Cała aktywność

przepełniona słodką miękkością złotego odcienia pola jęczmiennego spragniona deszczu i chłodnego ciebie na twarzy jesieni łagodnym wieczorem herbaty smak – róża

@LessLove kolega się widzę wprawia w swoje niszy znalezione, pięknie! Trzecia strofa zdecydowanie najlepsza. Sprzedawca skądinąd znany... przedsiębiorca, przewoźnik dusz... na drugą stronę.

@Jacek_Suchowicz myślę że każdy ma takie zamknięte drzwi, w sensie metaforycznym wszystkie drzwi się powoli zamykają, drzwi dzieciństwa, młodości itd. zamykają się też drzwi możliwości, czasem brutalnie przedwcześnie przez ludzka podłość, albo niekorzystna odmianę losu Takie jest życie Pozdrawiam serdecznie kredens

Miłość jak narkotyk kto raz spróbuje czuje niedosyt Jest jak ocean ma horyzont zwany wyzwaniem Miłość to uśmiech szumiący las miłe drzwi Jest chlebem który smakuje nawet gdy pada Jest piękną drogą raz krętą a raz nie ale twoją

@viola arvensis pięknie, pięknie, muza wam sprzyja :)

@Anna Mowna tytuł to drzwi zapraszające na ucztę :) może warto? zorientnowałem się w 2 :) Choć tutaj aż prosi się o cd.. ale autora wola ;)

SECOND HAND A dzisiaj, w second-handzie… Wielka wyprzedaż używanych myśli Po poecie, który wczoraj, jeszcze w kwiecie... Zostawił w zeszytach, plikach, skoroszytach Obfitość myśli przednich, pewnych i zawodnych Długów i weksli światu podrzuconych Czarny tydzień! Rok i życie Myśli zżutych, z lat przeżytych Tych co w smutku i w zachwycie W dołku, w biegu lub na szczycie Są wymięte, ale tchnięte, może i talentem Łatwo odprasować! A niechże kto zechce! Wolność do i Wolność od Myśli od parady, Niepotrzebne rady Dla mnie, dla niej i dla Ciebie, Bez ładu, składu, łaski ani laski Bez zwrotów lub prawa sprzeciwu Skład myśli przeterminowanych Osobno i w parze: Ooo-chy! Aaa-chy! Idee przednie, na temat i bez przodu Bez liku skarbów z twojego chodnika Cudów podrzuconych ludziom zagubionym Non profit - od ręki i ze szczytu czapy No limit no rules - bierz wszystko - co zechcesz Bierz! Za jedną duszę. Swoją.

@Migrena pięknie opowiadasz :)

@andrew dzięki

@Berenika97 Nika taka myśl moja najgłębsze pękniecie człowieka nie przebiega między martą a marią lecz między potrzebą ocalenia świata a świadomoscią że niczego nie można ocalić przed przemijaniem i może właśnie tam gdzie kończy się nasze (!!!) muszę zaczyna się prawdziwe jestem znakomity wiersz!!!

@Migrena Ok,szkoda , był super na Niedzielę. Jeszcze można, bo i kolega ...

@Migrena 🌻

@Migrena 🌻

@viola arvensis, Trochę za duża gramatycznych rymów, ale że jest jakaś najprawdziwsza prawda w tym tekście zawarta (wydaje mi się, że mam podobnie i nawet zdarzyło mi się to kiedyś zwerbalizować, chociaż w nie tak piękny sposób), to się ich nie czepiam :) Pozdrawiam.

@andrew przepraszam Cię zmieniłem wiersz

@Migrena Ślicznie, bardzo. ... On On się przygląda mgła i farba to my nie zawsze ufamy jesteśmy na podobieństwo ... tworzymy obrazy nie tylko siebie bliźniego dziś zachwyceni jutro zawiedzeni On jednak wie ofiaruje cierpliwość zachęca do wiary w siebie to droga zdążymy będziemy ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

Zazdraszczam :) I do tego "Pisane na kolanie". Ech... Pozdrawiam :)

Ulubiłam sobie ciebie niechcący jak się zdarza ulubić jedzonko, i choć wczoraj byłeś czarny duch nocny dziś jaśniejesz od rana jak słonko. Ulubiłam sobie ciebie przypadkiem wpadłeś w ręce jak mały kwiatuszek, choć go miałam nadepnąć i odejść to od dzisiaj podlewać go muszę. Ulubiłam sobie ciebie-wariactwo do lubienia to skora nie bywam, ale widać ktoś cię uszył na miarę no więc lubię i się czuję szczęśliwa. Ulubiłam sobie ciebie na jutro na pojutrze i na świata końcówkę, jeszcze nie wiesz, że gdy znikasz na krótko to fundujesz mi ducha głodówkę. Ulubilam sobie ciebie, cóż pocznę wpływu na to nijakiego już nie mam, niech no będzie tylko wreszcie owocnie ulubienie nie mija - tak mniemam. Czy ulubisz mnie trochę na chwilę ? Na dzień cały, na miesiąc, na wiecznosć? I zostawisz czas przeszły juz w tyle taką czuję zachłanną konieczność. * z cyklu "Pisanie na kolanie".

@Charismafilos Dziękuję za miłe słowa🙂 nie nadaję tytułów, a taki jest wymóg przy publikowaniu, stąd numery.

@Poet Ka doświadczenie kontemplacyjne modlitwa przestaje być rozmową z bogiem a staje się powolnym wymazywaniem granicy między oddechem a nieskończonoscią róża jest tylko śladem po tym czego język już nie potrafi nazwać Twój wiersz tak mocno we mnie zagrał bo jest w nim coś z mojego własnego widzenia świata to echo brzmi we mnie teraz świetny wiersz:)

@andrew chwała Powstańcom

@Berenika97 Nika. najstraszniejsze jest to że historia nie zabija tu dziecka od razu najpierw odbiera mu niewinnosc i robi z niej narzędzie potem zszywa człowieka z powrotem w kształt przedmiotu jakby istnienie było tylko czymś co można rozpruć i ukryć w nim tajemnicę a potem przywrócić do milczenia ta lalka na końcu nie jest już dzieckiem jest resztką człowieczenstwa którego historia nie potrafi ocalić tylko zakonserwować uff bardzo mocny intelektualnie cudowny emocjonalnie przejmujący Twój styl w służbie pamięci czapki z głów Panowie i Panie tu się dzieje POEZJA

@Migrena w głowie:) w tobie to cały czas je masz;)

@jjzielezinski Serdecznie dziekuję, rownież za docenienie tytułu. Jest mi bardzo miło 🙂

@Migrena fajny wiersz, taki szczery. Choć teologicznie bym się przyczepił trochę, ale nie o to przecież chodzi. Pozdrawiam :)