Cała aktywność

@Berenika97 @Berenika97 nie znam się na miłości, ale widzę przeszkody, choćby przekazy, przekonania, pozycja, doświadczenie. Niby nie ma mocnych na prawdziwe uczucie, ale to w filmach i bajkach. Czy most połączy? Po prostu - nie wiem. @Wiechu J. K. i niech tak zostanie, wspólny kierunek patrzenia. Pozdrawiam ciepło. Bb

@Migrena i prawko zdałam 🙂 Chwalę się tym bo nawet nie wiesz ile mnie to stresu kosztowało Człowiek zupełnie nie techniczny który myli kierunki i strony zdał! No jestem z siebie dumna Naprawdę Dziękuję za życzenia i łap 🙂

Ogień zadecydował Urodziłam się na wsi sąsiadującej z dobrami Krasińskich. Choć moi przodkowie mieli tak samo piękną genealogię, nie byli aż tak światowi. Tam paryże, tiurniury, mitenki, opery, tartinki i paszteciki oraz niełatwa tożsamość polityczna, tu kościółek, wota, pielenie w rękawiczkach. Kultura? Mamusia Helena czytała nam modulowanym głosem Trylogię oraz książki Mniszkówny. No i ten kawałek czerwonego baldachimu nad głową... Miałam rodzonych brata i siostrę oraz przyrodnią – Wacię. Reginka i Janinka zmarły w dzieciństwie. Mieszkaliśmy w całkiem sporym dworku, w którym mieściła się jeszcze szkoła oraz pokoje wynajmowane przez pobożnego Żyda. Mój tatuś zarobił pieniądze w Stanach Zjednoczonych po pierwszej wojnie światowej. Pracował w Pittsburgu. Wrócił z gotówką, tylko że nieubezpieczony. Kiedy straciliśmy nasz dom przez szalonego podpalacza, rodzina już tak chętnie nie przyjeżdżała. Wolanty, frykasy, przyjęcia i tańce skończyły się nagle, jak za dotknięciem różdżki złej wróżki. Dworek rozpłynął się w marzeniach i tęsknocie. Po raz drugi ogień zaingerował w moje życie, kiedy hitlerowcy rozstrzelali mojego narzeczonego, Janka – żołnierza Armii Krajowej. To był dla mnie ogromny cios. A po raz trzeci... to już była inna historia. Otóż po wojnie Wacka uciekła do Warszawy, bo chciała zostać artystką cyrkową. Tatuś uważał, że zejdzie tam na „złą drogę”, więc opuściła dom potajemnie. Z cyrku nic nie wyszło, ale w Warszawie poznała swojego męża. Mieli fabrykę wiatraczków. Kiedy ich odwiedziłam, byłam bardzo zadowolona. Nabrałam tam „ogłady”. Od tamtej pory, co jakiś czas przyjeżdżałam na wieś i wtedy mówiono o mnie: „ta warszawianka z wysokim czołem”. Bawiło mnie to. Któregoś dnia zaprószył się jednak ogień z pieca i cała fabryczka spłonęła. Ratując dom, gasiłam ogień gołymi rękami. Znalazłam się w szpitalu w stanie krytycznym. Lekarze chcieli amputować mi rękę. Moja siostra nie podpisała zgody i zaryzykowała. Po operacji miałam rysy na urodzie. A na udzie, po przeszczepie, nosiłam pamiątkowy napis: „Loth”. To nazwisko wybitnego chirurga, który uratował mi życie i kończynę. Na wsi mówiono złośliwie: „Klara staniała”. Może i staniała, ale męża dostała dobrego. Powiedział mi wtedy: „teraz to już moja ręka”.

@Gosława Reniu:) mozesz wszystko:) ale nie mów nam........bo Twój avatar krzyczy do nas, że jesteś dziewczyną z całym życiem przed sobą:) niech każdy dzień będzie dla Ciebie szczęśliwy:))) a życie niech tka przed Tobą welony przyjemności:) codziennie:) i na zawsze:)

@LessLove to bardzo precyzyjne i trafne odczytanie. To rzeczywistość, która się kruszy, nie ma iluzji, gdy się człowiek przygląda to zostaje beton zamiast galerii. Na poczatku wydaję się, że jeśli pojawi się dialog to ktoś odpowie. Nie ma tu walki, jest akceptacja rezygnacji. Uczucia są zime. Wszysko sprowadza się do betonu. Dziękuję za tą świetne i dokładne odczytanie. Pozdrawiam serdecznie

@Migrena dzięki ❤️

@violetta Wnusia w Warszawie, a Ciebie tam nie ma. Można zlecieć Miłej zabawy.

@Poet Ka czasem najgłębsza poezja rodzi się nie z tego co mozna rozłożyć na części lecz z tego co nie daje się pomiescić w definicjach piękny i świadomy manifest własnej drogi

@wiedźma update zrobiłam kilka minut temu.....;). To jest to o czym mówię..... @wiedźma hahahaha to wlaśnie miałam na myśli Zastanawiałam się też jaka forma sztuki jest pisanie i czy pisać znaczy tworzyć... I czy to co czuje powinnam przelewac na papier

@Mel666 jak ja nie mialam kiedys weny to ugotowałam wiersz " Al dente ";) Lubię gotowac a to ten sam proces co pisanie.

@Migrena Jacku bardzo dziękuję za ten miły komentarz Tak jakoś mi się przypomniała pewna sytuacja Na szczęście nie z mojej przeszłości Za oknem burza W końcu chłodno a ja dojadam tort piję piwo 0i delektuję się świeżym powietrzem Wczoraj skończyłam dużo lata 😉 I teraz więcej mogę 🙂 @LessLove to chyba dobrze że nie mam zielonych bo jeszcze straciłabyś głowę a wtedy o dramat nie trudno A tak to mogę spać spokojnie wiedząc że nie złamałam nikomu serca 🙂

@Gosława Dobrze :-) Ale mam słabość do zielonych, rozbrajają mnie. Mam szaro-niebieskie, poszarzały w woj. śląskim może, ale Ojciec miał cudownie błękitne, pasowały blondynowi.

@LessLove nie mam błękitne oczy A to źle?

@Gosława Reniu:) pięknie napisane najbardziej porusza mnie to że burza nie jest tu tylko zjawiskiem pogody ale czyms co na chwilę odbiera światu jego zwyczajnosć wiele znakomitych obrazów a przy tym ani jednego zbędnego słowa bardzo dobry dojrzały wiersz ukłony dla Ciebie:)

@LessLove w tajemnicy Ci powiem że Olsza to moja ksywa z daaawnych lat 🙂

@Gosława Kraina duszy dopełnia nasze życie wewnętrzne. (masz zielone oczy, naprawdę?)

@wiedźma buziole sister!!!! Musimy mieć takie chwile, żeby pracować nad naszym warsztatem. Nigdy, przenigdy sie nie poddawac!

@LessLove moje serce wciąż niezmiennie należy do kujaw 🙂 Mimo że tam nie mieszkam ale mam ogromny sentyment do tamtych stron

@viola arvensis Sztuka życia polega na umiejętności dialogu ze wszystkim co "po drodze", bo dane nam po to - przez Kogoś.

@Mel666 dla mnie to wiersz o samym akcie tworzenia, pisania wierszy. Bardzo mi sie podoba " ciepły uścisk książek ". Trochę odbieram go także jako swojego rodzaju "kac" po przebudzeniu , świetna jest także " poranna rosa na czole ", tak jakby faktycznie Pl wybudzal sie z tekstu / genialne !/. Widać tu też kryzys. Każdy poeta czy poetka przechodzi taki stan. Wtedy właśnie powstają takie wiersze. Tu wchodzi bezokolicznik, czyli " zawieszenie ". Troszkę też odbieram jako odrobinę czarnego humoru w dobrym tonie ;) @Mel666 tylko poeci miewają takie czkawki ;) To etap przejsciowy, minie ;) Buziole Siostro ;-)

@Nata_Kruk zaczyna się od pogody a konczy pytaniem o człowieka i wtedy okazuje się że pory roku są tylko kalendarzem naszego wnetrza to jest świetnie napisane bez jednego zbędnego słowa a ostatnie pytanie nie szuka odpowiedzi ono sprawdza czy jeszcze potrafimy ją w sobie odnalezc niepokojąco aktualny wiersz serdecznie pozdrawiam Nata:)

@Gosława Tak, olszy ci u nas "wszędy dostatek". Mazowsze i Mazury, "poetyckie krajobrazy". Krainą moich uczuć jest Beskid Wyspowy, strony Mojej Mamy, a moje Zagłębie uchodzi za mało romantyczne, choć... romantyzm mamy w sobie lub nie dostrzeżemy go nigdzie.

@wiedźma Fizyczny opis erozji świata uczuć, zawiedzionego nim podmiotu, który chciałby dostrzec jakieś oznaki nadziei, możliwości dialogu (w kimś) ale to okazuje się niemożliwe. I tak, symbolizuje bezsiłę, brak wiary w ożycie tego, co stało się "do kości" martwe i zimne.

@LessLove ta wieś jest akurat na pograniczu Mazowsza i Mazur 🙂 Myślę że zarówno w moich rodzinnych stronach jak i Twoich często można było spotkać takie sielsko nie anielskie obrazki @Berenika97 Berenisiu to dla mnie ogromne wyróżnienie Czytam Twoje komentarze i nadziwić się nie mogę że mimo wszystko te wierszyki pachnące skoszonym sianem potem i czasami gnojem zatrzymują tak wrażliwe osoby Dziękuję 😘

@LessLove w pełni sie zgadzam. Wszystko co piszemy powinno przejść przez nas. Powinno być prawdziwe....wtedy słowo staje się czymś namacalnym @LessLove raj utracony możemy czytać na kilka sposobów