Cała aktywność

Lato me — lato złe pokazało kły… Przy wierzchołkach drzew krążą cienie niczym sen nocy złej. Płaczą brzozy. Naginają się osiki, jak warkocze Bereniki. Chylą się ku ziemi. Tylko dęby niewzruszone. Opierają się. Tylko dęby nieskruszone. Otwierają się. Chcą się witać. Chcą się tulić. Świat się kończy… Noc ich dziś utuli, nie te czarne dni, co przy wierzchołkach drzew krążą niczym cienie i chcą się na nie rzucić. Lato me — lato złe pokazało kły…

@Berenika97 Oczywiście, że tak, staram się pisać o przedmiotach ostatnio, bo mają spore znaczenie i jak dla mnie są nośnikiem wspomnień. Co do krzywizny kości, masz racje, my akurat mamy wadę prawych stop, lekko krzywy duży palec :)

@Leszek Piotr Laskowski Piękne to Twoje pisanie, aż łezka się kręci. Sam nie wiem, czy od pięknych metafor, czy od wspomnień pamięci. Cudnie się Ciebie czyta. Pozdrawiam :)

@Posem @Sylwester_Lasota @Poet Ka @Leszek Piotr Laskowski @APM @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

Aha, no chyba, że tak Kredens pozdrawia

Jeszcze jestem smukła, jeszcze jestem zgrabna ciągle jeszcze czysta ale czy powabna? Czy czas co przez listki i kolce przepływa nie kaleczy płatków... urody ubywa? Ciągle jeszcze czekam na tego jednego ale nie przybywa i nie wiem dlaczego. W myślach zatopiona róża trwa codziennie i tylko czas jeden jest przy niej, niezmiennie.

@andrew @Berenika97 Kromka chleba naszego powszedniego muśnięta wierszem ... Dziękuję, pozdrawiam.

wiata osłania przed gwałtowną ulewą płyną potoki już po ulewie krople nadal spływają po parasolce

@Gra-Budzi-ka Bardzo dziękuję! To ogromny komplement! :) Miło, że wiersz wywołał takie skojarzenia - szarość i mgła to chyba uniwersalny język na opisanie tego stanu między jasnością a mrokiem. Serdecznie pozdrawiam. :) @andrew Bardzo dziękuję! Podoba mi się ten kontrast - u mnie szarość i chłód, u Ciebie ogień, który jednak wraca. Miło, że wiersz stał się dla Ciebie punktem wyjścia do tak pięknych strof. :) Serderdecznie pozdrawiam. :) @Benjamin Artur Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak wnikliwy komentarz - to piękne,że wyłapałeś właśnie ten obraz, na którym najbardziej mi zależało. Pozdrawiam serdecznie! :) @Radosław Bardzo dziękuję! To bardzo miłe, że właśnie puenta zwróciła Twoją uwagę. Dla mnie też jest kluczowa dla całego wiersza. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! Świetna jest ta zwięzła riposta - trafia w sedno.:) Serdecznie pozdrawiam. :) @Poet Ka Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak wnikliwą i trafną analizę. Cieszę się, że dostrzegłaś nie tylko warstwę obrazową, ale i tę myśl o obojętności natury. Serdecznie pozdrawiam. :) @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Rzeczywiście, jabłka szarej renety nie licują ze smutkiem - miło, że to zauważyłeś. Serdecznie pozdrawiam. :) @karenka Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak ciepły komentarz. Miło, że wiersz przekazał właśnie to - że nawet w szarej codzienności można znaleźć coś dobrego. Pozdrawiam serdecznie! :)

@Sylwester_Lasota Fajne! Już wiem, skąd się wziął wiersz wcześniejszy o spódniczkach. :))) Niedługo będziemy tęsknić do naturalnych głosów, bo mam wrażenie, że trochę dużo jest podobnych "dzieł" z AI.

Zaradna kobitka. Brawo się należy. Śmiem twierdzić, że takie orzechy są pod każdą szerokością i niezależnie od stanu na koncie. A z drugiej strony: na profilu "Jak to ogarnąć" są poligloci z Paryża - 6 języków, ogłada i inteligencja. A nocleg pod mostem i flaszka na dzień, ciuchy z zapomogi. Twardy orzech, jak się z bezdomności wykaraskać. Skrzydła orła nie pomogą. Fajny tekst, bb

@Leszczym Sztuką życia jest nie tylko celnie strzelać, ale też wiedzieć, kiedy z premedytacją wypuścić strzałę w pustkę. Dziś pudłowanie w bezsensowne cele to absolutnie niedoceniana umiejętność. Obyśmy zawsze mieli odwagę chybiać tam, gdzie nie warto trafiać. :) Bardzo mądre słowa.

@_Marianna_ nie w tańcu, ale przy różańcu. Jesień tego nie zrodzi...

@Berenika97 mniej więcej taki był plan tej sekcji kardiologicznej ;) Dzięki i pozdrawiam :)

@Konrad Koper Świetna myśl! Przebaczenie uwalnia, ale pamięć o krzywdach uczy przetrwania. Z drugiej - ten, kto nie wybacza, na zawsze pozostaje więźniem swoich oprawców. Trudny balans. Pozdrawiam. :) A może tak? Brak przebaczenia - czy może być zaletą? A pokora ciasną bransoletą?

@Charismafilos Dla mnie to studium martwoty emocjonalnej. Śmierć uczuć rzadko bywa po prostu "pustką". Zazwyczaj jest to bolesna mieszanka całkowitej znieczulicy (kamień) oraz niszczących, powoli trawiących od środka resztek emocji (robaki). :)

@Stary_Kredens Miłość może być kłamstwem czy zestawem interesów. ;) W tym tekście nie chodzi o to, czy miłość jest iluzją, kłamstwem, co potem. Te słowa, wibracje mają w peelce obudzić nadzieję, że coś jest. Ją otworzyć, bez względu na intencję drugiej strony. @APM zaczęłabym od wiary, bo bywa nieosiągalna. @Waldemar_Talar_Talar Może Waldku boleć samotność, ale relacje też bolą, szczególnie nadużyte. @Berenika97 Dziękuję za głaski kochana. Tym razem AI muzyczności wystawiła najniższą ocenę, choć poza tym całkiem nieźle ;) Ale melodii dobrać nie może, ciągle nie tak mi gra w głowie. Dziękuję koleżeństwu za posiadówkę przy zaklęciach. Jakby tak można było czarować... bb

@karenka Bardzo poruszający wiersz. Czuć w nim piękny, stoicki spokój i akceptację tego, co przynosi życie. Przejście od samotnego błądzenia po suchym piasku do wspólnego budowania lepszej wizji świata daje ogromną dawkę nadziei. To piękny zapis drogi do samego siebie. Bardzo trafia do mnie ten klimat ukojenia. :)

A ja słyszę wszystkie swoje potknięcia i pomyłki. 😅 Jednak zdecydowałem się upubliczniać... Dzięki za wsparcie jeszcze raz.

@APM Świetna personifikacja samotności - "żaba udająca księcia" to trafny obraz złudzenia - wabi starą bajką, ale bez przemiany. :) Podoba mi się. :)

Na wiosce, moją drogą. W ruchu posuwisto-zawrotnym. Widziałem jak coś przebiegło. Nie wiem co. Zobaczyłem tylko gnojka cień.

@Starzec A może w garść wziąć zignorować głupi dzwonek gdy granice przekroczone wziąć na bary los choć być może cios za granicą ową czeka lecz dla dobrego człowieka najważniejsza być powinna odwaga cywilna a być może los łaskawy nie ukarze ale zbawi i swój wygrasz los. Pozdrawiam :)

@EsKalisia Stopniowanie "oczekiwań, wymogów, żądań" świetnie pokazuje narastający ciężar, pod którym gubi się własne, proste "chcieć". Najmocniejsze jest to, że pytanie o prawo do zwyczajnego chcenia brzmi tu niemal jak coś zakazanego, wymagającego usprawiedliwienia - i chyba właśnie o tym jest ten wiersz - jak bardzo potrafimy oduczyć się prostych pragnień pod presją cudzych oczekiwań. Bardzo uniwersalne.

@Berenika97 Żeby to nie wybrzmiało żle kocham Twoje komentarze Bereniko i tak trafnie odczytujesz to ci rankiem chciałam przekazać patrząc w lustro-:) myślę że takie chwile zdarzają się-:) …i bynajmiej nie biczowanie-:) z ukłonem Poetko🫶

@Stary_Kredens Podoba mi się przejście od żartobliwego "sama pochwalić się muszę" do bardziej gorzkiej refleksji o pieniądzach "siedzących w głowie" - pokazuje, jak trudne emocje potrafią się kryć pod lekkim tonem. Zakończenie jest świetne - obraz kobiety na Hawajach, rozgryzającej "taki sam orzech" w tym samym momencie - odwraca perspektywę - okazuje się, że problemy są uniwersalne, niezależnie od szerokości geograficznej czy zasobności portfela. A wracając do orzecha - mój fizyk był na Hawajach i przywiózł orzechy makadamia zebrane z parku - były nie do rozgryzienia ani nie do rozłupania. Ale kobiety , niezależnie od tego, gdzie mieszkają, mają pewnie sposoby na "swoje orzechy". Pozdrawiam. :)