Cała aktywność

@Posem To bardzo ciekawy wiersz. Pociąg przez środek pokoju, dziura w suficie, demony - a mimo to wiersz nie jest krzykiem. Jest spokojnym raportem z nocy. I to jest w nim najbardziej niepokojące.

@Alicja_Wysocka jest dokładnie tak jak piszesz. Dosłownie i w przenośni. Dziękuję za wrażliwy, czujny odbiór i mądrą wypowiedź :) Pozdrówki. @Berenika97 no właśnie- mądre stawianie granic może uczynić wolnym. Dziękuję za spoglądanie poza horyzont wiersza :) Pozdrówki.

@Marek.zak1 Więc Einstein dodał: „Wszystko względne!”, Teorie mędrców są drugorzędne, Bo gdy cię mocno but uwiera, Wtedy się nowa oś otwiera, I choćbyś patrzył w niebo nocą, Gwiazdy nad plastrem tylko migocą.

@viola arvensis Mądry i piękny tekst o stawianiu granic. Często boimy się, że czyjaś "wielkość" nas przytłoczy, a tutaj podmiot liryczny wychodzi z tego starcia z podniesioną głową. "Mała mini, lecz nie do zdobycia" - świetna puenta. :) Mała jest mini, lecz w tej zwięzłości, Kryje się mądrość i ocean siły.

@viola arvensis Violeńko, Miniatura to nie skrót. To jest wybór ciszy zamiast nadmiaru. Trzeba mieć odwagę napisać mało i zaufać, że to wystarczy. Miniatury mają w sobie coś, czego poematy często szukają - czystość i trafienie w punkt. Miniatura wcale nie jest mniejsza, tylko bardziej skupiona. Nie gubi się, tylko zostaje. I dobrze, że wracasz do swojego rytmu. Nawet nie wiesz jak bardzo Cię rozumiem. Serdeczności :)

@Berenika97 🌹 @viola arvensis 🌻

@MIROSŁAW C. To potworne, jak dosłowna staje się tutaj metafora "końców świata". Obraz dziecka, które musi spać samo, bo jego rodzina jest już "w błękicie", łamie serce. Bardzo przejmujący głos w sprawie, o której nie wolno milczeć. Mijają lata, a w tym regionie jakby nic się nie zmieniało. W Polsce na stażu w pewnej firmie była Libanka z Kany- straciła całą rodzinę. Napisałam wówczas wiersz "W Kanie" - jej relacja była wstrząsająca. Pozdrawiam.

@Na liniach czasu Obraz tatuażu jako śladu miłości na ciele i sercu jednocześnie - bardzo sugestywny. „Pełnia słoneczna noc" to oksymoron, który doskonale oddaje ambiwalencję uczucia- coś jasnego, a jednak ciemnego. Powracające wersy brzmią jak wspomnienie, do którego wciąż się wraca mimowolnie. Świetny! :)

@Leszek Piotr Laskowski Wiersz dotyka czegoś bardzo istotnego - często traktujemy wielkie płótna jak dowód, jak fotografię tamtych chwil. A tymczasem i da Vinci, i Matejko malowali przede wszystkim "siebie" - swoją wizję, swój czas, swoje pragnienia. Malarstwo nigdy nie było kroniką historyczną. Było zawsze interpretacją. I właśnie dlatego jest sztuką. Wiersz przypomina, że między zdarzeniem a płótnem zawsze stoi człowiek z pędzlem i własną duszą. Kronikarz zapisuje fakty. Malarz tworzy legendę. Bardzo inspirujący i pouczający tekst.

@andrew Podoba mi się ta konstrukcja - od konkretu (rama, płótno) do abstrakcji (prawda, człowieczeństwo). Jakby sam akt malowania był tylko pretekstem do zadania sobie pytania - ile z siebie daję, ile zatrzymuję? To bardzo mądre pytanie - każdy odpowiada za siebie. :) Piękny tekst!

@andrew o jak ślicznie! :) Dziękuję :)

@viola arvensis Dziękuję bardzo. Zadanie uszczęśliwiania ludzi nie było częścią planu stworzenia.

@Intersubiektywny , dziękuję :)

@aniat. Napisane tak spokojnie, że boli podwójnie. Ten ostatni poranek, ten promień w oczach - wszystko podane bez dramatu, a właśnie dlatego dramat jest pełny.

@Gra-Budzi-ka To piękny i mądry wiersz o tym, że to, co wydaje się potężne, bywa kruche, a to, co małe - niezwykle trwałe. Więc ciesz się, ziarenko, swym losem malutkim, wielkość ma często tragiczne skutki. Skała się kruszy, gdy los w nią bije, a piasek? Po burzy... na plaży wciąż żyje!

@viola arvensis ... mini jak zwykle żartowała nigdy poematem być nie chciała kto by tam czytał poematy mając miniaturkę milutką jak kwiaty ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

@Leszczym :) Przypomniałeś mi historie między innymi z hakerami:)

@Omagamoga O to bardzo ładne, komplementujące przezwisko, mnie oprawcy nazwali kiedyś geniuszem zła :)) @Starzec Najgorzej mają ci co chcą rozbić, a całe życie im się to nie udaje, co w dodatku jest pod obserwacją, bo to ciekawe są zmagania :) Pzdr. M. @Berenika97 O, to świetnie jest nas przynajmniej dwoje :)

@Marek Cyran wiersz jak taki wyrzut - bardzo intensywny i ciekawie ubrany w mroczne emocje. Bardzo fajny, do zamyśleń. Pzdr.

@Gra-Budzi-ka ciekawa forma wiersza z przesłaniem. Trochę jak bajka z morałem. Urocze!

Ile ukosili? Sok u Eli

jesteś poematem a ja miniaturką wznosisz się nad niebo ja leżę pod chmurką wszystko we mnie zwięzłe proste i oszczędne ty masz w sobie treści nad wyraz obłędne chciałam cię poczytać lecz się zagubiłam i tak mnie wciągnąłeś że w siebie zwątpiłam istnieć bym przestała tobą pochłonięta lecz mi cię zabrała ta proza nadęta w sumie całkiem dobrze to się ułożyło bo ja jestem drobiazg a ty wielkie dzieło wpisze mnie ktoś skromnie gdzieś na marginesie ciebie obłęd twórczy na manowce niesie a ja na manowcach się nie odnajduję i nie wiem czy kiedyś z tobą się zrymuję możesz mnie próbować troszeczkę odkrywać lecz nie próbuj więcej kochaniem zmazywać więc zanotuj w sobie na karteczce z życia taka mała mini lecz nie do zdobycia

zachodzi słońce na łące dwa bociany przerwany koncert na witkach wierzby gołąbek uwił gniazdko plamki na trawie

Ago, baw i Kaina. Ania ...