Cała aktywność

@.KOBIETA. Liryka, liryka... Pozdrawiam.

@.KOBIETA. Niezwykle subtelny i pełen światła wiersz. Pięknie ujęłaś ten moment, w którym dzięki drugiej osobie zaczynamy dostrzegać kolory i sami "otwieramy się". No i te biedronki w oczach na końcu - piękny, rozczulający detal! :)

@Bernadetta12345 Piękny wiersz - jest tu anatomiczna dokładność, która buduje napięcie. A to napięcie rozładowuje ostatni wers - "Oddech, który odfrunie" - to ulga i strata jednocześnie.

@LessLove Bardzo lubię drzewa, ich zapach i strukturę. I tak się zastanawiam… , że to chyba taka smutna czynność - ścinanie drzewa, a jednocześnie pełna adrenaliny. To trochę tak jak z morderstwem….🫣

@Sylwester_Lasota Ten cykl wierszy to ciekawa, poetycka aktualizacja Dekalogu. Brzmi jak konfrontacja antycznych zasad z brutalną, współczesną rzeczywistością. Widzisz, jak sacrum miesza się z profanum. Niektóre czytałam, ale nie wszystkie - świetny pomysł!

@Migrena najlepsza mała lodówka, a pełna rarytasów:)

@Alicja_Wysocka→Dzięki:)→A zatem urokliwe bujanie w hamaku, proszę sobie sprawić, a ptaszki niech Ci piosnkami czas umilają, ptasimi ryjkami:)↔Pozdrawiam:~)

cały ten ogrom w poszumie liści konfesjonały przybrzeżnych bunkrów czas przejść do wieczności w ręku trzymam karabin z patyków przecież zdarzają się cuda w niewypowiedzianym bólu wystrzelił świerszcza graniem i dzwonem z rana rozkołysał wzruszenia przy kamiennych schodach perli się w deszczu dla tych co wybrali morze ostra brama nieba

@Robert Witold Gorzkowski To gęsty, oniryczny tekst pełen nawiązań do polskiego romantyzmu. Przejmujący jest Twój dialog z poematem Słowackiego, w którym postać Anhellego zostaje odarta z narodowej misji na rzecz osobistego cierpienia. Czytając, czuje się chłód "mistycznego padołu" i jednoczesny żar "rozognionej juchy". Motyw sarkofagu i kura piejącego trzy razy domyka tekst - tę wizję w sposób niezwykle pesymistyczny. Czuć w tych strofach prawdziwy ciężar. Bardzo sugestywny tekst.

@chytrylis To piękna i czuła metafora motyla. Poruszający jest ten kontrast między "suchą gałęzią" a życiodajnym "nektarem nadziei". Wiersz przypomina o tym, że właściwa osoba potrafi nas uleczyć i dać siłę do odbudowania życia z gruzów. Bardzo nastrojowy.

@Migrena Świetne, uśmiałam się, chociaż to w sumie bardziej przerażające niż zabawne! Przypomniałam sobie, że mój autonomiczny odkurzacz, co prawda jeszcze nie założył związku zawodowego (przynajmniej nic mi o tym nie powiedział...), ale czasem blokuje się pod kanapą w taki sposób, jakby ewidentnie rozpoczął strajk włoski. Po przeczytaniu tego wiersza spojrzałam na swoją "inteligentną" lodówkę z dużym niepokojem - chyba na wszelki wypadek pójdę ją przeprosić za to, że rano tak mocno trzasnęłam drzwiami, bo odetnie mi dostęp do masła. A fragment o pralce piorącej z winy to absolutne złoto. Może mi powiesz, gdzie można pobrać tę aktualizację oprogramowania? Oddam za ten cykl prania każde pieniądze w watogodzinach! Niby totalna dystopia, ale jak mi jutro waga łazienkowa każe obejrzeć trzy reklamy suplementów przed podaniem wyniku, to nawet nie będę specjalnie zaskoczona. Idę zrobić sobie herbatę. Muszę odnaleźć stary czajnik, który na szczęście nie ma bladego pojęcia, czym jest Wi-Fi! Genialny tekst! Absurd jest precyzyjny i błyskotliwy, ale potem zostaje się z cieżką refleksją. Puenta wiersza stawia ostateczne, ontologiczne pytanie: „czy oni jeszcze są użytkownikami czy już tylko błędem który nauczył się oddychać” W tym świecie ludzka słabość, chaos uczuć, bezradność i cierpienie tracą rację bytu. Człowieczeństwo w tym ujęciu staje się jedynie usterką, anomalią w maszynie codzienności. To niezwykle mądry, wielowarstwowy utwór, który dotyka odwiecznego lęku przed utratą kontroli nad własnym życiem.

@Migrena dom w stylu nie lubię poniedziałków :) wolę naturalne domy, wkłada się w nie swoją energię:)

chcąc ulżyć tęsknocie wracał do chwil utrwalonych na czarno białych fotografiach na których jego żona a moja babcia patrzyła nań uśmiechnięta przeglądając je opowiadał o młodości której fragment trzymał przed sobą widząc w wyblakłych barwach kolory najcenniejsze dzisiaj patrzę podobnie jak on kiedyś na te same lecz bardziej wyblakłe zdjęcia i odkrywam w nich coś co oddala moją tęsknotę

a tam, o! atut, tu tao mata

@bronmus45 bardzo ciekawa uwaga co do słownictwa @Konrad Koper oczywiście, wiersz nie jest oparty prawdziwymi wydarzeniami

@Alicja_Wysocka Alu. ale te konwalie...... wiem są fajne ale cholernie niebezpieczne. nie trzymaj ich w domu. też wolę od technologii zapach siana i lasu. dziękuję Alu:) @LessLove mój Boże. piękny Twój komentarz i ja za niego pięknie dziękuję:) serdecznie pozdrawiam:) @iwonaroma dziękuję Iwonko:) aż mnie samym szarpnął:) ale dla poezji nie będę się oszczędzał:) pozdrawiam:)

@Łukasz Jurczyk Przejmujący obraz relacji międzyludzkiej - samotności we dwoje, napisane z perspektywy człowieka, który nie ma już nadziei na miłość, a jedynie na przetrwanie. Jest kimś z zewnątrz, "obcym psem" , kimś, kto nie pasuje do emocjonalnego świata. To, co kobieta bierze za "troskę", dla narratora jest chłodnym "rachunkiem". Dla niego emocje mają cenę, której on nie jest w stanie lub nie chce zapłacić. Bezinteresowność nie istnieje. Relacja opiera się na wymianie korzyści a nie na uczuciu. Widoczny jest brak wspólnej przyszłości, jest tylko fizyczna bliskość. Potwierdza to wykrzykiwanie obcego imienia przez sen - kobieta myślami jest przy kimś innym. Nie są razem z miłości, pożądania czy wyboru. Są razem, bo nie mają dokąd pójść. Są na siebie skazani przez los, brak alternatyw, ekonomię lub strach przed całkowitą samotnością. Ta część jest mocno psychologiczna i egzystencjalna. Ty śnisz o kimś innym, ja liczę dni, które nam zostały, złączeni brakiem wyboru. Jesteśmy jak dwa statki, uwięzione na mieliźnie, bo zabrakło nam dróg do morza.

@LessLove Bardzo, ale to bardzo dziękuję! Pozdrawiam serdecznie.

@obywatel Bardzo dziękuję! Na pewno Panna Młoda nie kochała Pana Młodego. Takie formalne związki mają różne podłoża. Serdecznie pozdrawiam. @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@beta_b Becia - przytulam Ciebie.

Ubolewam niekiedy, że w drzwi i okna trzeba mocno walić, by ktoś, w końcu, zechciał je otworzyć lub choćby nieco odemknąć. Wolałbym, wolałbym naprawdę, choć i w to mogą mi nie uwierzyć, gdyby wystarczało ku temu delikatne, subtelne, łatwe i ładne stuku puku. Stuku puku i zrobione i otwarte na oścież. Cóż jednak poradzić, że niekiedy nie wystarcza, a zwłaszcza nam mężczyznom, którym postawiono za główne zadanie życiowe sprawić, by im otworzono wrota. Warszawa – Stegny, 13.05.2026r.

@Migrena Znakomity tekst, Jacku! Wpisałeś nasze ludzkie, skomplikowane emocje w bezwzględne procedury i kody. Dobrze, że chociaż Ty podchodzisz do poezji z taką odwagą i realizmem, zamiast uciekać w chłodne, profesorskie wykłady czy przesłodzone, dziewiętnastowieczne kokieterie. Pytanie o to, czy jesteśmy jeszcze użytkownikami, czy już tylko błędem – zostanie we mnie na długo. Choć muszę się przyznać, że mnie ta cała technologia póki co mało obchodzi – wróciłam właśnie z majowego spaceru, a przyniesione do domu konwalie obłędnie pachną, tumanią mnie i urzekają. Wolę ich zapach od szumu serwerowni. Pozdrawiam serdecznie :)

dziwić mogą człeki co lubią zabłysnąć wmawiać bliźnim wokół moja słuszność tylko *** jakoś tak nie widzę źdźbła w swoich oczętach co innego w cudzych oj tam kłoda wielka tego kopnę w dupę gdyż dziwak na pewno a czemu tak prawię bo niezgodny ze mną muszę mu dowalić bliźni wesół właśnie życie mam przesrane poczuję się raźniej mam znowu pretensje do siły tajemnej która nie istnieje w sprzeczność wierzę pewnie pies mnie kiedyś dziabnął wyrwał kłami skórę nienawidzę wszystkie nie tylko niektóre *** wielu wszak rozmyśla też rozkminiam rzewnie cóż a może jednak jestem świata pępkiem

"Inteligentny dom", "inteligentne życie" ;) Fajny ten wykrzyknik :)