"Czułość"

[Monika Janczukowska]

Każdego dnia kiedy świt budzi nas ze snu,
delikatnie i powoli moje ciało dotykasz;
pieścisz mnie czule wszędzie – i tam i tu,
ślady starych pocałunków nowymi pokrywasz.

Znam nie od dziś każdy twój pieprzyk, bliznę, kształt ust,
chcę byś we mnie zasypiał i ze mną budził się;
znam też zapach twej skóry, dotyk, blask oczu nawet gust,
moje serce rzuciłam wprost pod nogi twe.

Gdy zaczyna się noc, namiętność robi swoje,
splatamy się nawzajem i czas istnieć przestaje;
w fali rozkoszy, w wirze ciał toniemy oboje,
wznosimy się wyżej niż się nam wydaje.

Moje ciało to już dla ciebie nie labirynt
a twoje przestało być dla mnie tajemnicą;
nocą rzucają nami uniesienia, sploty, wiry,
dotykasz miejsc, których oczy twe nie widzą.

Każda noc uczy mnie na nowo kształtów twych,
uczy smaku twoich dłoni co po mym ciele krążą;
dostarczasz coraz to nowych dreszczy – aż mi serce drży
pieszczoty naszych ciał serca i umysły ze sobą wiążą.

Kiedy zasypiasz zmęczony, upojony namiętnością,
obserwuję twą twarz, czule dotykam i wdycham cię;
mój wzrok ślizga się po twej nagości z radością
tuż przed zaśnięciem przykrywam swoim ciało twe.

Kocham do szaleństwa patrzeć na ciebie w nocy,
obejmuję cię, twe usta, policzki i oczy dotykam
i kiedy moje ciało, moja miłość całego cię otoczy,
dopiero gdy wiem, jak bardzo cię kocham,
zapadam w sen, zanikam…