Tysiąc dziewięścset trzydzieści dziewięć

[Albert Perez-Flores]

1939.

Oni na tym stali na placu.
Wszyscy razem i z osobna każdy,
Jakby wyczekiwali tej jednej nuty,
Niefałszywej do szpiku prawdy.

A on podszedł do mównicy,
Wybełkotał słów kilka nieschludnie
Machnął ręką kilka razy w górę,
Zmieniwszy ich nieodwracalnie.

I wszyscy go nasladowali
Jak mąż jeden, jedna żona,
I nawet nie zauważyli kiedy
Stali się częścią spektaklu.

Miał moc i władzę, miał siłę i plan.
A oni tylko sznurki przyczepione do rąk.
Każdy ich ruch był wykalkulowanym krokiem,
Stracili poczucie swej własnej wartości.

1942.

Przesuwał palcem po mapie,
Tu i ówdzie szeleszcząc papierem.
A tam, gdzie kciuk się zatrzymał
Kwitły wciąż nowe budowle.

Stanął naprzeciw z nich jednej
Auschwitz-Birkenau się zwała.
Kamień się w piersi poruszył,
Lecz uznał to za swą słabość.

Zamknąwszy się w gabinecie
Tak blisko mydła fabryki,
Zrozumiał, że też jest kukiełką,
Jest bardzo zniszczonym narzedziem.

Próbując zapomnieć o prawdzie,
O tym jak bardzo jest słaby,
Bez najmniejszego mrugnięcia...
...salwa plutonu egzekucyjnego.

1945.

Wokół już wszystko się pali,
On nie wie co z jego domem.
Właściwie go nie obchodzi
Co stało się z jego bliskimi.

Patrzy na miasto płonące
I na zgliszcza idei
Tlącej się już jedynie
W chorych zakamarkach mózgu.

Uderzył się w pierś dodając
odwagi sobie i myślom.
- "Jeszcze nie wszystko stracone..."
Szepnął strzelając w swą głowę.

On strzelił tu, na tym placu
A wokół tańczyła śmierć.
Leżało na samym środku
od dawna już puste ciało.