiścią przepełnionych, Od niewysłowionej pogardy ciężkich, Padały krople święconej wody, Na piły, widły, siekiery, Uświęcając je w celu zbrodniczym, W świętokradzkim obrzędzie bezbożnym. Płomienne starego popa kazanie, Nieludzką nienawiścią podszyte, Wielkich zbrodni miało być zarzewiem, Rozlanych po Ukrainie okrucieństw pożarem, Nienawistne słowa starego popa, Były jak sączony w dusze jad, Pod pozorem banderyzmu szerzenia Zabijający wszelkie wyrzuty sumienia. I te święconej wody krople, Na polskie dzieci były wyrokiem, Zwiastować bowiem miały ich śmierć, Strasznego ich losu były przypieczętowaniem. I każda święconej wody kropla, Czyichś cierpień oznaczała bezmiar, Śmierć w nieopisanych męczarniach, Orgie mordów w odmętach szaleństwa. A te maleńkie kropelki, Heroldami były zbrodni straszliwych, Zwiastować miały dziecięcej krwi strużki, Niezliczone z oczu ich łzy, A każda święconej wody kropla, Brudna, wstrętna i zimna, Błogosławieństwem była szatana, Diabelski chichot w sobie kryła. Nasiąkła nienawiścią Agiasma, W tamtych pełnych okrucieństwa dniach, Nie była symbolem oczyszczenia, Skaziły ją popów bezbożne słowa… I w księżyca blasku upiornym, Wyważały drzwi chałup poświęcone łomy, Rozłupywały czaszki maleńkich dzieci, Pobłogosławione przez popów siekiery, Pokropione w cerkwiach kosy, Odbijając się w głębi przerażonych źrenic, Dotykając młodych dziewcząt krtani, Niejedną nić życia trwale przecięły. A krople przelanej krwi polskich dzieci, Przed oblicza hufców anielskich, Płacząc rzewnie skargi swe niosły, O potworności zbrodni straszliwych, A każda dziecięcej krwi kropelka, Strwożona aniołom opowiedziała, Jak wielkiego bezmiaru okrucieństwa, W wołyńskie noce świadkiem była. I te krople niewinnej krwi, Dzieci bestialsko pomordowanych, Uczciły wierne Bogu anioły, Pieczętując je swymi pocałunkami, By po kres świata były świadectwem, O tamtym straszliwym bestialstwie, Jak ludzkiej natury zezwierzęcenie, Potrafi być nieujarzmione… Miała być rzekomo wolna Ukraina, Czysta jak przysłowiowa wody szklanka, Lecz w niewysłowionej nienawiści skąpana, Spłynęła wkrótce krwią zbroczona. I pomimo upływu lat, Pozostaje wciąż wstrętna i brudna, W tamtych nierozliczonych zbrodniach Wciąż bezwstydnie unurzana, Wciąż bez woli oczyszczenia, Gdy zakłamana elita, Haniebny kurs polityki wyznacza, Czcząc zbrodniarzy w niezliczonych pomnikach… A pomordowanych na Wołyniu dzieci, Nie utuli już nikt, Jedynie niebiańskie anioły, Otrą z oczu ich łzy, A każda polskiego dziecka łza, Większą ma wagę w oczach Boga, Niż ukraińskich historyków kłamstwa, Którym przyklaskuje dwulicowy świat. Każda kropla polskiej krwi Pozostała na wołyńskiej ziemi, Świadectwem jest dziś niezatartym Tamtych zbrodni straszliwych, Wielkie morze łez, Polskich dzieci zgładzonych okrutnie, Dla ludzkości jest plamą na honorze, Dla cywilizowanego świata sumienia wyrzutem… - Wiersz napisany dla upamiętnienia osiemdziesiątej trzeciej rocznicy krwawej niedzieli na Wołyniu…

@Alicja_Wysocka dopiero zaczynam ale jak piszesz od serca XXI wiek jest. Ważne by płynnie się czytało . Dużo uśmiech dla ciebie pozdrawiam.

@Migrena 🙂

@Andrzej P. Zajączkowski dzięki serdeczne 🌹 @Migrena jeszcze raz dziękuję 🌻

@Poet Ka pod powierzchnią obrazów pracuje lustro zbiorowej tożsamosci dlatego finał wybrzmiewa tak długo i nie daje się zamknąć w jednej interpretacji wiersz bardzo dobry Twój styl:)

@Berenika97 nowoczesny, wieloznaczny, intertekstualny wiersz z niesamowitą metaforą samotność w cierpieniu, wątpliwości wpisane są w egzystencję @Migrena kryzys języka...bardzo trafne!

@Poet Ka dziękuję Ci bardzo:)

@Alicja_Wysocka urzekło mnie odwrócenie ról to nie poeta szuka słów lecz wraca by ocalić je przed chłodem milczenia czuła personifikacja pisanie - troska świetne Alu:) pozdrawiam Cię:)

@hehehehe Dostojnie proboszcz po plaży kroczy Zwrócone na niego są wszystkie oczy Wszystkie dziewczęta Mrużą oczęta Całą sutannę w morzu przemoczy

@Berenika97 dałaś nam przejmującą próbę zmierzenia się nie tyle z cierpieniem ile z kryzysem języka którym człowiek próbuje je zrozumieć najbardziej porusza mnie, myśl że błąd przekładu może dotyczyć nie tylko słów ale całej ludzkiej potrzeby nadawania znaczeń temu co przekracza moje doświadczenie może największy dramat istnienia polega właśnie na tym że my szukamy sensu w przestrzeni gdzie odpowiedz nie przychodzi a jednak samo pytanie pozostaje aktem odwagi Twój wiersz nie daje pocieszenia lecz coś trudniejszego i bardziej wartościowego daje świadomosć że nawet w milczeniu trwa dialog między człowiekiem a tajemnicą to jest poezja wysokiej klasy pozdrawiam Nika:)

@Migrena bardzo dziekuje za tę wyjątkowo zachwycającą lirykę, pod moim skromnym wierszem. Rzeczywiscie jest pięknie. Szkoda,że współcześni ludzie nie potrafią juz prawie w ogóle mówić do siebie wierszem.

@Poet Ka taka inspiracja:)

@Migrena jest świetny słowa wiersza same się interpretują, nie potrzeba niczego dodawać bo zbraknie krzeseł w domu...

@Poet Ka "jak tak, to tak" Nowicki w "wielki szu" dzięki:)

@Maciej Szwengielski "Czekam na wiatr co rozgoni Ciemne skłębione zasłony Stanę wtedy na raz Ze słońcem twarzą w twarz" trochę rezonuje - nie znaczy wcale, że współbrzmi ...