Cała aktywność

@Toyer Mocna, mroczna symbolika - kruki, harpie, syreny jako metafory zdrady. Ten świat ptasich obrazów naprawdę buduje niepokojący nastrój. "Nigdy nie odrosną złamane skrzydła" - ból zdrady świetnie ujęty w metaforze.

@Łukasz Jurczyk To znakomite i na wskroś współczesne studium żołnierskiego losu. Narratorem jest cyniczny i zmęczony najemnik. Na początku jest obraz nudy i bezsensu. Fort jest żałosny, a porównanie do „starych psów” sugeruje, że żołnierze - zaprawieni w bojach, są już zgorzkniali i bez złudzeń. Postać Mechanikosa wprowadza element groteski. Przejście od nudy do tragedii jest gwałtowne. Wieść o masakrze jest ukazana genialnie - „zadyszana, potknęła się na progu”. Reakcja narratora na rzeź swoich rodaków jest wstrząsająca - Grecy giną „jak bydło w rzeźni”. Śmierć na wojnie to mechaniczny ubój, a piach pochłania wszystko bez różnicy. Tytułowe „Kości bogów” to gra słów - oznaczają zarówno kości do gry (ślepy los, hazard), jak i kości ludzkie (szczątki). Jedni zginęli, inni nie , „bo ktoś źle narysował mapę”. Bóg losu to hazardzista, który rzucił kośćmi i po prostu zapomniał o tej konkretnej jednostce. Ich życie to błąd w boskim systemie. W ostatniej strofie jest spojrzenie na Aleksandra Wielkiego. Król może być „wybawcą” albo „grabarzem”. Dla najemnika zostaje tylko bierne, fatalistyczne czekanie. Fantastyczny , uniwersalny tekst!

@Charismafilos 🤣😅

@EsKalisia Ten obraz "domu w smutku" jest bardzo uniwersalny - chyba każdy ma swoje takie miejsce.

@MIROSŁAW C. Niesamowicie działasz na zmysły. Zapach mokrej ziemi, kopru i czosnku od razu przywołuje koniec lata i domowe, matczyne ciepło. Bardzo piękny wiersz.

@Stukacz Piękna symfonia obrazów - lazurowa woda, białe kwiaty, obłoki w błękicie. Ten wiersz- piosenka naprawdę maluje. Regularna budowa strof i rym dają temu wierszowi klasyczne, romantyczne brzmienie. Podoba mi się, :)

No to moi drodzy, a bardziej drogie spieszę z aktualizacją po turnee po Sephorze i Dauglas. Nie ma już Heleny Rubinstein nr 26 😭 Mój sentyment runął w gruz. Ale w obu sklepach miłe panie przeprowadzily mnie przez tajniki poszukiwania koloru zamiennika, określiłem go jako krew tętnicza😉 I są moi mili!!! Są alternatywy, wprawdzie to nie HR no. 26, ale godni: By Terry 6 red alert Channel allure velvet 57 Dior satin 844 Dior rouge dior 844 Także śmiało można ruszać na zakupy 😉😉 A obie miłe panie dostały ode mnie opowieść i wiersz 😉 Post ten z pełną premedytacją zawiera lokowanie produktu 😅

@andrew Czekam na ogłoszenie wyników w Sztokholmie. :))) A poważnie - to piękna metafora, że uroda bierze się z wzajemnej życzliwości, a nie z używania kosmetyków. Ten pomysł, że empatia dosłownie zmienia to, jak wyglądamy w oczach drugiej osoby (i we własnych), to świetne spostrzeżenie. Bardzo mi się podoba. :)

@Charismafilos Niezwykle zmysłowy i malarski tekst. Zestawienie "liliowej bladości" z "krwistą powodzią" ust wspaniale działa na wyobraźnię. Prawdziwy hołd dla klasycznej, ponadczasowej czerwieni! A do tego pięknie ujęta esencja kobiecości i siły, jaką niesie ze sobą czerwona pomadka. Super!

@Alicja_Wysocka "Między zwrotkami straszny przeciąg" - to absolutnie genialna metafora! Pięknie ożywiasz tekst. Ujęło mnie to uczłowieczenie wersów i troska o "samiutkie" słowa. Bardzo wrażliwy i mądry wiersz. Z przyjemnością przeczytałam. :)

@Toyer Bardzo obrazowy wiersz miłosny, w którym żywioły - sztorm, deszcz, fale, chmury - stają się metaforą intensywności uczuć. Ciekawy jest obraz molo "na końcu świata" - miejsca granicznego, gdzie ląd styka się z żywiołem, co symbolizuje spotkanie dwojga osób na granicy własnych emocji. Ostatnia strofa, mimo dystansu łączy bohaterów wspólnym doświadczeniem deszczu - sugerując, że nawet oddaleni, dzielą te same tęsknoty. Piękny!

@Czarek Płatak Niezwykle poruszająca miniatura. Fascynuje mnie, jak w zaledwie pięciu słowach udało Ci się zamknąć tak potężny ładunek filozoficzny i teologiczny. Dotykasz tu odwiecznego problemu boskiego milczenia, ale odwracasz tę perspektywę - to milczenie nie wynika z obojętności, lecz z absolutnej wszechwiedzy. Zostawiasz mnie z pytaniem - czy świadomość, że Ktoś zna już zakończenie, powinna uspokajać, czy raczej przerażać? Wywołałeś lawinę myśli. Genialne!

@Benjamin Artur Bardzo nastrojowy wiersz, w którym monotonna szarość deszczowej podróży staje się metaforą egzystencjalnego zagubienia. Świetny jest obraz palenia papierosa na poboczu, by "kolorem koszuli" przełamać szarość - to jakby gest oporu wobec przytłaczającego pejzażu i próba zaznaczenia własnej obecności w świecie. Znakomite jest zakończenie - pytanie, o obraz człowieka jako elementu większej kompozycji, który może zostać usunięty, jeśli nie będzie pasował do całości. Ta surrealistyczna puenta przenosi zwykłą podróż samochodem w rejony refleksji nad sensem własnego istnienia.

@Starzec Lato to podobno bardzo uważny słuchacz - na pewno wyłowiłoby ten wyjątkowy głos z miliona innych. :)) Pozdrawiam.

@Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! Ano tak, jest ta nutka. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Christine Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

(tryptyk) Piszesz wiersze piękne, czułe I rytmiczne. Od niechcenia, tak przypadkiem Rzucasz słowa. I przeplatasz swe tęsknoty Spontaniczne, Z takim wdziękiem, że je można Zacałować. Chociaż wersy jednym ciągiem Są pisane, To przestrzenie między nimi, Pustką krzyczą. A te zwrotki niby razem Układane, Nigdy siebie nie zobaczą, Nie usłyszą. Wybacz proszę mą brutalną Ingerencję I przepraszam, że się wtrącam, Tu akurat. Lecz pozbieram Twoje słowa Bardzo skrzętnie, By je potem wszystkie razem Poprzytulać. Bardzo chłodno, ze złą miną, Patrzysz bokiem, Że zostawię twoje strofy Gdzieś na drodze. Jeszcze tylko się zatrzymam Rzucę okiem, Może zgarnie zabłąkany Ten przechodzień. Już pochyla się niechętnie I je czyta. Zebrał szybko wszystkie wersy W jedną całość I uśmiecha się serdecznie, Bo jak widać W słowach szczęście, na tej drodze Go spotkało. Za pazuchę skrzętnie schował Twoje wiersze I do serca je przytulił Tak ochoczo. Bo zrozumiał że miłości Są cenniejsze, Niż pieniądze, splendor, sława Oraz złoto. Idę dalej, a nade mną, Świeci księżyc. Mleczna droga gdzieś mnie wiedzie Wokół cisza. W dali wodnik wraz z pannami Wozem pędzi, Lecz hałasu ani rozmów Tu nie słychać. A przy drodze wartkim prądem Strumień płynie; Próśb, uczynków oraz marzeń Niespełnionych. Czy pragnienia ktoś wysłucha I je przyjmie, By nasycić i napoić Tych spragnionych? W dali ziemia swym błękitem Jeszcze mami. Tam się kończy i zaczyna Coś od nowa. Ktoś pamięta i wspomina Żeś kochany, Póki żyją - rozrzucane Twoje słowa. wspomnienia do których wracam właśnie umuzyczniłem i nie che mi wejść na stonę proszę o podpowiedź

@Łukasz Jurczyk Chciałabym w to wierzyć. :) Ale patrząc na to, jak trudno przekładać wiedzę o przeszłości na wnioski dla teraźniejszości i przyszłości - coraz częściej myślę, że historia to jednak niedocaniana nauczycielka.:) Pozdrawiam. :)

ach te Twoje zasłowienie ładne no tak rozrzucane słowa wspomnienia ni jak nie chce się zapisać może w oddzielnym poście też nie wchodzi plik muzyczny

co myślałam o świecie innych o sobie gdy byłam niedojrzała jak zielony orzech na drzewie życia rosłam jak wszystko wokół zielono w głowie szumiało w duszy trzepotał niepokój i gnał gdzieś byle dalej właściwie niewiadomo dokąd poddać się życia fali dobry sposób by nie być sobą gdy ja się rozglądałam czasami z myśli przebłyskiem inni przy sterze stali kurs wybierali z rozmysłem cóż ja dziecię tych co też żyli jak leci bez żadnego dobrego wzoru gdy los nie wychodził naprzeciw stworzona z pożądania jak wszyscy lecz bez dobrej woli istnienia nie mogłam się odwrócić ku słońcu i wyjść z wiecznego cienia rozwinąć się i rozkwitnąć jak kwiat w żyznej ziemi w której wszystko jest co potrzeba jak wielu szczęście to miało i czy była to wola nieba by wejść w to właśnie ciało i duszę tak skrojoną by mieć poczucie sprawczości a nie żyć za mgielną zasłoną niepewności jutra lecz czy tak myśleć potrafi tylko dusza butna być " sterem żeglarzem okrętem" nie przejmować się tym co jest za zakrętem i spodziewać się tylko sukcesów i niestrudzenie ku nim podążać Hmm... to zawsze innych dotyczy czyż nie latać wysoko daleko to chyba tylko we śnie lecz jest nadzieja duszo ułomna bo jeśli ten krok uczyniłaś że jesteś bardziej świadomą być może staniesz się mocom tajemnym bardziej miłą i z większą oskomą pozwolą ci się odrodzić w lepszym ciele i duszy do kolejnego przeżycia

@Poet Ka @Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Charismafilos 🤣👍 @Charismafilos Nie jestem z Krowodrzy🤣

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Świetny i bardzo motywujący komentarz! Cieszę się, że tak bardzo trafiłeś w moje odczucia. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Christine Bardzo dziękuję! Znowu mam wobec Ciebie dług. Dziękuję za te miłe słowa, postaram się - poczekam na wenę. :)) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Posem dzięki 🌻

Sira pyza. Ma Damazy Paris