Codzienność

[Albert Perez-Flores]

Czemu przywłaszczam sobie coś,
Czego przywłaszczyć nie mam prawa?
Czarny, długi długopis
Czerwieniący śnieżnobiałe kartki.

O słońce, matko i ojcze nas wszystkich,
Otulające nasze ciała płaszczem...
Odszkodowanie poproszę i błagam
O odpoczynek podczas biegu.

Dlaczego cieszę się, gdy okłamię
Dwoje, troje najbliższych?
Dziś już to zrobiłem
Dwadzieścia cztery razy.

Zobaczę niedługo odpowiedź,
Złapę ją w swoje dłonie,
Zabiję i opluję,
Znokautuję.

I wtedy będę w pełni
I dogłębnie już świadomy.
Inaczej, niż kiedykolwiek
Iskra tli się w mym sercu.

Endomorficzny przekaz
Ewoluuje w mojej głębi.
Emocje uderzają w wielkie,
Enigmatyczne skrzydła duszy.

Nie wiem, czy wiem
Na pewno pewną odpowiedź.
Na jutro odkładam przekaz
Niczym chomik posiłek.

No, w końcu zaczęło bić,
Natychmiast popłynął strumień!
Nowe, mocniejsze me serce
Nadzieję w mą pustkę wlało.

Owijam je w szkatułkę z tytanu,
Omal nie dając za nią
Osiemnastu lat pracy
O ile nie liczyć pozostałych trzech.

Śmierć mi nie jest bliska,
Śmieciem, zwykłym robactwem.
Śmiechem oddalam jej powrót,
Świętym i kiedyś dobrym.

Ćwiczenia się zakończyły,
Ćwierć wieku stoi przede mną.
Ćwirkanie ptaków mnie budzi,
Ćwiekiem, butem już jestem.

[Anna_Para]

Zmyślna ta Twoja CODZIENNOŚĆ! Ale zdarzyła się także niezręczność! "Owijam je w szkatułkę z tytanu"- nie! Proponuję poprawić! Owiń w coś innego! Poza tym- wiersz jest cwaniutki, podoba się! Pozdrawiam, Para:)

[Albert Perez-Flores]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję, pomyślę nad poprawieniem tego wersu, bo już kolejna (tuż po rodzicach) osoba mówi mi, że coś w nim nie gra.

pozdrawiam,
Albert.